Zondag 4 november 2007
Fietsen: kunst
Werk van Marie Godest
Foto: Mariegodest
Meer over de kunstenares door op de foto te klikken
Foto: Mariegodest
Meer over de kunstenares door op de foto te klikken
Archief
Zaterdag 3 november 2007
PieterVé ontmoet...pelgrim naar Santiago. (77)
Población de Campos is de startplaats van Pedro's volgende etappe op weg naar Santiago de Compostela. De rit van vandaag bedraagt 71km over een golvend parcours.
 |
Na 10 km relatief vlak krijgt Pedro een 3km lange klim voorgeschoteld. In Villacázar de Sirga brengt Pedro eerst nog een bezoekje aan de Santa Maria la Blanca. Een monumentale kerk in een klein dorpje gebouwd in de 13de eeuw door de orde van de Tempeliers. De vorm is tamelijk uniek en de Jacobskapel lijkt wel een museum van beeldhouwwerk.
 |
 |
In Carrión de los Condes, aan de oever van de Rio Carrión, zoekt Pedro één van de vele terrasjes op om een tussendoortje te nuttigen. Hier zit Pedro, al nippend aan een kopje Spaanse koffie, op de helft van het Spaanse gedeelte van de Camino.
Vanaf Calzada de los Molinos is het langzaam stijgend fietsen tot Monte Carrión.
Ter hoogte van San Nicolás del Real Camino, het laatste dorpje in de provincie Palencia, fietst Pedro de provincie Léon binnen. Vanaf hier is het nog 4 km fietsen tot Sahagún.
Bij deze plaats spelen zich enkele legenden af rond Karel de Grote, uit de tijd dat die samen met zijn dappere ridders de route beschermde. Een epos verhaalt het mirakel van de bloeiende lansen aan de oever van de Rio Cea. De nacht vóór de slag tegen de Moren groeiden in de grond gestoken lansen uit tot jonge boompjes. Later blaak dat hun bezitters zouden sneuvelen, waaronder 40.000 christenen en Milon, de vader van Roeland...
 |
 |
Juan van Sahagún werd geboren rond het jaar 1430, en studeerde in de Benedictijnenabdij van Sahagún. Hij werd medewerker van de bisschop van Burgos, die hem tot priester wijdde. De taken die hij in Burgos had, gaf hij op om te verhuizen naar Salamanca. Daar studeerde hij kerkelijk recht en theologie, van 1457 tot 1461. In 1460 werd hij predikant van de stad, verbonden aan de kerk van de heilige Stephanus, en lid van het universitaire college van Sint Bartolomeüs. In 1463 legde hij al zijn taken neer en nam het augustijnse habijt aan. Twee keer was hij prior in Salamanca. Daar stierf hij in 1479. Zijn biograaf was ervan overtuigd dat hij vermoord was door een van zijn tegenstanders. Want Juan was niet bang om misstanden aan te klagen. Hij werd heilig verklaard in 1690.
 |
 |
Na Sahagún fietst Pedro nog een 16 km verder. Pedro fietst over de fascinerende hoogvlakte en door kleine dorpjes waar een gejaagd leven niet bestaat.
El Burgo Ranero, waar de karakteristieke Castiliaanse dorpskerk een geweldig ooievaarsnest draagt, wordt de stopplaats voor één nacht...
PieterVé
Info: St. Jacobsfietsroute deel 3 van Clemens Sweerman.
Foto's: diverse Caminosites
Vrijdag 2 november 2007
Even geduld
Even geduld...
Donderdag 1 november 2007
koffieticje 116
Barend Boot is een van grootste koffiekenners van Nederland. Hij heeft het eigenlijk allemaal aan zijn ouders te danken. Zijn vader Jacob Boot vond in de jaren zeventig de golden coffee box uit, dit is een kleine koperen koffiebrander. Hij wilde zijn koffiebonen op het laatste moment kunnen roosteren, vers geroosterde bonen geven immers de lekkerste koffie. Om goede koffiebonen te kunnen bemachtigen reisde de ouders van Barend de hele wereld over en bezochten vele koffie plantages. Hier vertelden ze de koffieboeren hoe wij in europa de koffiebonen roosteren en zetten. Bij sommige plantages lieten ze ook een golden coffee box achter, zodat de koffieboer zijn eigen product kon keuren op kwaliteit. Zo konden zij het verschil zien tussen goede bonen en slechte bonen, en merkte de boeren dat zij voor goede bonen ook beter beloont worden...lees meer door op de foto te klikken
Info: The Golden Coffee Box
Woensdag 31 oktober 2007
Revalidatie knie (deel 4)
De hechtingen (draadjes) werden verwijderd uit de knie.
