Geven, nemen, leren, het gevoel van de bevrijding van je innerlijkheid.
Waar is het kind in mij
nooit kind mogen zijn
alleen ellende gekend
wist niet was liefde was
genegenheid of knuffels zaten er niet in
veel te vlug volwassen moeten worden
onze kinderen zijn kind
weten wat liefde is
genegenheid en knuffels in overvloed
zij geven mij het kind zijn terug
veel te laat maar ontzettend leuk
laat mij nu vooral niet meer volwassen zijn
Laat het leven een paradijs zijn voor ons
wij verdienen dit
iedereen verdient dit
maar helaas is de realiteit anders
waarom
ik weet het niet
het onrecht is te groot
de mensen te hard
onrechtvaardig en jaloers
ik dank God dat hij ons niet vergeten is
ons paradijs dat wij gekregen hebben is ons gezin de kinderen
onze enige strohalm naar geluk
In de schaduw van het leven
zie ik de dingen die konden zijn
de werkelijkheid leert ons te liegen
het gras is altijd groener elders
de regen droger
de in mijn denkbeeldige wereld
zie ik het mooie van het leven
de zon die altijd schijnt
een wereld vol vrede
de realiteit maakt ons kapot
Waar is onze ziel gebleven
als we het leven niet meer zien
als de sterren vechten om een plaats in het heelal
als de zon niet meer wil schijnen
waar is ons gevoel
als we naast elkaar leven
laat het gras weer groen worden
het leven weer een kans geven
de zon zal weer schijnen
onze liefde zal weer openbloeien
de sterren niet meer vechten
en onze zielen zullen branden van geluk
Laat mij slapen
maak mij niet meer wakker
laat mij in mijn dromen verzeilen
het paradijs is er voor mij
geen pijn
geen verdriet
laat me niet ontwaken
ik zou het niet overleven
In jouw ogen zie ik die pijn
in jouw handen die angst
in jouw gedachten
lees ik
geef me jouw lach
en ik genees je
weg van die pijn
weg van die angst
ik vul je leven met al mijn liefde
van God gekregen
door Hem gegeven
Daar waar het bloed door mijn aderen stroomt
voel ik de okstabels van het leven
de bergen en de dalen
de hoogtes en de laagtes
het bloed is heet
maar mijn gevoel koud
hoor ik daar mijn ego niet zeggen
aanvaard wat is
het is raar je leven te evalueren
de waarheid is pijnlijk
vlucht van de realiteit
voor altijd weg
Dwarrelend ploeterend stap ik door de kronkels in mijn hoofd
al lopend vlieg ik naar mijn vragen
een zee van golven
waar is toch de deur naar antwoorden
wil ik deze wel vinden
of zwerf ik verder door
Mijn rust verdringt mijn ego
de kalmte die ik was
omgezet in onbezonnen energie
word gek van stilte
ben vermoeid
kracht knaagt aan mij
wie of wat ben ik geworden
geef me mijn gewone ik
ik zal dansen van geluk
springen van blijdschap
maar huilen van verdriet
Fietsend rij ik op het door het met bladeren bedekt grasperk in het park
denkend aan de sterren en planeten hierboven
wat en wie
wij zijn zo klein op deze aardbol
en toch
zo veel leed en haat
waarom
ik weet het niet
God
ja, die weet het wel
en ik
ik fiets maar verder
de zon tegemoet