poëzie

is een wansmakelijk aantrekkelijke vrouw

die hinnikend op en veel te hoog paard

door de wolken zeilt

zo mooi dat je er een knieval zou voor doen

wachtend op het fatale schot

in de nek

poëzie zuigt je leeg

en bindt de handen aan je voeten vast

de pijn van wit papier

ondraaglijk maar zichtbaar

verblindt de schaduw van je woorden

opgehangen aan de dunne draagdraad

van de tijd

poëzie

is God

en dat zou ik best zelf kunnen zijn

maar ik weet niet

of ik besta…

morgen misschien

weet je nog
't is heel lang geleden
die avond aan de rand van het bos
de handrem vast
de lichten uit
en de knoopjes van je bloesje
één voor één los
god, wat hebben we toen gevrijd
ik ben nog steeds mijn autosleutels kwijt ...

zou het kunnen

dat ik je kwijt

ben geraakt ergens aan de rand van de tijd

want net even buiten westen

ligt de dag uitgeteld in een hoek

met een rode handdoek

om de nek

de avond legt nu met een kille hand

een sluier over de huizen

de stad is ziek en kreunt

langs de gebukte gevels loopt bloed

en de straten liggen met serum

dit is het uur van de hyena

de huizen hebben meer daken dan ramen

en

nergens vind ik een plaats

waar ik mijn stilte warmen kan

of misschien toch in het wrakhout

van onze woorden

gesponnen uit de rafelmist

van loze en uitgespreide beloftes

we zien morgen wel

of schrijf ik vandaag met bebloede handen

het beknopt verslag

van mijn overlijden

zodat er toch iets van me blijft…

Elke dag wandelde hij door de straat: een man van rond de zestig met zijn handen diep in zijn broekzakken en de kraag van zijn jas rechtop. Steeds liep hij met zijn ogen naar de grond gericht als was hij op zoek naar iets. Zou hij ooit vinden wat hij zocht ? Zocht hij wel iets ?
Op een morgen - even verder speelden twee kleine jongens - zag hij iets glinsteren tussen de straatstenen. Hij wist niet wat het was, maar het voelde aangenaam en warm aan. Hij stak het in zijn broekzak en wandelde verder. Iets in hem zei dat hij HET geluk gevonden had.
Ganse dagen liep hij met zijn handen in zijn broekzakken en streelde en koesterde zijn geluk. Niemand mocht het zien of bestasten, want HET was alleen van hem.
                Op een woensdagnamiddag voelde hij plots een snijdende pijn in zijn handen trok ze uit zijn broekzak. Hij schrok zich een ongeluk, toen hij zag dat zijn hand helemaal onder het bloed zat. Op hetzelfde ogenblik belde zijn beste vriend dat hij met zijn nieuwe wagen tegen een boom geknald was ...
Langzaam besefte hij dat het geluk soms heel scherpe kanten heeft. Ik moet het geluk terug op zijn plaats leggen, dacht hij, zodat iedereen het kan zien en kan oprapen.
Hij trok zijn jas aan en ging als herboren de straat op. De twee jongetjes speelden op de stoeprand met hun knikkers en zagen niet hoe hij achteloos het geluk in de kortbije struiken dropte.
"Speel je mee, opa ?" vroeg de oudste. "Ik wil wel eens zien of je evenveel geluk met de knikkers hebt als ik."
De man voelde een warme wind langs zijn lijf en glimlachend legde hij zijn pas  gewassen hand op het hoofdje van de kleinste. Even verder hoorde hij "Walking back to happiness" uit een keukenradio klinken. "Ik kom zo terug", zei hij en hij liep dolgelukkig nog een straatje om met de handen diep in zijn broekzakken.
Helen Shapiro achterna ...

Wat kon ik je schenken ? Ik had maar gaven

voor honger en dorst en ik had je zo vertederd lief.

Ik zei : ik geef je de lucht, omdat ze zo blauw is vandaag

en jij zo lief. Je was zo blij en zo mooi als je ogen…

Dit was de droom : ik had gezegd

de lucht is blauw vandaag, pluk mijn geluk.

En ’s avonds hing je het op als een hemel boven je bed.

Je zei : kom bij me, toe. Ik heb sterren voor je gekocht.

In je ogen zag ik wind en wolken.

De nacht droeg bloemen in je slaap.

Het was alsof ik langzaam bloedde op zacht gras.

nee laat de klok niet luiden

doof de vuren en bedek de spiegels

weer is de reis gedaan

nog voor de sloepen werden aangezet

ik had gehoopt mijn woorden

waren me als brood geweest

maar kijk toch mijn woorden

de grote koningen mijn woorden

verlieten hun troon verbrandden

achter zich de boten ik ben niet

ingescheept

weer valt de regen

eeuwig en geruisloos in mijn baai

ook als de lente morgen komt

kwijn ik weg als een herfstbloem in de modder

zonder jou

ben ik een grote nachtroofvogel

die bloedend over de vlakte vliegt

met ogen als twee rode boeken

op elke bladzij alinea’s van verdriet

ik leef in feesten van angst en pijn

schrijf

celbrieven naar een jonge boerin

met blauwe ogen en bleke wangen

achter het ijzeren gordijn

(dat niet meer bestaat)

daarom is aspirine geen geneesmiddel

voor mijn guerillastrijd onder de boomgaarden

van mijn gebroken woorden

               een spook op zolder

               kwelt mij voor de avond valt

               met cabaret en kolder

               het dwaallicht van de rijstakkers

               lijmt zich aan het niemandsland

               met een geuzenvesper

               in de eeltgebogen hand

het droomvuur verdort de vleugels

van icarus en de hondenwacht

van de waterkluis valt snikkend

in de adem van het zwijgen

als hamlet in de spiegel

vraag ik je

waarom ik nog steeds dweep met mussolini

en trektochten maak door de jungle van borneo

word ik gek ?

een berkenboom staat tegen de maan

te glanzen en wordt huiverkil

de tijd drupt droevig van de takken

twee stappen verder is het stil

ik zeg

wees maar niet bang voor de slaap

ik blijf bij je

wees niet bang voor de nacht

want ik ben je nacht

wees niet bang voor het water

ik maakte het water

het water is goed

en het draagt je

het wordt weer als vroeger

ik voed je met mijn huid

ik kleed je met mijn bloed

binnen mijn heupen bouw ik je huis

vanzelfsprekend

heb ik je lief als mezelf

zijn we naakt voor elkaar

en kennen elkaars binnenkant

beiden zijn we veel te teer

om bevroren bloemen te verdragen

ontdooi ze met je bleekblauwe ogen

breek ze met je handen

tot een geruisloos vuur

want zonder jou

voel ik me weer uiteenvallen

en loop dan later achter de stukken te zoeken

het vuur knaagt aan de tijd

te laat om verder door te dringen

in de vergeten droom

de morgen klaart in de huid van de gevels

laat de tranen voor mijn ogen stollen

want er is niets meer te zeggen

geen enkel woord brengt nog

de zachte regen van de heuvels terug

de echo van je lach

parelt in de schaduw van de grotten

die we samen bouwden

het lijkt zo moeilijk nu de juiste klank te vinden

om de geur van je glanzend lichaam

te doven

je leeft steeds voort in mij

als rozendauw en schlagerplaten

als bloemengeur en nachtlawaai

maar kom

je weet toch

dat ik met je adem

de stukken van geluk

als morgensterren lijmen zal

want straks dragen de rozen linten in hun haar