de lente van de citroenvlinder

   misschien hoef ik dit niet te schrijven
   en zou ik beter de letters
   van het papier schudden
   want straks als ik wakker word
   zal je voorbij zijn
   en luister ik naar je naam
   als een lange kus in lippen verdeeld
   de stilte vult zich rondom

   mijn hart is een leeg strand
   waar je voetafdrukken voorgoed weggespoeld worden
   onder de golven
   die aanzwellen en te pletter slaan
   die aanzwellen en te pletter slaan
   die aanzwellen en te pletter slaan ...

LOWIE wordt vandaag 5 jaar !     Proficiat !!!


                     

de morgen is uitgeregend
de gordijnen schreeuwen fladderend wit
en mijn afgemat hoofd
maakt de dagen langer

maar deze middag ligt het geluk
op borden en lepels en vorken
en bij het zien
van je porseleinen gezicht
breekt de zon in twee

geblinddoekt
moet je de winter beschrijven
met de wind die op je huid
een tekst krast van zacht leer
het zal zonderling en uit alle hoeken waaien
en de bijlen zullen roesten
niet zoals de wind het voorspelt
want de tover van zijn schrift
verbrandt je hand
niet met de wapens van de zomer
alleen met de winter begint
een nieuw seizoen dat duurt
een ijstijd in de sluimering van de
breekbaarheid

voor mij niets
achter mij niets
en daartussen ik op de fiets
de kop omhoog
de kop omlaag
heel veel wind vandaag
blauw van de kou rij ik
naar die warme handen van jou
want het vriest dat het kraakt
en ik hoop
dat je friet met stoofvlees hebt gemaakt

            

                       de winter slaat
                   me om de oren met de
                  gouden sabels van de wind
                   in de bevroren en geluidloze kempen
                rollen de velden
                   zich op tot een wreed en warm geheim
           van de zomer
            ik hoor mijn haar
            ik ritsel

in de winter zijn er meer bomen
dan in de zomer
maar dat deert je niet
want je draagt de warmte als een baby
met roze handjes tussen de huizen
je heupen veranderen  in wijn
en je oksels vallen open vol hemel
de stilte plant zich voort langs de vogels
die hangen aan het plafond van het bos
je woorden heb ik vacuüm getrokken
als zachte eenden in de mist
de straat begint te blozen
de zon glijdt uit
en giechelt

poëzie is een wansmakelijk aantrekkelijke vrouw
die hinnikend op en veel te hoog paard
door de wolken zeilt
zo mooi dat je er een knieval zou voor doen
wachtend op het fatale schot
in de nek
poëzie zuigt je leeg
en bindt de handen aan je voeten vast
de pijn van wit papier
ondraaglijk maar zichtbaar
verblindt de schaduw van je woorden
opgehangen aan de dunne draagdraad
van de tijd
poëzie
is God
en dat zou ik best zelf kunnen zijn
maar ik weet niet
of ik besta …
morgen misschien