Aquarel: Schatten uit de ....zee? ; Fase 1 / deel 2

Vandaag ga ik beginnen met de beschrijving van het schilderij “Schatten uit de zee”.

Het voorontwerp is dusdanig meegevallen dat ik besloten heb om een grotere aquarel te gaan maken. De afmetingen van deze aquarel zijn 52cmx71cm dit is een volledig aquarelblad. Ik ben er achter gekomen dat je indien je redelijk groot werkt je er best voor zorgt dat het papier niet gaat bobbelen tijdens het schilderen. Daar kan je op  twee manieren voor zorgen ofwel ga je het papier opspannen op een ondergrond waardoor het papier zich zelf zo hard spant dat het veel weg heeft van een vel op een trommel ofwel ga je zwaar papier kiezen. Ik heb voor het laatste gekozen. Ik  heb een goed  papier van Arches gekozen dat een gewicht heeft van  640 gram/m² .  Ik heb niet de aller ruwste oppervlaktestructuur gekozen. Iets wat ik achteraf gezien misschien beter wel had gedaan. Ik heb er ook voor gekozen om mijn manier van schilderen te wijzigen. Ik ga in dit werk iets minder in detail  schilderen, wat niet wegneemt dat je heel goed de verschillende objecten  zult kunnen onderscheiden. Maar het is de bedoeling om op deze wijze meer ruimte open te laten in de uitwerking van het onderwerp waardoor de toeschouwer de kans krijgt om een aantal zaken zelf in of aan te vullen. Om het schilderij zelf  nog wat beter te laten uitkomen ga ik het hele papier afplakken met een tape van 1 cm zodat wanneer ik de tape ga verwijderen (als het schilderij klaar is) er een extra witte boord rond het werk gaat tevoorschijn komen. Hoe dit experiment gaat uitvallen zal ik binnen een aantal dagen weten.

Zoals altijd begin ik mijn schilderij/aquarel met een goed uitgewerkte tekening. Op deze tekening probeer ik toch zoveel mogelijk details aan te brengen. Of ik al deze details ga gebruiken laat ik voorlopig in het midden maar het is wel zeker dat ik ga proberen om een lossere stijl te gebruiken. Op de tekening zie je duidelijk de verschillende objecten staan. Het zijn wat potten en vazen of amforen die men heeft opgedoken uit de zee of die men nog moet ophalen. Dit laat ik in het midden en dat moet de kijker zelf uitmaken wanneer hij het schilderij gaat bekijken.

Mijn volgende bespreking gaat handelen over mijn eerste stappen aan deze aquarel.

Schatten uit de …….Zee?

Vandaag laat ik u het afgewerkte voorontwerp zien. Je kan duidelijk zien dat dit werkje op een aquarelblock gemaakt is . Ik heb hiervoor een Hahnemuhleblock genomen omdat dit papier een aparte structuur heeft. Maar ik moet er nu dadelijk bij zeggen dat deze structuur en de kwaliteiten van het papier me niet zo heel goed bevallen. Je moet natuurlijk eerst het papier uitproberen alvorens je kan zeggen dat het je ligt of niet ligt. Ik ga in elk geval geen groter eindwerk maken op dit papier, maar de Block kan wel dienen voor ontwerpen te maken. Daarbij het is niet zo groot van afmetingen (30x40 cm) waardoor de aankoopprijs ook niet zo groot was.

Als je op het werkje kijkt naar de verschillende onderdelen, die inderdaad een aantal potten en kannen of vazen zijn, zoals enkele bezoekers al melde; dan zie je dat ik geprobeerd heb om deze diverse objecten een uitzicht te geven alsof ze jaren onder water gelegen hebben. Daardoor krijg je dat onregelmatige oppervlak en de verschillende kleuren. Met deze theorie voor ogen heb ik me kunnen uitleven in het ineen laten lopen van de verschillende kleuren en tegelijkertijd een aantal nieuwe dingen kunnen creëren. Deze nieuw ontstane kleuren kan je met geen ander medium verkrijgen. Het in elkaar laten lopen van aquarelverf en dan proberen die nieuwe toestanden en eventuele ontdekkingen in de hand te houden, geeft een uniek gevoel. Het is dat wat aquarelleren zo moeilijk maar ook zo fantastisch maakt. Het onberekenbare van deze verf en het water toch min of meer proberen te sturen geeft een fantastisch gevoel.

