Tuin

Terwijl Pedro herstellende is van een serieuze virusaanval, neen het was niet zijn PC maar himself die geveld werd door een virusinfectie, ben ik verder op zoek gegaan naar de 'Jacobussen' onder ons. In Antwerpen moest ik niet lang zoeken en kwam er zowaar nog pelgrims tegen…

Zoals zo vele andere Europese steden ontbreekt het Antwerpen niet aan een Sint-Jacobsheiligdom. Anno 1431 stond hier buiten de toenmalige stadswallen een gasthuis ten behoeve van pelgrims uit Noord-Europa op weg naar het graf van de apostel Jacobus in Santiago de Compostela. Op het einde van de 15de eeuw kwam de bescheiden kapel van de grond: eerst doordat ze tot parochiekerk verheven werd, 15 jaar later toen ze vervangen werd door de huidige kerk in Brabants-gotische stijl. Bouwmeesters waren vader en zonen de Waghemakere en Rombout Keldermans. De universele geldingsdrang naar groter en hoger, stimuleerde de bouwers tot (slechts) één toren die (dan wel) de toren van de O.-L.-Vrouwekerk moest overschaduwen. Uiteindelijk wordt van die ongeveer 165 m-hoge droom amper een derde gerealiseerd; hetgeen de kleine huisjes rondom daarom nog niet minder ‘minuscuul’ maakt.
In de tweede helft van de 16de eeuw loopt alles volgens het normale schema: beeldenstorm; een kortstondige ‘cohabitation’ van katholieken en protestanten; calvinistische overheersing en vervolgens in 1585 de teruggave aan de katholieke eredienst. De eerste helft van de 17de eeuw (in volle barok !) ging men in gotische stijl verder met de uitbouw van het oostelijke gedeelte. Ook de grafkapel van Antwerpens barok-grootmeester P.P. Rubens (+ 1640) is gotisch. Er werd een kapittel gesticht, een (collegiale ?) groep van kanunniken; vandaar de bijnaam van collegiale kerk. Zij verbinden er zich toe om de getijdengebeden dagelijks gemeenschappelijk (in koor) te zingen (in het koor). Vele ambachten en welgestelde notabelen zorgden voor een bijzondere rijkdom aan meubilair (tal van altaren, zoals dat van de juristen, aan sieraad (vooral epitafen), alsook aan materialen (een uitzonderlijke overvloed aan marmersoorten). Dit kwam blijkbaar Paus Clemens XI ter ore die St.-Jakob bedacht met de eretitel van ‘vermaarde’ kerk; een titel die men hier niet zo graag achterwege laat...
De roem van deze kerk die al gauw tot ver over de grenzen reikt, wordt bevestigd door paus Clemens XI die haar in 1705 bedacht met de eretitel ‘vermaarde kerk’. Een titel waar men hier - begrijpelijker wijze - nog steeds prat op gaat. Onder de indruk van al deze pracht en praal deed een Duits bezoeker einde 19de eeuw de uitspraak dat de Sint-Jakobskerk “als rijkste kerk van de Germaanse landen... het wel verdient om in Venetië te staan”. Hoezeer de chauvinistische Antwerpenaren daar ook gevoelig voor zijn, zij houden hun ‘Sint-Jacob’ toch liever bij zich.
Wanneer de Fransen de plak zwaaien, gaat het gebruikelijke scenario van sluiting en verkoop aan haar voorbij dankzij een beëdigd priester die aan de Republiek trouw gezworen had. In feite is het dus aan deze vorm van collaboratie dat de Sint-Jakob het behoud van haar ongelofelijk rijk patrimonium dankt...

Klop de room lichtjes met de handmixer.  Meng de andere ingrediënten in het mengglas en giet ze in het vooraf gekoelde cocktailglas (hou de ijsblokjes tegen met de zeef).  Giet er voorzichtig de room bij.  Versier met een sinaasappelschilletje.

Santé en geniet met 'mate'(n) van je koffiepauze...

Kersen kunnen zowel zoet (Prunus avium) als zuur (P. cerasus) zijn (morellen). Meikersen zitten er qua smaak tussenin. De bloeikleur kan verschillen: van wit tot rozerood. Zoete kersen vragen kruisbestuiving voor de vruchtzetting, zure kersen zijn zelfbestuivers.

“Deze tocht gaat per fiets en het is een heel bijzonder idee om ook onderdeel uit te maken van deze geschiedenis, de stroom van miljoenen mensen die in de loop van de eeuwen om diverse redenen ons zijn voorgegaan naar deze bedevaartsplaats. Maar wij staan ook met beide benen in het heden, daarom vragen wij uw hulp in om onze pelgrimstocht ook bijzonder te maken, en speciaal voor een groep gehandicapte kinderen in het plaatsje Livno in Bosnië.

