Reis Toscane B

De Leie

Bekoorlijk kronkelt de Leie zich als een paling

door het aanlokkelijk landschap, bij herhaling,

van eens bosjes dan velden, dorpen en weiden,

met huisjes die zich in de natuur verspreiden,

overheersend wit gekalkt met zwarte onderrand

en oeverbewoners die vlijtig werken op het land.

Schouwspel dat zich ontvouwt aan uw boorden,

en uw oevers die een groots vertoon verwoorden,

uw malse kouters versierd met gouden korenvelden,

frisse weilanden waar grazende koeien alleen telden,

uw water uitgewuifd door waaiend lover van tronken,

en rijen wilgen die aan uw flanken staan te pronken.

De boomgaarden, tooien zich iedere lente in het wit,

met gerijde schilderachtige fruitbomen in het gelid,

uw water slingert zich door deze landelijke frisheid

en zo eindeloos deinend langs wisselende kleuren glijd.

De verandering van seizoenen tekent strakke lijnen,

enkel de winter doet vormen en kleuren verdwijnen.

Trage lome gouden rivier die wringt door de streek,

canadabomen en tronken gezaaid langs de beek,

die elegante en bevallige grachten mag ontvangen

en uw beemden in regelmatige vakken doet vangen.

De weergaloze kunsten geboren aan uw boorden,

gebracht door kunstenaars wonend in lustoorden.

                                       Louis Van de Reviere

Een jaar geleden stuurde ik mijn vriend Jean Pierre een verjaardagskaart met volgende tekst;

Je zou kunnen zeggen, je hebt niet veel nodig in het leven.

Met een paar krachtige elementen komen we vooruit.

Je hebt lucht om te ademen.

Vuur om te warmen.

Water om te drinken en aarde om vruchten te telen.

Mag het misschien iets meer zijn?

We hebben samen de gezondheid.

We hebben liefdevolle kinderen en schattige kleinkinderen.

We drinken een godendrankje en genieten.

De kracht van het gelukkig koppel verzekert de toekomst.

En toch is er nog iets meer.

Vriendschap!

Als je vrienden hebt, heb je vriendschap.

Als je vriendschap hebt moet je het koesteren.

Vriendschap is soms ook eens niets zeggen

en toch in dezelfde richting kijken,

eens een arm om de schouder leggen

en gevoelens aan elkaar tonen.

Zo zie je mijn vriend, we zijn redelijk goed op weg.

Oh ja, een gelukkige verjaardag en nog vele jaren

in harmonie met je mooi gezin

en soms eens in gezelschap met iedereen die je lief is

                           Louis Van de Reviere 

Mijn pa.

Het loopt niet steeds, als water naar de zee

daarom gaf je goede raad en richting mee,

je toonde mij het licht door deze duisternis,

bangheid ‘s nachts, is wat ik gelukkig mis.

Het geroep van de dieren kon ik herkennen

en je leerde mij aan weer en wind te wennen.

Harmonieus balancerend op een zuivere lijn,

was je liefde voor natuur, als een edele wijn.

De sterren hadden voor jou geen geheimen,

een vers of gedicht, kon je moeiteloos rijmen,

over eindeloos getwinkel aan het firmament

en het fonkelen van elke ster als een diamant.

Van kennis en wijsheid was je nooit voldaan,

dus kon ik niet onbeslagen het leven ingaan.

Je maakte mij attent op de nachtegaal zijn lied

en op de kwekkerende watervogels in het riet.

Donkere eenzame nachten waren jou genegen

want in het bos kende je alle paden en wegen.

Hoe dikwijls zat je rustig toen de zon opkwam,

in eenzaamheid steunend tegen een boomstam.

Menig keer heb je de natuur een hand gegeven,

uw uitvoeringen zijn mij tot heden bijgebleven.

Je leerde het van je vader zoals ik van u leerde.

Ik kreeg wetenschap die ik zo van u begeerde.

             Louis Van de Reviere