Doordat het papier niet de reacties geeft die ik eigenlijk verwachte waardoor het onderwerp niet het uitzicht heeft wat ik verwachte, doet niet af aan de waarde van deze studie. Het is zelfs zo dat mijn zoon Maarten dit werkje verkiest boven verschillende andere uitgewerkte studies. Ook hierdoor kan je dan weer zeggen, dat er voor alle schilderijen en stijlen, wel geïnteresseerden bestaan, maar je moet ze natuurlijk tegenkomen of kennen. Eén van de positieve elementen van deze studie is dat ik nu weet, dat ik van dit onderwerp een prachtige aquarel kan maken. Het eindwerk ga ik laten meedoen aan de A. Winterswedstrijd 2010. En ik weet bijna zeker dat ik met dit nieuwe werk, als alles lukt zoals ik het wil, kan meedingen naar een verdere selectie in de eindtentoonstelling in Gouvernementsgebouw van Nederlands Limburg te Maastricht op het einde van dit jaar. Maar dan moet het werk wel nog twee jureringen op een positieve manier doorkomen dus ik hou mijn vingers gekruist dat deze nieuwe aquarel gaat lukken.

Mijn volgende bespreking gaat handelen over de echte aquarel die ik ga maken.

Pastelschilderij: Durbuy

Vandaag ga ik een stukje schrijven over een schilderij dat ik in 1997/98 maakte maar waar ik de voorbije  zomer zomaar ineens iemand aan de lijn kreeg die vroeg of ik deze schilderij nog had. Hij herinnerde zich dat hij deze schilderij ooit eens op een tentoonstelling had gezien. Ik had dit schilderij inderdaad nog maar ik had ze opgeborgen in mijn ladekast waar al mijn schilderijen die ik in de loop der jaren gemaakt heb opgeborgen liggen. Dat terug vinden is niet zo moeilijk omdat ik alles per 5 jaar in een lade opgeborgen heb en ik ben  nu mijn 6 lade  aan het vullen. Niet dat ik zoveel schilderijen produceer of thuis liggen maar toch het zijn er over de voorbije dertig jaren toch heel wat geworden.

Nadat ik het schilderij had opgevist kwam ik tot de vaststelling dat het werk er nog redelijk goed uitzag ondanks het aantal jaren in de kast. Maar ik moet zeggen eigenlijk komt er niets aan dit soort werken als ze goed opgeborgen of geconserveerd zijn. Dit was en is een pastel en pastels bewaar ik liggend met als beschermer een dun doorschijnend papier dat speciaal voor dit soort doeleinden gebruikt wordt. Ik ben alles nog eens gaan nakijken en heb hier en daar nog wat kleur bij aangebracht en heb er een nieuwe lijst voor gekocht en terug ingelijst. Want je mag wel weten wanneer ik een schilderij een redelijk tijd ingelijst heb en er is geen interesse voor dan haal ik het schilderij uit de lijst en vervolgens bewaar ik het werk los zoals hierboven beschreven. De lijst zelf bewaar ik ook maar het gebeurt meer dan eens dat ik zo’n lijst opnieuw kan gebruiken bij een ander schilderij en dan is deze lijst in gebruik of verkocht met dat ander werk. Wat er mis gegaan is weet ik niet maar ik heb geen foto genomen van het ingelijste werk en daar heb ik nu nog spijt van. Want toen ik alles klaar had heb ik de betrokken personen gemaild dat ik alles klaar had en zij zijn komen kijken. En wat dan gebeurt is zeer merkwaardig maar dan gaat zo’n werk opnieuw leven en niet in het minst voor mij zelf. Ik kan me dan perfect herinneren waar ik dat werk gemaakt heb en in welke omstandigheden. Dit werk heb ik niet op locatie gemaakt maar ik had tijdens een weekend in de Ardennen een aantal schetsen gemaakt en een behoorlijk aantal foto’s genomen van de locaties waar ik geschetst had. Ik kan er terloops bij vertellen dat ik honderden foto’s heb die ik allemaal bewaar in twee grote schoenendozen. Nu is dat allemaal niet meer nodig want met het digitale tijdperk dat we nu beleven kan je alle foto’s die je neemt gewoon op je PC plaatsen en ze zelfs nog aanpassen als je dat wil. Wel om een lang verhaal kort te maken die personen waren zo enthousiast over dit werk dat ze het zonder meer meegenomen hebben en het werk siert nu hun living. Waarom deze mensen zich dit werk nog herinnerde is even merkwaardig als eenvoudig zij zijn namelijk heel fervente bezoekers van de Ardennen en zij waren tijdens een van hun verblijven in de Ardennen in Durbuy geweest en hadden dit schilderij herkent en herinnerde zich dat zij ooit op één van mijn tentoonstellingen dit werk gezien hadden. En de rest is natuurlijk te mooi om waar te zijn namelijk dat een werk dat ongeveer twaalf jaar oud is ineens zomaar naar een nieuwe eigenaar gaat omdat deze zich nog herinnerde toen zij op de plaats waar het schilderij naar verwijst aankwamen en zeiden dat schilderij zouden we willen hebben.

