het vuur knaagt aan de tijd

te laat om verder door te dringen

in de vergeten droom

de morgen klaart in de huid van de gevels

laat de tranen voor mijn ogen stollen

want er is niets meer te zeggen

geen enkel woord brengt nog

de zachte regen van de heuvels terug

de echo van je lach

parelt in de schaduw van de grotten

die we samen bouwden

het lijkt zo moeilijk nu de juiste klank te vinden

om de geur van je glanzend lichaam

te doven

je leeft steeds voort in mij

als rozendauw en schlagerplaten

als bloemengeur en nachtlawaai

maar kom

je weet toch

dat ik met je adem

de stukken van geluk

als morgensterren lijmen zal

want straks dragen de rozen linten in hun haar

in het verboden bed smaakten

je lippen rood.

rood en de wijn maakte mijn lippen week.

zo week en teder

hebben wij elkaar bemind.

en zo week en teder

hebben wij elkaar belogen.

mijn woorden

de grote koningen mijn woorden

die als zandsporen de jouwe kruisten

hebben zich met een viooltoon verzuchting

verbrand

aan de rilling van je lauwe borsten.

maar weet nog…

wilde bramenstruiken werden heilig

paradijsblauw waren de bomen

van het kwaad.

de zonde is zo’n bruiloft

traag en behoedzaam

draaide het licht zich om

toen ik je zag en

de brede lokken van de ochtendzon

slopen listig om je heupen

ik werd met mijn hoofd in de wolken

achter de praalwagens van jasmijngeur

door de straten gesleurd

je was zo mooi

en zo lief als de schaterlach van je ogen

je sneed voor mij onhoorbare woorden

uit zacht wilgenhout

het gaat goed met mij

dacht ik

terwijl ik wachtte

tot de wind mij rondom jou zou dragen

zo gevoelig als het ochtendgras

doordrongen van dauw en wellust

trok de fluistering van je adem

voetstappen in het zand

naar de gedaanteloze beweeglijkheid

van het water

ik denk door jou leef ik langer

maar verdomme, je maakt me banger en banger

helaas

vandaag weet ik

je bent zo gevaarlijk als een vliegenvanger …

lang voor de nacht binnensluipt

lang voor het strand op adem komt

rond haar lichaam is eeuwenlang

geen dageraad geweest

nooit elders dan hier

heeft zij haar huis

zij strekt zich uit

haar vingers gespreid

raken lichtzinnig de rilling van het water

en boven haar ogen zweeft

een torenhoge droom

stuifmeel in fladderend windgestoei

kom zeg ik kom

jij bent een kelk

ik ben een man

schaamteloos zwelt elke ruimte

tot een boordevolle tijdeloosheid

hoe zacht weegt nu de vermolmde steen

in heilige woorden

ligt ze vast en veilig bij mij aan

ginds met de blik op morgen

zeilen de wolken weg met witte boord

ik vouw biddend

mijn handen om mijn handen

schrijlings gezeten op de rug van het verleden

4

de zee zwenkt een zijstraat in

want de wolken werpen zich geruisloos op de golven

zou het de stilte voor de storm zijn

dit moet ik god gaan vertellen

verderop stoeien de vissen in fladderend blauw

de dag ligt lui en naakt op het strand

met de benen opgetrokken

want de zon bakt het bruin vandaag

de zee is een vrouw en trekt mij aan

wild als zij is met schuim op de mond

misschien vind ik morgen rust

aan haar doorweekte borsten

schrijlings gezeten op de rug van het verleden

3

grensloos aan de tijd

geboren uit wind en wolken

de zee slijpt elk vierkant

terug tot cirkel

was het donker voor het eerste licht

was het stil voor het eerste geluid

daar denk ik dikwijls aan

als de zon naar me fluit

het gesprek der meeuwen is verstomd

hier slaap ik geruisloos en koortsig

in de plooien van het water

als mijn moeder legt de maan een hand op mijn hoofd

schrijlings gezeten op de rug van het verleden

2
gisteren heb ik mijn lippen verbrand

aan de stemmen van het bos waardoor

de vrouwen lopen met opgetrokken rokken

vandaag hangt de zon halfstok

de straat draagt een hoge hoed vandaag

want het is feest

met een gepolijste glimlach op de lippen

vegen de huizen zich de tranen af

het bos verschuilt zich achter elke boom

en houdt indringers nauwlettend in de gaten

weer heeft de nachtegaal zich vermomd als indiaan

met een groene tak in elke hand

schrijlings gezeten op de rug van het verleden

1

met twee ellebogen op de aarde

ligt de winter in hinderlaag

de huizen trekken hun nek in en

vluchten naar de grens van het zwijgen

mijn woord breekt als een hostie

in de grijpgrage handen van de kou

op mijn gezicht blijven de blauwe

vingerafdrukken van de vriesnacht achter

in de zomer slapen hier de vogels van het zuiden

nu dwaalt de ijswind

met het mes in de hand

ik kruip van schrik op mijn schouder

als je bij me bent

worden de tijgers rond mijn huis niet groter

dan breekt de angst als een schaduw

en plant de stilte zich in onze kelen

je duizend lippen tasten aan mijn hart

de witte spin van je hand dwaalt door mijn bed

je lichaam

is een stad waarover ik beweeg met geruisloze

vleugelslagen en het zeewier van je biechtgeheimen

wekken de mieren in de straten van mijn bloed

je woorden zuigen tranen van mijn vingers

je lijf is een tempel vol paardengetrappel

is een boek waar ieder oog

de zenuw over snijdt

een muur waartegen stormrammen leunen

een rode druppel van de moederlijke weg

een breekbaar ei veilig in het snoer

van gevederde vingers

aan de olie van je wervels

de kroeg waar de glazen rinkelen

heb ik tastend aan de duistere deur

mijn handen verwond

witte vogels zweven als scherven boven onze hoofden

de wolken worden zwanger en je borsten

wit en zacht als brood

ik heb beschroomd en met de teerste zoen

je lange lippen toegedrukt

laat me nu slapen

aan een strand waaraan de golven klotsen zonder

einde