Blog 1 jaar.
Toen ik met mijn blog begon ,verleden jaar, was ik aan het rechtkruipen van een enorme opdoffer die ik een jaar voordien was tegen gekomen. Ik dacht dat ik de burn-out die mij in mei 2004 overkwam te boven was maar in februari 2005 werd ik opnieuw geconfronteerd met een ernstige ziekte die mij nu nog steeds parten speelt . Niet dat het om een dodelijke ziekte gaat maar wel om iets waarvan je enorm veel pijn kunt hebben en die je dagelijks leven enorm bemoeilijkt.. Vandaag ongeveer anderhalf jaar later zijn nog niet alle oorzaken en gevolgen gekend. Maar gezien ik dinsdag voor een definitieve diagnose (hopen wij althans) voor 14 dagen naar Leuven moet hoop ik op vooruitgang en terug te kunnen werken aan positieve vooruitzichten. Daar hoop ik een antwoord te krijgen op al mijn vragen en tevens een middel te vinden, of een methode te kunnen aanleren waarmee ik beter zal leren omgaan met de altijd aanwezige pijn. Als iemand iets meer wilt weten over deze chronische ziekte, waarvan reumatoïde artrites en fibromyalgie onderdelen zijn, kan je steeds naar het blog van Jules gaan daar staat heel veel uitleg over dit onderwerp en het is zeer goed beschreven.
Maar en dat probeer ik nu als belangrijkste punt te zien door middel van mijn blog, heb ik steeds geprobeerd om dagelijks mijn ding te schrijven. Dat dit niet altijd gemakkkelijk was hoef ik je niet uit te leggen maar dat lukte. Meestal waren dat stukjes over mijn schilderwerk en hobby. Het is namelijk zo dat ik reeds jaren amateur schilder ben en bij ons in de streek, door middel van enkele tentoonstellingen een lokale bekendheid kon vergaren. Door middel van mijn blog, ik mijn horizon kunnen verruimen en dat is een waar genoegen gebleken. De meeste reacties die ik gekregen heb zijn werkelijk positief op enkele niet te na gesproken. En ik heb slechts één heel nare reactie gehad, maar gelukkig heb ik die reactie na er serieus op gereageert te hebben niet aan mijn hart laten komen. Degene die toen zo onbeschoft hun artikel over mijn blog schreven zijn inmiddels van het seniorennet verdwenen ofwel door seniorennet verwijderd ofwel zijn ze er zelf mee gestopt. Dus daar heb ik helemaal geen spijt om.
Voor al de andere bezoekers die regelmatig mijn blog bezochten en van wie ik fantastische reacties mocht ontvangen wil ik duizendmaal dank u wel zeggen. Ik ga geen namen noemen want dan vergeet je altijd mensen en dat zou ik bij deze zeker niet willen.
Ik kan dan ook enkel zeggen dank u wel en het heeft mij enorm veel genoegen gedaan en ik hoop dit nog veel jaren te kunnen verder zetten.
Op de foto een van de betere momenten van de afgelopen jaren namelijk de foto van het doopsel van mijn kleinzoon en oogappel Pieter waar er tevens vier geslachten in de mannelijke lijn waren.





2 reacties op dit bericht
Hallo Pierre
Hallo Pierre!