ik schrijf je naam

in elke hoek van de tijd

waarin ik leef

en leven zal

tot de wind mij als maanzaad

weer bij jou zal dragen

om dan

zacht als een praline

te dansen op je huid

     je praat de vlinders aan elkaar
     en drinkt de zon als een glas champagne
     als je niet bestond
     zou ik je wel verzinnen
     je lauwe borsten geven
     om al het zoete uit je lijf te zuigen
     je begrijpt me met allebei je handen
     en als ik schrijf voel ik
     hoe je over de letters wrijft
     moet ik wachten tot de vissen in mijn buik
     niet meer spartelen
     tot de zee niet meer op mijn schoenen drupt
     en de meeuwen landen in mijn hoofd
     kom terug zodat ik je kan vangen
     want 
     je bent te gek om los te lopen
    

                           


   Morgen vertrekken we met enkele vrienden en vriendinnen naar 
     Damery, een dorp in de Champagne, om er zoals elk jaar een week 
     te helpen bij de palissage, dit is het opbinden van de druivenranken.
    Hopelijk zit het weer een beetje mee en krijgen we ontspannende
     en prettige dagen bij de familie Casters.
     Tot bubbels !

kom binnen zeg ik
in mijn huis van wind en wolken
dag verzamelaar
van mijn behangpapier met spreuken
uit de voorbije winter
             luister naar de ademhaling van het land
             hier sliepen gisteren de insecten
             als pelsdieren
             in de gietvorm van de eeuwigheid
zie hoe het licht wiegt als water
warmwaait naar de klanken
die mekaar met smaak naar binnen spelen
hoor
de zon kookt de tongen van de vrouwen
als mossels los
ik spring van vreugde op mijn schouders
onze magazijnen zitten vol zomer

            

           Nog enkele dagen scheiden ons van de verkiezingen... en de beloftes
         vliegen ons bij herhaling als muggen rond de oren. Moesten ze het 
         kunnen, de politici, ze zouden het mooie weer opnemen in hun pro-
         gramma: zon gegarandeerd de hele week !
         Hemelsblauw zouden de affiches kleuren van zowat alle partijen
         en ze kregen zeker mijn stem en waarschijnlijk ook die van u. Wie 
         wil er nu geen altijd schijnende zon ? De boeren misschien ?
         Er zal zeker wel een partij opstaaan die verspreide regen voor 
         alle schouders zou beloven, zodat de droogte met veel blabla zou
         kunnen bestreden worden.
         Vermoedelijk zouden de niet te vermijden buien ook wat in goede
         banen geleid worden : enkel op maandag bijvoorbeeld.
         Maandag ...
         Toch al een dag waar je niet vrolijker van wordt. Ofwel enkel
           tijdens de nacht. Maar dat zou dan weer enkele tegendraadse
         dichters natuurlijk serieus op hun systeem werken.
         "Niets is zo onproductief als druppels tellen, die trage tranen
         langs de ramen op het ritme van het eeuwige verdriet", zouden die
         dan schrijven in lange pamfletten vol zweverige prietpraat en voor
         dat soort malle figuren zou dan wel gauw een vaag splinterpartijtje
         worden opgericht. Of die de kiesdrempel haalt ? Wie zal het
         zeggen ?
         Zou een gezinspartij pleiten voor zon op woensdagnamiddag als de
         kinderen thuis zijn ? De partij van de schaatsers, zou die het ganse
         jaar bevroren kanalen beloven ? Wordt Jill of Frank ( of beter
         nog Sabine ) dan de nieuwe premier ? En hoe gespreid valt de regen
         in Brussel-Halle-Vilvoorde ? Wat druppels hier en wat buien daar ?
         Of blijft het één pot nat ? Krijgen we de depressies van de Walen
         over ons heen ? Zou er een coalitie kunnen gevormd worden met al
         dat "eigen wolk eerst'-gedoe" ? Ik vraag het me af ...
         Ondertussen wijkt de zon voor grijsheid en ik weet niet hoe ik
         daartegen een duidelijke proteststem moet uitbrengen. Aan de
         horizont doemt in de mist een wit paard op met daarop een man met
         een hoge mijter en een even hoge dunk van zichzelf.
         Kwistig strooit hij cadeautjes en beloftes in het rond. Ik roep nog :
         "Sinterklaas, u bent een half jaar te vroeg!" Maar hij hoort het niet
         en lacht met zijn tandpasta-glimlach naar iedereen die aan zijn kant
         staat.
         Zal ik maar op hem stemmen ?

         ( Foto: het kernkabinet )

ik word weldra 65
jij bent de 60 lang voorbij
maar liefde kent geen leeftijd
er komt enkel maar een jaartje bij

hiernaast is iemand wakker geworden
laat de kraan lopen
tot ook de muur achter ons hoofd
volloopt met watermuziek
tot vloeibaarheid overal is
en wij ons halfdromend laten drijven

een ingebeelde zwaan glijdt ernstig
uit het gezicht mat lange zwijgende roeiriemen
dit is de morgen van het eerste water
het verheft ons als wrakhout
tot we wakker worden
om zacht aan te spoelen in deze dag