Maandag 28 november 2005
Leren leven met Reuma: Spondyloarthropathie.
Ik wil vandaag iets kwijt over mijn gezondheid. Zonder te willen zeuren of klagen kan ik vandaag zeggen dat ik eindelijk te weten ben gekomen wat mij al jaren parten speelt. Reeds meer dan 25 jaar word ik op de onnoemlijkse momenten en uren geplaagt door rugpijn. Sinds een aantal maanden heb ik ook met pijn opstoten en bewegings moeilijkheden in andere gewrichten te maken. Deze pijn en de beperkingen die de ziekte met zich meebracht heeft mij genoodzaakt om momenteel met een stok te lopen. In de voorbije weken heb ik verschilende onderzoeken en een kijkoperatie (aan mijn knie) ondergaan. Sinds vandaag heb ik nu de uitslag. En wat blijkt, ik heb een soort reuma die de gewrichten aantast, maar meer nog de spieren en pezen die rond die gewrichten zitten. Wat blijkt nog meer dat de rugpijn die ik reeds zovele jaren heb, een gevolg is van van deze reuma. Ik heb nu de raad gekregen om via aangepaste medicatie en kinesitherapie (150 beurten ineens voorgeschreven) proberen te redden wat er te redden valt.
Het meest frusterende aan de hele zaak is, dat ik eigenlijk 25 jaar pijn heb geleden op een plaats die je ten eerste beperkt in al je bewegingen, maar en dat is het meest frapante aan het geheel, dat je door die rugklachten nogal eens bekeken werd van daar is er weer een met rugpijn. Men hoeft dit niet te geloven maar dit is zeer belastend en frusterend. Hetgeen dat alles nog een beetje erger maakt is dat de reuma met de moeilijke naam nml. "Spondyloarthropathie" zich niet in een beginstadium maar reeds verder gevorderd is dan men aanvankelijk dacht . Ik kan je verzekeren dat leuk anders is, zeker wanneer men je meld dat je met de beperkingen eigen aan deze vorm van reuma zal moeten leren leven.
Een zaak mag duidelijk zijn bij de pakken gaan neerzitten is nooit mijn aard geweest, en dit zal ik ook nu niet doen. Als opsteker voor mijzelf is het feit dat ik nu weet wat er eigelijk al die tijd mis was met mij, dat dit wel erg is, maar zeker niet levens bedreigend is. Ook het feit dat hetgeen ik nog kan doen ik via medicatie en "kine" zeker zal blijven doen zo goed als het ook maar kan. Ook voor mijn vrouw is er een grote spaning weggevallen, eindelijk weten we waar we aan toe zijn. De tijd zal ons wel leren hoe we verder alles zullen moeten organiseren.
Voila dit moest mij van het hart. Vanaf vandaag ga ik proberen verder te gaan zoals ik bezig was namelijk mij goed te amuseren met mijn blog en alles wat er omheen zit en zeker genieten van al het geen ik nog kan beleven waarin het opgroeien van mijn kleinzoon Pieter mij zeker genoeg zal kunnen afleiden van al de ongemakken die deze ziekte met zich meebrengt.
Het meest frusterende aan de hele zaak is, dat ik eigenlijk 25 jaar pijn heb geleden op een plaats die je ten eerste beperkt in al je bewegingen, maar en dat is het meest frapante aan het geheel, dat je door die rugklachten nogal eens bekeken werd van daar is er weer een met rugpijn. Men hoeft dit niet te geloven maar dit is zeer belastend en frusterend. Hetgeen dat alles nog een beetje erger maakt is dat de reuma met de moeilijke naam nml. "Spondyloarthropathie" zich niet in een beginstadium maar reeds verder gevorderd is dan men aanvankelijk dacht . Ik kan je verzekeren dat leuk anders is, zeker wanneer men je meld dat je met de beperkingen eigen aan deze vorm van reuma zal moeten leren leven.
Een zaak mag duidelijk zijn bij de pakken gaan neerzitten is nooit mijn aard geweest, en dit zal ik ook nu niet doen. Als opsteker voor mijzelf is het feit dat ik nu weet wat er eigelijk al die tijd mis was met mij, dat dit wel erg is, maar zeker niet levens bedreigend is. Ook het feit dat hetgeen ik nog kan doen ik via medicatie en "kine" zeker zal blijven doen zo goed als het ook maar kan. Ook voor mijn vrouw is er een grote spaning weggevallen, eindelijk weten we waar we aan toe zijn. De tijd zal ons wel leren hoe we verder alles zullen moeten organiseren.
Voila dit moest mij van het hart. Vanaf vandaag ga ik proberen verder te gaan zoals ik bezig was namelijk mij goed te amuseren met mijn blog en alles wat er omheen zit en zeker genieten van al het geen ik nog kan beleven waarin het opgroeien van mijn kleinzoon Pieter mij zeker genoeg zal kunnen afleiden van al de ongemakken die deze ziekte met zich meebrengt.
















