Archief

zou het kunnen

dat ik je kwijt

ben geraakt ergens aan de rand van de tijd

want net even buiten westen

ligt de dag uitgeteld in een hoek

met een rode handdoek

om de nek

de avond legt nu met een kille hand

een sluier over de huizen

de stad is ziek en kreunt

langs de gebukte gevels loopt bloed

en de straten liggen met serum

dit is het uur van de hyena

de huizen hebben meer daken dan ramen

en

nergens vind ik een plaats

waar ik mijn stilte warmen kan

of misschien toch in het wrakhout

van onze woorden

gesponnen uit de rafelmist

van loze en uitgespreide beloftes

we zien morgen wel

of schrijf ik vandaag met bebloede handen

het beknopt verslag

van mijn overlijden

zodat er toch iets van me blijft…

Elke dag wandelde hij door de straat: een man van rond de zestig met zijn handen diep in zijn broekzakken en de kraag van zijn jas rechtop. Steeds liep hij met zijn ogen naar de grond gericht als was hij op zoek naar iets. Zou hij ooit vinden wat hij zocht ? Zocht hij wel iets ?
Op een morgen - even verder speelden twee kleine jongens - zag hij iets glinsteren tussen de straatstenen. Hij wist niet wat het was, maar het voelde aangenaam en warm aan. Hij stak het in zijn broekzak en wandelde verder. Iets in hem zei dat hij HET geluk gevonden had.
Ganse dagen liep hij met zijn handen in zijn broekzakken en streelde en koesterde zijn geluk. Niemand mocht het zien of bestasten, want HET was alleen van hem.
                Op een woensdagnamiddag voelde hij plots een snijdende pijn in zijn handen trok ze uit zijn broekzak. Hij schrok zich een ongeluk, toen hij zag dat zijn hand helemaal onder het bloed zat. Op hetzelfde ogenblik belde zijn beste vriend dat hij met zijn nieuwe wagen tegen een boom geknald was ...
Langzaam besefte hij dat het geluk soms heel scherpe kanten heeft. Ik moet het geluk terug op zijn plaats leggen, dacht hij, zodat iedereen het kan zien en kan oprapen.
Hij trok zijn jas aan en ging als herboren de straat op. De twee jongetjes speelden op de stoeprand met hun knikkers en zagen niet hoe hij achteloos het geluk in de kortbije struiken dropte.
"Speel je mee, opa ?" vroeg de oudste. "Ik wil wel eens zien of je evenveel geluk met de knikkers hebt als ik."
De man voelde een warme wind langs zijn lijf en glimlachend legde hij zijn pas  gewassen hand op het hoofdje van de kleinste. Even verder hoorde hij "Walking back to happiness" uit een keukenradio klinken. "Ik kom zo terug", zei hij en hij liep dolgelukkig nog een straatje om met de handen diep in zijn broekzakken.
Helen Shapiro achterna ...

Wat kon ik je schenken ? Ik had maar gaven

voor honger en dorst en ik had je zo vertederd lief.

Ik zei : ik geef je de lucht, omdat ze zo blauw is vandaag

en jij zo lief. Je was zo blij en zo mooi als je ogen…

Dit was de droom : ik had gezegd

de lucht is blauw vandaag, pluk mijn geluk.

En ’s avonds hing je het op als een hemel boven je bed.

Je zei : kom bij me, toe. Ik heb sterren voor je gekocht.

In je ogen zag ik wind en wolken.

De nacht droeg bloemen in je slaap.

Het was alsof ik langzaam bloedde op zacht gras.

nee laat de klok niet luiden

doof de vuren en bedek de spiegels

weer is de reis gedaan

nog voor de sloepen werden aangezet

ik had gehoopt mijn woorden

waren me als brood geweest

maar kijk toch mijn woorden

de grote koningen mijn woorden

verlieten hun troon verbrandden

achter zich de boten ik ben niet

ingescheept

weer valt de regen

eeuwig en geruisloos in mijn baai