De verpleegster in huis heeft dat heel knap gedaan.
Een stap dichter naar de weg tot de fiets...
Foto's: Pedro
De verpleegster in huis heeft dat heel knap gedaan.
Een stap dichter naar de weg tot de fiets...
|
 |
Dinsdag 30 oktober 2007
koffieticje 115
"Kouwe drukte"...Antarctica in je glas.
Ingrediënten:
60 ml koffie (1 klein kopje)
20 ml DE siroop naar keuze (±1,5 eetlepel)
40 ml koude melk
4 ijsblokjes
koud melkschuim
cacaopoeder
Bereiding:
Doe de ijsblokjes in een longdrink glas en schenk de verse, hete koffie en siroop erbij. Voeg vervolgens de koude melk toe tot 1,5 cm onder de rand. Goed roeren en melkschuim opscheppen tot net iets boven de rand van het glas. Een vleug kaneel als finishing touch. IJskoud genieten! Info: Douwe Egberts
Maandag 29 oktober 2007
Revalidatie knie (deel 3)
Tien dagen na de ingreep...De zwelling neemt af en de pijn verminderd sterk.
Het drillen van de voorste en achterste dijbeenspier blijft Pedro oefenen.
Het plooien van het been lukt al tot 90°.
Nog twee dagen en dan mag Pedro op de hometrainer en worden tevens de draadjes uit de knie verwijderd.
Over goed een week kan Pedro, als alles meezit, opnieuw met de KOGA de baan op om korte tripjes af te leggen...
Foto: Pedro
Zondag 28 oktober 2007
Tussendoortje: mountainbike
Eén van mijn fietsmaten heeft kennis gemaakt met het mountainbiken...
...en nam deel aan de baggercross... Foto: zitvlees.nl
...en nam deel aan de baggercross... Foto: zitvlees.nl
Zaterdag 27 oktober 2007
PieterVé ontmoet...pelgrim naar Santiago. (76)
Pedro kreeg deze week een mailtje in de bus van Amor Fati.
Harry (A.F.) wenste Pedro een spoedig herstel toe. Harry is tevens een fervent doordenker en weet dat Pedro soms ook filosofeert... Hij bezorgde Pedro een artikel over de 'Pelgrim'... (PieterVé)
Pelgrim stamt af van het Latijnse woord Peregrinus, hetgeen vreemdeling betekent. Letterlijk is de pelgrim iemand, die „ per agrum“, dat wil zeggen „over het land“ komt . En dan bedoelen we niet onze grond of het bebouwde veld, maar hetgeen dat in bezit is, het land dat in eigendom is. In zoverre is vreemdeling een passende vertaling van pelgrim.
De pelgrim behoort tot de archetypen van onze levensweg, dus tot de archetypische stadia, die eenieder gewild of ongewild doorloopt. Voor vele gelovigen, hoort een pelgrimstocht welhaast vanzelfsprekend tot de beoefening van hun godsdienst. Maar hier gaat het niet om religie, maar om een bepaald stadium in `t leven, waar we herhaaldelijk doorheen moeten .
Op de keper beschouwd, is het leven een aaneenschakeling van „eruit gesmeten worden“. Heb je zo ongeveer driekwart jaar lang de tijd, om het aangenaam te maken in je warme, vochtige universum, dan vlieg je er voor de eerste keer uit : De weeën beginnen. En daarbuiten voelt het vreemd, schel en onbekend en hartstikke akelig. Maar er is geen weg terug.
En dan begint het pas. Als alles goed gaat, bieden pa, ma en de rest van het gezin een enigszins acceptabele vervanging voor de moederschoot, maar... Niet voor lang. Nu gooit het gezin ons eruit : en bij de kindercrèche staan de vreemdelingen al op ons te wachten. Wederom dient er voet op nieuwe bodem gezet te worden.
