moedermoeder, ik stond vandaag bij je graf
en trachtte heel stil te luisteren
of van diep geen stem zou fluisteren
dag, jongen , ik ben niet veraf
maar zoveel uren later liggen mijn bloemen
te verwelken op het gras
daaronder, schaduwbeladen,
je glimlach en al wat je voor me was
Jeff en Lowie
liefdesgedichtjeal verwens je me ooit naar het diepste van de hel
je zal voor eeuwig mijn allerliefste blijven
natuurlijk in dat geval niet meer zo fel
ik vind dat ik niet moet overdrijven
poëzie
ik, onbekende van mezelfik, onbekende van mezelf
tracht verboden blikken
in je zachte haar te vlechten
de golving van je lach
de zegen van je huid
de echo van je stem
dat alles leeft in mij
ben ik gewoon
ik vraag geen aalmoes meer
in de verschroeide eelten van mijn bange hand
alleen heel broos
de zachte mijmering van je hart
laat de regen van je klamme haren
nog eenmaal strelen
rond de rilling
van mijn hals
een olifantbegrafenisvannachtvannacht had ik een droom
we hebben eindeloos gezoend
en toen ik wakker werd
heb ik de straat naar jou genoemd
komkom bij me, zei ze wellustig,
kom bij me, mijn parelhoen,
zie je niet
hier brandt de lamp
kijk, zo iets maakt me onrustig
en bezorgt me even de kramp
ik blijf wel haar kampioen
maar nu
wilde ik net het licht uitdoen ...
een mens
king kongeen week later
mijn straat
om de tuinjeff en lowie
het dalhet dal is mijn huis
mijn huis is omringd door bergen
elke berg is een krater
vier keer per dag eet ik vuur
kom regen kom
over de bergen
word water voor heel veel dorst
voor de droge rivier in mijn dal
mijn huis is schemerduister
tussen de bergen
en van de zon zie ik alleen de lange schaduwen
de wereld is rond mijn dal is rond
ik ga in cirkels zonder regen
zonder zon word ik nooit nieuw
word ik een bal ik rol in mijn rivier
er is geen water
kogelde kogel is door de kerk
een klein gaatje van noord naar zuid
nee... helemaal niet het halve werk
manlief, wat ziet die kerk er uit...
vroeger was alles beter ...
in de winterin de winter zijn er meer bomen
dan in de zomer
maar dat deert je niet
want je draagt de warmte als een baby
met roze handjes tussen de huizen
je heupen veranderen water in wijn
en je oksels vallen open vol hemel
de stilte plant zich voort langs de vogels
die hangen aan het plafond van het bos
je woorden heb ik vacuüm getrokken
als zachte eenden in de mist
de straat begint te blozen
de zon glijdt uit
en giechelt
nippertjeop het laatste nippertje
gaf ik jou toch nog een zoen
en dat was misschien wat te laat
ik had het waarschijnlijk vroeger moeten doen
maar ik weet niet
of er een eerste nippertje bestaat ...