Een paar weken terug lazen wij in de plaatselijke polderbode een aangrijpend stuk van Han Beglinger en dat liet ons niet meer los. Hij coördineert en helpt daar om deze gehandicapte kinderen een menswaardig bestaan te geven, het zijn meestal kinderen die hun vader hebben verloren tijdens de oorlog en waarvan de moeder vaak ziek is door vergiftiging voortkomend uit de oorlog. Hij heeft voor de uitvoering daarvan financiële middelen nodig. Ons streven is om een lege ruimte in het gebouw van de voormalige mijnenopruimingsdienst om te toveren naar een gezellige huiskamer.”
Na een zalige nachtrust en een stevig ontbijt zijn Pedro en zijn gezellen om 10 uur vertrokken richting Lier. Daar onder de Zimmertoren knoopten Luus en Martien opnieuw aan met de St-Jacobsroute richting Duffel en Mechelen. De overnachting was gepland op een camping in Londerzeel...

Pedro, hoe staat het met de training?
"Deze week heb ik in etappes solo zo'n 250 km gereden en met fietsmaat Bob nog een 135 km wat een totaal van 385 km op mijn actief zet."
Een mooi aantal voor deze week. Vooruitzichten?
"Volgende week ga ik met die andere fietsmaat, Jef, een driedaagse doen aan onze kust. De bedoeling is dat we daar een 150 km gaan afleggen."
"Op 4 juni vertrek ik dan met Bob per fiets naar De Haan. Eerste etappe van 95 km tot in Zelzate. 's Anderdaags nog een 72 km tot op bestemming. Aan de kust zelf is nog een trip gepland van ongeveer 80 km."
Je hebt nu ook hun materiaal gezien, wat denk je?
"Eén ding is zeker, met mijn huidige fiets geraak ik nooit in Compostela. Te licht bevonden en niet optimaal uitgerust om een 20 kg bagage mee te nemen."
Dus dat wordt een nieuwe aankoop Pedro, en hoe ga je dat uitleggen aan Lewiske?
"xxx©...Maar dat is toekomst, nu verder trainen, want als ik zie hoe 'scherp' Luus en Mart staan heb ik nog een lange 'lijdensweg' af te leggen om het ideale (?) gewicht te bereiken..."

Klaar voor de trip van Gierle naar Lier, om opnieuw aansluiting te krijgen
op de St-Jacobsroute...vlnr; Pedro, Luus, Bob en Martien.


Luus en Martien klaar om hun tocht verder te zetten richting
Santiago de Compostela.

Heb ik door het spel der spellen

van 1 tot 13 leren tellen?

Heb ik door mijn bieding het bij partner laten dagen

dat zij azen moet gaan vragen?

Weet ik door kundig analyseren

de verblijfplaats van de heren te traceren?

Kies ik bij 't snijden van of naar de hand

voor de juiste kant?

Kan ik een speelplan bedenken?

Heb ik niemand zitten krenken?

Kan ik dit contract wel aan?

Zal ik niet ten onder gaan?

Moet ik mij generen

als we gaan degraderen?

Partner vind je mij nog wel aardig?

is mijn speelstijl je wel waardig?

Ben ik wel sociaal genoeg

pas ik wel in deze ploeg?

 Zoveel twijfels, zoveel vragen

kan ik dat elke week verdragen?

Wat is het toch dat mij zo bindt,

wat ik zo gelukzalig vind

aan het spel der spellen?

Ik zal het u vertellen.........

Ik geniet van de spannende contracten

en de sociale contacten

en vind het een belevenis

dat geen enkel spel hetzelfde is.


Foto:
werk van Elena Narcovich

Ik kwam een heer tegen op de gang die mij vroeg wat hier te doen was.
“Hier wordt gebridged”, zei ik.
Hij wilde wel eens kijken. Daarna zette hij alles op papier.

Zijn verhaal…
Vandaag ben ik getuige geweest van een kaartspel dat ik absoluut niet begrijp.
Aan de eerste tafel zaten vier mensen die vredig met elkaar begonnen te praten totdat er een soort van bieden ontstond, waarbij steeds hogere getallen werden genoemd. Eén van de vier werd kennelijk zo boos dat hij zijn kaarten op tafel legde en niet meer meespeelde. De stemming bleef grimmig, want ik hoorde termen zoals "schoppen" en "hoge schoppen".

Aan de tweede tafel zaten lieden die kennelijk in de confectie-industrie werkten. Ze praatten over "ruiten" en "passen", "mooie lengte" en "snitten zaten goed".

Aan tafel drie zaten volgens mij enkele artsen die over hun patiënten praatten. Er werd gesproken over "de blinde" en over "zwakke harten" waarmee je beter niet kunt springen. Ook hadden zij het over "te weinig slagen in harten" en één van hen, zeker een chirurg, zei dat hij "niet alles eruit had kunnen snijden".

Aan tafel vier ging het er frivool aan toe. Zo erg, dat ik mij er bijna voor schaam het te vertellen. Het leek wel een scène uit een echt bordeel. Een man zei tegen de dame die recht tegenover hem zat: "wilt U zo vriendelijk zijn om al uw moois op tafel te leggen?" Toen zij haar kaarten neergelegd had zei zij tegen hem: "ben ik niet prachtig? Ik ben weliswaar kwetsbaar maar ik kon jouw invitatie niet afslaan!".

Tijdens het spreken werd nog gefluisterd "tweede man laag"en de derde man "doet wat hij kan". Ook werd er gesproken over een "blote dame" en "het dekken van de vrouw".

Toen had ik er genoeg van en ben weggegaan.
De groeten ! Ik wordt geen lid, dank U !

(verhaal ingezonden door Vera R.)