En op deze manier gaat het verder : Uit de kinderopvang, uit de school, uit de kindertijd, tot uiteindelijk ergens de “ultieme uitsmijter“ je in de kraag pakt.
Op de één of andere manier moeten we ons met dit gegeven zien af te vinden. Als we niet als eeuwige nostalgiërs altijd weer datgene na willen streven, dat onbereikbaar is, en daarvoor de toekomst verprutsen. Als altijd ontevredene alle anderen permanent op de zenuwen te werken en aan het einde van de rit terug te blikken op niet gegrepen kansen.
Op de „aftocht„ volgt een fase van zoeken. Wat kan de ontstane leegte in ons leven opvullen ?
Deze leegte trekt als een magneet allerlei ongewenste gevoelens aan : onzekerheid, angst, teneergeslagenheid. Onze automatische reactie bestaat uit het zoeken naar houvast en oriëntering. Veel mensen trekken vanuit het ouderlijk huis gelijk naar een huwelijkse staat, en proberen zo het pelgrimsstadium over te slaan. Anderen vermijden tot elke prijs het alleen zijn, en vluchten in relaties. Weer anderen blijven hangen in „sociale hangmatten“, i.p.v. een nieuwe baan te gaan zoeken of een opleiding te gaan doen. Helemaal niets moeten, dat is de vermijding van het pelgrimsschap.
Pelgrim zijn als onderdeel van een zich om de paar jaar herhalende archetypische levenscyclus houdt in : een nieuwe horizon en zoektocht. En hoe vroeger we daarmee beginnen, des te lichter zal het ons vallen. Daarbij is de weg het doel, het gaat om de pelgrimstocht zelf, niet om het bereiken van het doel. De trektocht van jongelingen in de middeleeuwen was bijvoorbeeld zo een pelgrimstocht. Kortom: Pelgrimsschap in de zin van een archetypische afsluiting van een periode van het leven betekent de zoektocht ZONDER doel, zonder de zoektocht naar een onbekend doel. We zoeken naar iets, waarvan we niet weten, wat het is.
Laten we ons herinneren : we werden ergens uitgekieperd, niemand ving je op.
Nu kunnen we blijven liggen en jammeren en sterven - of opstaan en op zoek gaan naar iets nieuws. Alleen, wat dat zou kunnen zijn, dat weten we niet. We verzamelen gewoon onze moed, en gaan erop uit, ergens naartoe. Waar onze intuïtie ons heen voert. Het gewin is aanzienlijk, het stadium van de pelgrim is een stadium, dat ons leert, ons op onszelf te verlaten, op eigen benen te staan en voor onszelf te kunnen zorgen. Deze vaardigheid eenmaal verinnerlijkt, werkt ze als een soort inenting tegen depressie... Artikel ingezonden door: https://blog.seniorennet.be/amorfati/
Harry (A.F.) wenste Pedro een spoedig herstel toe. Harry is tevens een fervent doordenker en weet dat Pedro soms ook filosofeert... Hij bezorgde Pedro een artikel over de 'Pelgrim'... (PieterVé)
Pelgrim stamt af van het Latijnse woord Peregrinus, hetgeen vreemdeling betekent. Letterlijk is de pelgrim iemand, die „ per agrum“, dat wil zeggen „over het land“ komt . En dan bedoelen we niet onze grond of het bebouwde veld, maar hetgeen dat in bezit is, het land dat in eigendom is. In zoverre is vreemdeling een passende vertaling van pelgrim.
De pelgrim behoort tot de archetypen van onze levensweg, dus tot de archetypische stadia, die eenieder gewild of ongewild doorloopt. Voor vele gelovigen, hoort een pelgrimstocht welhaast vanzelfsprekend tot de beoefening van hun godsdienst. Maar hier gaat het niet om religie, maar om een bepaald stadium in `t leven, waar we herhaaldelijk doorheen moeten .
Op de keper beschouwd, is het leven een aaneenschakeling van „eruit gesmeten worden“. Heb je zo ongeveer driekwart jaar lang de tijd, om het aangenaam te maken in je warme, vochtige universum, dan vlieg je er voor de eerste keer uit : De weeën beginnen. En daarbuiten voelt het vreemd, schel en onbekend en hartstikke akelig. Maar er is geen weg terug.
