Dolfijntje van de week

Fietsen in Waals-Brabant. Een fietstip via www.fietsenarco.be.
Dat ook Waals-Brabant een stukje Haspengouw rijk is, is weinig bekend. 'Hesbaye' heet de streek in het Frans. De namen op de route zijn direct een hele mondvol, gaande van de Chapelle du Bon-Dieu-du-Chêne tot de kerk van Nil-Saint-Vincent-Saint-Martin. Verder loopt de weg langs het kasteel van Chenoi. Op het einde van de rue de l'Ermitage loont het de moeite een zijsprong te maken om het kasteel van Getinnes te bewonderen. Werp ook even een devote blik op de Kongolokapel, die herinnert aan zinloos bloedvergieten vanaf 1960 in de vroegere Afrikaanse kolonie.



Het middeleeuwse kasteel van Walhain werd verlaten in de 18de eeuw en is nu weinig meer dan een ruïne, maar zo'n bouwval ontbreekt het niet bepaald aan charme. Mits een klein beetje fantasie wordt het bevolkt door droomprinsessen en koene ridders.

Over Valentijn, de rug, de reis en Pedro

Vandaag, 14 februari. Valentijn.
Niet veel van gemerkt. Pedro is niet pro Valentijn. Is te commercieel zegt hij. Hij post steeds wel een woordenspinsel in mijn mailbox. Ook dit jaar. Wat opvalt is dat de slijmbalwoordjes jaar per jaar verminderen. Het ouder worden zit daar wel voor iets tussen. Maar allé het is de geste dat telt zegt men. Eigenlijk treur ik daar niet om. Pedro hoeft ook geen wederkerige Valentijn dus het is bij ons een dag als een andere. Ik heb mezelf een door 'Valentines Chocolates' gekocht, kwestie van de hormonen te sussen.

Toch niet helemaal. Straks moet ik naar de kliniek, op onderzoek voor de steeds weerkerende lage rugpijnen. Sinds mijn val in de douchecel, enkele jaren geleden, weet ik soms niet hoe ik mij moet neerzetten. Moet ik nu onderuit zitten, rechtop, met of zonder kussensteun, ik weet het niet meer. Lang stilstaan op eenzelfde plaats is ook al uit den boze… Dan ook te weten dat ik in de verzorgingssector bezig ben en dat ik daar dikwijls moet heffen. We zien wel wat het wordt straks. Er bestaat nog altijd zo iets als chocolade om de frustraties weg te werken... Positief denken zegt de Pedro en fietsen in plaats van stappen. Maar dat fietsen loopt al evenmin op wieltjes…

Maar wat heeft reis hier dan te maken in de column van vandaag. Wel daar treur ik nu een beetje om. We (Pedro) heeft besloten om dit jaar een reissabbatjaar in te lassen. Dus geen buitenlandse reis. Geen Cyprus, geen Turkije, geen Malta, geen Spanje. Wauw dat was wel ff slikken toen hij met dat (eenparig goedgekeurd) voorstel voor de dag kwam. Argumenten zijn er genoeg. Sparen voor onze oude dag (?) Liever om de twee jaar een mooie reis maken dan ieder jaar een kleine reis (?) Mijn rugprobleem, ha Pedro denkt dus in mijn plaatst over mijn gezondheid (?) Veiligheid in de zuiderse landen (?) Operatie in het najaar aan Pedro’s knie (?) Enfin, eigenlijk te veel om alles te vermelden. De fietsvierdaagse gaat wel door, natuurlijk. Ik denk dat onze Pedro al serieus met Compostela in zijn hoofd zit. Fietsen is prioriteit geworden. En ik moet eerlijk toegeven dat fietsen niet echt mijn ding is. Zo ’n dertig kilometer kan ik wel af, met af en toe een terrasstop. En dan koffiepauze met choco-koekje.

BTW, over Compostela schrijf ik later nog wel een column. Want met die trip zijn we nog niet aan de nieuw patatten…

Als ik nu zo deze column overlees ben ik goe bezig om de Pedro op zijn kap te zitten. Het zullen de hormonen zijn zeker. Maar de eerlijkheid gebied mij ook te zeggen dat Pedro gisteren gekuist heeft. Dat doet hij om mijn rug te sparen. ’t Zal zeker voor mijne Valentijn geweest zijn. En als het meezit kan ik misschien dit jaar nog een tripje met de vriendinnen doen, zoals vorig jaar. The golden girls in Turkey… 'k Ga een chocolade hartje op mijn tong laten smelten.

Lewiske

Koffiedik kijken...

Koffiedik kan, naar verluidt, gerust door de afvoer worden weggespoeld. Het zou de afvoer niet verstoppen en zou er zelfs voor zorgen dat al aanwezig vet wordt weggesleten en toekomstig weggegooid vet niet op de afvoerpijpen kan aanslaan. Koffiedik neemt ook de slechte reuk van de afvoerpijpen op.

De passant.
Voorbije week werd Pedro, beter gezegd de schelp op de bagagerek van zijn fiets, opgemerkt door een passant. Na de vraag en het antwoord naar het waarom van deze schelp op Pedro's fiets kwam het er uit. De 'passant' had de 'Camino' al gereden, nu 1 jaar geleden. We zijn dan ook naar een taverne gereden en geluisterd naar het verhaal van de 'passant'. Een verhaal waarbij je alle tijdsbesef kwijt was...hier onder volgen enkele indrukken.

 Boerderij in Galicië anno 2006

"Galicië heeft mijn hart gestolen. Het is daar zo anders dan op andere plaatsen op de Camino. Het regent er veel, maar dat weegt niet op tegen de pracht van het landschap dat je daar te zien krijgt. Groen landschap en romantische dorpjes. De kleine dorpen waar de koeien nog het straatbeeld bepalen. De boeren melken hun veestapel nog thuis. De boeren leiden dagelijks tien tot vijtien stuks vee naar de weide en terug naar de stal. Op de camino in Galicië is het een komen en gaan van die kleine keuterboerkes. Eigenlijk glijd je via de koeienstront het dorp in en bij nat weer ook weer uit. Bij ons zijn de boerenerven altijd netjes maar ginds, oh jee. Langs de wegen in Galicië, die de dorpen met elkaar verbinden, staan veel tamme kastanjebomen. Terugdenkend aan mijn jeugdjaren kon ik ook daar niet weerstaan aan die bruine snoepers en nam iets te veel ballast mee.
Je passeert er riviertjes dat het en lust is om over al die kleine bruggetjes te fietsen. Galicië wordt niet voor niks 'het land van de duizend rivieren' genoemd. De Romeinse invloed is daar nog zeer aanwezig. Lugo is daar een levendig bewijs van. Een voorbeeld is een wandeling over de unieke Romeinse muur, volledig bewaard gebleven, formidabel solide gebouwd met een hoogte van ongeveer 10 meter en een dikte van 4 tot 5 meter, en met een omtrek van 2,5 kilometer. Gewoon fantastisch. De wegen zijn er goed berijdbaar en de automobilisten daar weten dat er veel fiets- en wandelverkeer is op de soms smalle rijbanen. "



Hij heeft er ook afgezien. Regen en wind en de soms steile hellingen kruipen op de duur in de kuiten. Maar hij besluit met:  "De Camino die moet je doen Pedro, gewoon doen! Je komt als herboren terug, zeker weten."

Opgetekend door
PieterVé