Naar de inhoud

langs de rand van de tijd

akke.beakke.be

Archief

mijn nieuwjaarsbrief

wij wensen je voor 2008 …

veel sprankelende bubbels

veel leuke babbels op een terras in de zon

de wind in de rug

als je naar huis fietst

een optreden van Tina Turner

een afgelast optreden van Frans Bauer

een pannenkoek met suiker

dichtbij de open haard

lachende kindjes op je schoot

vlinders in je buik als je dat exemplaar tegenkomt

waarop je al die tijd hebt gewacht

meer weekends dan weken

de dag dat je dokter je niet meer herkent

een vrije parkeerplaats kortbij de dinsdagmarkt

plakband en schaar kunnen vinden als je ze nodig hebt

drie aces na elkaar

het geluid van een zomerse regenbui op je tent

terwijl je met twee in je slaapzak ligt

de herinvoering van de oude spelling

verse koffie en pistolets op zondagmorgen

de laatste aflevering van “mooi en meedogenloos”

veel appeltjes voor de dorst

iemand die op je rug krabt

als je er zelf net niet bij kan

een strandwandeling met een tegenwind van 9 beaufort

terwijl een stralend witte meeuw

de letters van LIEFDE in de lucht schrijft…

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door paperclip om 15:40 Reageer op dit bericht

in de tuin van haar lichaam

man op de fiets

of is het een manke jager

rijdt in spiegelschrift langs de gevels

zo kijk ik door het raam

de zon pronkerig met satijnen ondergoed

schudt meeuwen over het land

dit huis is vol gensters

hier kan ik mijn stilte warmen

en spreken de gordijnen vloeiend Frans

chambre pour voyageurs

ik leef tussen de rozen

en nauwelijks te onderscheiden klanken

de uren ruiken naar meloen

plots zij

een meisje met hoge borst en hoed

smokkelt in haar heupen de zomer

mee tot diep in december

de straatstenen en ik kijken haar na

en dan valt de regen rond haar glanzend lichaam

in stukken

geruisloos

papa, kom je eten

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door paperclip om 10:05 Reageer op dit bericht

poëzie

poëzie

is een wansmakelijk aantrekkelijke vrouw

die hinnikend op en veel te hoog paard

door de wolken zeilt

zo mooi dat je er een knieval zou voor doen

wachtend op het fatale schot

in de nek

poëzie zuigt je leeg

en bindt de handen aan je voeten vast

de pijn van wit papier

ondraaglijk maar zichtbaar

verblindt de schaduw van je woorden

opgehangen aan de dunne draagdraad

van de tijd

poëzie

is God

en dat zou ik best zelf kunnen zijn

maar ik weet niet

of ik besta…

morgen misschien

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door paperclip om 00:00 Reageer op dit bericht

zonder woorden                       Image and video hosting by TinyPic
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door paperclip om 21:08 Reageer op dit bericht

weet je nog ...

weet je nog
't is heel lang geleden
die avond aan de rand van het bos
de handrem vast
de lichten uit
en de knoopjes van je bloesje
één voor één los
god, wat hebben we toen gevrijd
ik ben nog steeds mijn autosleutels kwijt ...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door paperclip om 13:48 Reageer op dit bericht

Meer van langs de rand van de tijd

↑ Terug naar de berichten