En dan begint het pas. Als alles goed gaat, bieden pa, ma en de rest van het gezin een enigszins acceptabele vervanging voor de moederschoot, maar... Niet voor lang. Nu gooit het gezin ons eruit : en bij de kindercrèche staan de vreemdelingen al op ons te wachten. Wederom dient er voet op nieuwe bodem gezet te worden.
En op deze manier gaat het verder : Uit de kinderopvang, uit de school, uit de kindertijd, tot uiteindelijk ergens de “ultieme uitsmijter“ je in de kraag pakt.
Op de één of andere manier moeten we ons met dit gegeven zien af te vinden. Als we niet als eeuwige nostalgiërs altijd weer datgene na willen streven, dat onbereikbaar is, en daarvoor de toekomst verprutsen. Als altijd ontevredene alle anderen permanent op de zenuwen te werken en aan het einde van de rit terug te blikken op niet gegrepen kansen.
Op de „aftocht„ volgt een fase van zoeken. Wat kan de ontstane leegte in ons leven opvullen ?
Deze leegte trekt als een magneet allerlei ongewenste gevoelens aan : onzekerheid, angst, teneergeslagenheid. Onze automatische reactie bestaat uit het zoeken naar houvast en oriëntering. Veel mensen trekken vanuit het ouderlijk huis gelijk naar een huwelijkse staat, en proberen zo het pelgrimsstadium over te slaan. Anderen vermijden tot elke prijs het alleen zijn, en vluchten in relaties. Weer anderen blijven hangen in „sociale hangmatten“, i.p.v. een nieuwe baan te gaan zoeken of een opleiding te gaan doen. Helemaal niets moeten, dat is de vermijding van het pelgrimsschap.
Pelgrim zijn als onderdeel van een zich om de paar jaar herhalende archetypische levenscyclus houdt in : een nieuwe horizon en zoektocht. En hoe vroeger we daarmee beginnen, des te lichter zal het ons vallen. Daarbij is de weg het doel, het gaat om de pelgrimstocht zelf, niet om het bereiken van het doel. De trektocht van jongelingen in de middeleeuwen was bijvoorbeeld zo een pelgrimstocht. Kortom: Pelgrimsschap in de zin van een archetypische afsluiting van een periode van het leven betekent de zoektocht ZONDER doel, zonder de zoektocht naar een onbekend doel. We zoeken naar iets, waarvan we niet weten, wat het is.
Laten we ons herinneren : we werden ergens uitgekieperd, niemand ving je op.
Nu kunnen we blijven liggen en jammeren en sterven - of opstaan en op zoek gaan naar iets nieuws. Alleen, wat dat zou kunnen zijn, dat weten we niet. We verzamelen gewoon onze moed, en gaan erop uit, ergens naartoe. Waar onze intuïtie ons heen voert. Het gewin is aanzienlijk, het stadium van de pelgrim is een stadium, dat ons leert, ons op onszelf te verlaten, op eigen benen te staan en voor onszelf te kunnen zorgen. Deze vaardigheid eenmaal verinnerlijkt, werkt ze als een soort inenting tegen depressie... Artikel ingezonden door: https://blog.seniorennet.be/amorfati/
Vrijdag 26 oktober 2007
koffieticje 114
Een oud recept van grootmoeder. Het werd met stoofperen uit de boomgaard gemaakt, overgoten met warme koffie en op de Leuvense stoof een paar uren zachtjes gestoofd. Het werd lauw of koud opgediend met een stevige boterham gesopt in de koffie. Dit is een modernere versie.Ingrediënten voor 2 personen:
2 peren (Conference..)
warme koffie
4 eetl fijne suiker
Werkwijze:
Schil de peren en halveer in de lengte. Verwijder het klokhuis en schik ze in een microgolfschaal. Overgiet met de warme koffie tot de peren half onderstaan. Bestrooi met de suiker. Afgedekt in microgolf, 8 min, 850 Watt. Laat afkoelen en zet eventueel koel weg voor de volgende dag. Laat de peren even uitlekken en dien op als dessert of met een boterham. Met toestemming overgenomen van Jenthe's keuken
bron: https://blog.seniorennet.be/jenthes_keuken
http://users.skynet.be/jenthes.recepten
Foto: halsobakery.com