En inderdaad zij hebben het nu en het hangt op een zeer mooie plaats, prachtig toch zowel voor mij als voor de nieuwe eigenaars.

Mijn volgende bespreking gaat weer handelen over een nieuw werk dat ik gemaakt heb en dat nu in de Regionale tentoonstelling van de A. Wintersprijs hangt in het Aldegondiskerkje van As. Deze tentoonstelling gaat door van 23 april (opening) tot zondag 16 mei 2010.

Ook vandaag ga ik weer wat vertellen over dit schilderij. De verschillende reacties die ik krijg op dit werk zijn fantastisch. Het doet echt goed te weten dat er mensen zijn die alles mee volgen. Ik weet dat er zelfs enkele het één en ander gebruiken in hun eigen schilderijen.  En dat is nou net het fijne en de drijfveer waarvoor ik deze blog heb namelijk “Mensen laten kennismaken met de verschillende werkwijzen die er zijn om aquarellen en pastels te maken.

Zoals je kan zien ben ik begonnen met loodgieter te spelen en ben  ik aan de buizen aan het werken geweest. De kunst is hier om de buizen zelf iets meer te laten spreken dan hetgeen ze zijn. Ik bedoel hiermee dat een buis van de waterleiding niet zo speciaal van aard is om er een schilderij aan te wijden. Maar ik wil wel deze leiding zo natuurlijk mogelijk op het papier krijgen.

Als je nu kijkt op de foto dan zie je dat ik getracht heb om de buizen een mooie kleur mee te geven maar tevens heb ik geprobeerd om deze buizen een kleur te geven die goed bij de omgeving past. En daar is het eigenlijk om te doen wanneer je iets gaat schilderen. Je moet namelijk proberen om het gehele plaatje zo te maken dat het aangenaam is om naar te kijken. Door nu een aantal kleuren te gebruiken die ik ook in de tegels en de vuile tegels gebruikt heb. Want door dit te doen krijg je weer een eenheid in het werk. Technisch gezien is het niet heel gemakkelijk om deze waterleidingsbuizen te schilderen want ze moeten er natuurlijk ook uitzien als buizen. Dat wil zeggen dat ze rond zijn maar ook moet je ervoor zorgen dat de bochten en ellebogen die onderdeel van deze leiding zijn er natuurgetrouw bij komen te liggen. En dat is natuurlijk een beetje andere koek. Het kan niet zijn dat je een paar lijnen trekt die grijs van kleur zijn en dat daarmee de kous af is. Neen je moet er voor zorgen dat er een lichte en schaduwkant aan deze buizen zit. Want enkel daardoor ga je er voor zorgen dat het geheel geloofwaardig is en er ook als dusdanig uitziet.

Ik laat het aan de toeschouwers over of me dit gelukt is maar ik zelf ben er ………………….. over en dat is natuurlijk ook iets waard.

Mijn volgende bespreking zal nog meer betrekking hebben op deze buizen en dan ook op de kraan die tenslotte een van de hoofdpunten van dit schilderij dient te worden.

Vandaag ga ik weer een stukje schrijven over deze aquarel. Het is ook een hele tijd geleden dat ik nog iets geschreven heb. Maar soms loopt alles niet zoals je graag zou willen en dan moet je het één en ander uitstellen. In dit geval was dat het bloggen en het aanvullen van mijn blog. Maar ik hoop nu weer opnieuw vertrokken te zijn voor een hele poos.

Als je op de foto kijkt, dan zie je dat ik eigenlijk alleen maar gewerkt heb om de kleuren van de aquarel iets meer op te halen. Ik heb er wel voor gezorgd dat ik geen zware kleuren ging maken maar ik heb enkel bij de bestaande kleurmengingen iets meer pigment bijgevoegd en daardoor de kleur iets heftiger gemaakt. Hierdoor kan je ook zien dat ik aan de tegels rond de wasbak praktisch niets meer moet doen. Het ziet er nu een heel stuk beter uit dan op de vorige foto.

Aan het hout dat de bovenkant van de tegels afboord moet ik wel nog het een en ander doen maar dat zal ik in een volgende fase behandelen zodat het meer zijn natuurlijke vorm en kleur zal krijgen.

Als ik nu naar de bovenkant van het schilderij kijk dan lijkt me alles een beetje te saai. Ik ga hier ook het één en ander aan wijzigen. Zeker de spiegel in het midden moet aangepast worden want dit lijkt nu een redelijk bleek vlak en de twee flankerende vlakken moeten ook gewijzigd worden. Er dient duidelijk meer structuur in het geheel te komen.

