Naar de inhoud

langs de rand van de tijd

akke.beakke.be

Archief

ouwe makkers

Image and video hosting by TinyPicImage and video hosting by TinyPicImage and video hosting by TinyPic

Vanmorgen vertelde ik een aanleunende dertiger dat ik gisterenavond naar een optreden van Zjef Vanuytsel was geweest.
Ken ik niet, zei hij.
Allez, jong, de zanger van "De zotte morgen..." Hij is ook van Meerhout afkomstig zoals jij en ik. Hij is weliswaar ouder dan jij, maar even oud als ik.
Ik ken hem niet, zei hij. Hij zal van voor mijnen tijd geweest zijn.

Het weze hem vergeven, want de uitverkochte zaal zat eivol (uiteraard)
met uitgezakte vijftigers en zestigers, die zich weer helemaal in hun wilde jaren waanden. De "OUWE MAKKERS"?, zoals ook Zjef zijn voorstelling noemde, waren weer lotgenoten. Hun Zjef was weer opgestaan: vrolijk, intiem,teder, rebels. Weer, weer,weer...
Zoveel dankbaarheid en bewondering uitte zich in een minutenlang staand
applaus. Een avond, die ik niet vlug zal vergeten evenals het feit dat mijn dochter mij de inkomkaartjes cadeau deed. Zij weet als geen ander hoe ze haar papa gelukkig kan maken. Meer nog: zij weet wie Zjef Vanuytsel is !
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door paperclip om 10:51 Reageer op dit bericht

droom

Image and video hosting by TinyPic  

Er was weinig volk in het café. Op de achtergrond schuurde Leonard Cohen door de boxen, terwijl de baas met zichtbare tegenzin zijn glazen opblonk. Ook hij schonk weinig aandacht aan de vrouw, die met afgeboorde elegantie aan zijn toog zat. Ze wist hoe ze het ene been over het andere moest leggen en lang aan haar glas rode wijn kon nippen.
Toen ik opkeek van mijn krant, zag ik dat zij naar me keek. Onbeholpen en vol in mijn kruis gepakt, zocht ik naar mijn Duvel, die nochtans rechts van mij tussen de vrouwentongen stond.
"Mooi weertje", haperde ik als de beste openingszin, die ik kon bedenken.
" 't Wordt warm", zei ze en met het glas rode wijn walsend in de hand, gleed ze van de barkruk, die even hoog was als haar benen.
"Mag ik bij je komen zitten ?" Ze was al bij mijn tafeltje voor ik besefte, dat ze iets gevraagd had. Ze was blond en mooi met ogen, die elke jury het maximum van de punten doet geven.
Ik weet (van vrienden) dat vrouwen aan de toog geen naam hebben, alleen mooie ogen en warme dijen.
"Hoe heet je ?" vroeg ze, niet geheel onverwacht.
"Ze noemen me Paperclip."
Gekke naam, vond ze.
Ik vertelde er maar niet bij dat het mijn schuilnaam was voor mijn blog op Seniorennet en nam nog een slok. Mannen weten nu eenmaal waarom...
         Bijna onhoorbaar legde ze haar hand op de mijne en keek me diep in de ogen. Het werd ontzettend warm in het café, hoewel een rilling mij over de rug liep.
Maar ... dan zakte ze langzaam langs haar stoel naar de grond. Wat ging er gebeuren ? Was ze onwel geworden ? Had ze te diep in mijn ogen of in haar glas gekeken ? Was het de opwarming van de aarde, die hier in het café een hoogtepunt bereikte ?
Ik zag haar veranderen in water... Ze liep leeg !
De hitte werd ondraaglijk, ik wilde nog een raam opengooien, maar ...
        Iemand in de straat reed met luid gerammel zijn groene container tot op de stoep. Naast mijn bed mijn pantoffels...
Op de vloer geen druppel water te zien...
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door paperclip om 10:44 Reageer op dit bericht

ook voor de katten wordt het lente ...

de kater van de overburen

ligt tijdens de dag op zijn gemak

naar de eerste vlinders en de vogels te gluren

maar ’s avonds dan kruipt hij op het dak


de katjes tegemoet tussen maan en sterrengeflonker

drie op één nacht heeft hij uitgerekend

niet zo gemakkelijk in het donker

maar zijn gps doet het uitstekend


op al deze liefdesavontuurtjes

is hij zo trots als een luis op een kam

en ’s morgens in de vroege uurtjes

kruipt hij moe en tevreden in zijn tram


hij laat de honden in de straat maar keffen

en denkt al aan de volgende nakomeling

en voor de katjes het beseffen

is het weer van … tararadjing

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door paperclip om 12:13 Reageer op dit bericht

voorbode

Image and video hosting by TinyPic 
kom binnen zeg ik
in mijn huis van wind en wolken
dag verzamelaar
van mijn behangpapier met spreuken uit de voorbije winter
luister naar de ademhaling van het land
hier sliepen gisteren de insecten
als pelsdieren
in de gietvorm van de eeuwigheid
zie hoe het licht
wiegt als water
warmwaait naar de klanken
die mekaar met smaak naar binnen spelen
hoor
de zon kookt de tongen van de vrouwen
als mossels los
ik spring van vreugde op mijn schouders
onze magazijnen zitten vol zomer

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door paperclip om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van langs de rand van de tijd

↑ Terug naar de berichten