octopuswas je maar een octopus
dan had je bijna zeker 8 armen
en kon je me bij iedere kus
hartstochtelijk verwarmen...
veel te vroeg lenteliedje
de grote revolutiewoorden lopen met opgetrokken schouders
in bange tijden
ze durven zelfs geen zin maken
en blijven binnenhuis in holen van papier
ze klinken amandelbitter
woorden worden zelfs anders uitgesproken
als de stilte met afgehakte handen op hun lijf plakt
ze worden nog anders geschreven ook
in de lente dragen ze hoofddoeken
ik heb er foto’s van gezien
en dikke jassen trekken ze aan als het winter wordt
dit om de zijwind niet te horen
die fluit naar giechelende meisjes op de fiets
woorden trekken zich terug in donkere torens van kathedralen
hun inkt een verroeste nagel
die woeste stieren in de balken krast
woorden planten zich ondergronds voort
en zoals bloemen en gele vlinders
durven ze wel eens kreunen
als ze door de pantservoertuigen van de leugen
tot letters worden verpulverd
of door hooggelaarsde spionnen worden verkracht
tot de eerste klank
maar eens komen zij terug
samen met de zang van duizend merels
scherp als de rand van een conservenblik
morgen begint de tuin uit zijn neus te bloeden
vendange 2007
carnaval
oud wordencrisisafscheidik heb haar gelegd
in de witte baren van mijn hand
waar koperen kinderen spelen
versnipperd in een kristallen huis
en plots de regen
steeds de regen
op de lange spiegels van de eerste dag
de stilte wordt een mannequin
een keizacht levensgevaar
met middeleeuwse lippen
avond
grauw inpakpapier de lucht
ook op de zon kleeft een botervlek
het is nog niet donker
en het wordt niet meer donker
op deze nauwelijkse avond
zacht en rood
dit fluwelen samenzijn
met haar lichaam in brand
dat nu schokkend zijn vorm verliest
het vuur
de vlam indachtig
zuivert onvatbaar elk verhaal
tot ademhuis
gelukkig zijn