Weet je als ik zo bezig ben met een schilderij en dat mag een olieverf, pastel of aquarel zijn dan verdiep ik me steeds meer en meer in het werk. Ik wil hiermee zeggen dat ik dan op verschillende punten ga letten en dat dit dan vrijwel automatisch gaat. Ik moet geen moeite doen om bepaalde onvolkomen of niet goed in het geheel liggende vlakken of kleuren te zien en daar dan een nieuwe interpretatie aan te geven.  Ik weet dat het geheel ietwat vervreemd overkomt maar toch zal je zien dat het geheel mooi in elkaar zal lopen als het af is. Alleen zit er een kleine fout in één van de lijnen van de tegels. Daar moet ik nog proberen iets aan te wijzigen. Of dat gaat lukken weet ik niet want alles heeft daar al zijn afgewerkte kleur en dan is het heel moeilijk bijzonder bij aquarel om nog iets te wijzigen. Indien het niet van de eerste keer lukt om het foutje te corrigeren, dan ga ik er niet verder aan werken want dan is de kans groot dat ik het geheel ga verknoeien en dat is het me niet waard. Want geloof me werken met aquarel op dit formaat(ongeveer 95x70cm) is niet gemakkelijk.

De volgende keer ga ik weer iets verder met de afwerking en dan hoop ik de buizen aan te pakken zodat je daar ook iets meer van te zien krijgt.

Zoals altijd ben ik begonnen met een uitgewerkte tekening. Zeker bij een aquarel van deze afmetingen vind ik het noodzakelijk om een goede uitgangstekening te hebben. Wat ik wel vergeten ben bij het maken van deze aquarel is de ondertekening te fotograferen en dat is wel jammer. Soms gebeurt het me toch nog eens dat ik zo enthousiast bezig ben dat ik vergeet om een aantal stappen te fotograferen. In dit geval de ontwerptekening en dat is toch wel een zeer cruciaal punt voor mij. Maar goed niet getreurd dan begin ik met de eerste fase van het schilderen. Eigenlijk heb ik tijdens het tekenen alles wat van belang is in dit schilderij uitgetekend. Dit schilderij is gemaakt  op een zeer zwaar papier van 640 gram Bockingford met een medium structuur. Waarom kies ik in dit geval voor zulk zwaar papier is tweeledig. Enerzijds omdat ik op een volledig blad werk van 76 x 56 cm en anderzijds omdat het ook wel iets heeft als je zulk papier inkadert (met schepranden) zoals ik doe vrij hangend. Je kan dan namelijk zien dat dit een papier van zware structuur is. Natuurlijk als je op zo’n zwaar papier werkt dan gaat het ook niet snel bobbelen en van vorm veranderen en dat is natuurlijk ook belangrijk voor het inkaderen op mijn vrij hangende manier.

Nadat ik het hele onderwerp heb ingetekend rekening houdend met perspectief en ook met de nodige onderdelen ben ik het geheel van een eerste kleuring beginnen te voorzien. Hier was het belangrijk om er toch voor te zorgen dat ik het geheel niet al te zwaar inkleurde. Je weet onderhand al dat je bij aquarel van licht naar donker werkt maar toch moet ik er ook nog steeds opletten dat ik alle eerste opzetten niet al te precies wil uitwerken en van kleur voorzien. Want dit is het moeilijkste voor mij althans om je steeds in te houden en niet onmiddellijk naar het eindresultaat toe te werken. Zonder grootsprakerig te willen overkomen kan ik zeggen dat het maken van een aquarel op deze afmetingen niet het gemakkelijkste is wat je kan doen. Je meot in elk geval er steeds voor zorgen dat je de nodig verf aanmaakt voor het gehele schilderij te bedekken want als je met twee verschillende mengingen in één vlak wil werken dan zal je het verschil onmiddellijk zien. Dus heb ik ook hier me de gewoonte gemaakt om telkens genoeg verf aan te maken. Dit aanmaken van redelijke hoeveelheden verf(mengingen) heeft trouwens nog een groot voordeel je kan steeds een hoeveelheid van je verf(menging) gebruiken om een donkerdere kleur bv schaduwkleur te maken.

Het onderwerp zelf heb ik nog niet veel over gezegd. Ik heb dit onderwerp vanuit de mijn van Waterschei. Ik ben via een foto op het idee gekomen om deze vuile wasbak die ik typerend vond om ergens in een steenkoolmijnen te hangen te gaan schilderen. Bijzonder het naamplaatje dat zich  boven de wasbak bevond namelijk “drinkbaar water” trok mijn aandacht. Er kon zich in mijn ogen geen grotere tegenstelling voordoen voor mij dat men boven zulke wasbak nog het plaatje van drinkbaar water had staan.

Hoe ik de kleuren aanbracht en hoe ik het perspectief probeerde weer te geven zodat er iets eigenzinnigs uitkwam kan je de volgende keer lezen.