Archief

Vandaag ga ik beginnen met de beschrijving van het schilderij “Schatten uit de zee”.

Het voorontwerp is dusdanig meegevallen dat ik besloten heb om een grotere aquarel te gaan maken. De afmetingen van deze aquarel zijn 52cmx71cm dit is een volledig aquarelblad. Ik ben er achter gekomen dat je indien je redelijk groot werkt je er best voor zorgt dat het papier niet gaat bobbelen tijdens het schilderen. Daar kan je op  twee manieren voor zorgen ofwel ga je het papier opspannen op een ondergrond waardoor het papier zich zelf zo hard spant dat het veel weg heeft van een vel op een trommel ofwel ga je zwaar papier kiezen. Ik heb voor het laatste gekozen. Ik  heb een goed  papier van Arches gekozen dat een gewicht heeft van  640 gram/m² .  Ik heb niet de aller ruwste oppervlaktestructuur gekozen. Iets wat ik achteraf gezien misschien beter wel had gedaan. Ik heb er ook voor gekozen om mijn manier van schilderen te wijzigen. Ik ga in dit werk iets minder in detail  schilderen, wat niet wegneemt dat je heel goed de verschillende objecten  zult kunnen onderscheiden. Maar het is de bedoeling om op deze wijze meer ruimte open te laten in de uitwerking van het onderwerp waardoor de toeschouwer de kans krijgt om een aantal zaken zelf in of aan te vullen. Om het schilderij zelf  nog wat beter te laten uitkomen ga ik het hele papier afplakken met een tape van 1 cm zodat wanneer ik de tape ga verwijderen (als het schilderij klaar is) er een extra witte boord rond het werk gaat tevoorschijn komen. Hoe dit experiment gaat uitvallen zal ik binnen een aantal dagen weten.

Zoals altijd begin ik mijn schilderij/aquarel met een goed uitgewerkte tekening. Op deze tekening probeer ik toch zoveel mogelijk details aan te brengen. Of ik al deze details ga gebruiken laat ik voorlopig in het midden maar het is wel zeker dat ik ga proberen om een lossere stijl te gebruiken. Op de tekening zie je duidelijk de verschillende objecten staan. Het zijn wat potten en vazen of amforen die men heeft opgedoken uit de zee of die men nog moet ophalen. Dit laat ik in het midden en dat moet de kijker zelf uitmaken wanneer hij het schilderij gaat bekijken.

Mijn volgende bespreking gaat handelen over mijn eerste stappen aan deze aquarel.

Schatten uit de …….Zee?

Vandaag laat ik u het afgewerkte voorontwerp zien. Je kan duidelijk zien dat dit werkje op een aquarelblock gemaakt is . Ik heb hiervoor een Hahnemuhleblock genomen omdat dit papier een aparte structuur heeft. Maar ik moet er nu dadelijk bij zeggen dat deze structuur en de kwaliteiten van het papier me niet zo heel goed bevallen. Je moet natuurlijk eerst het papier uitproberen alvorens je kan zeggen dat het je ligt of niet ligt. Ik ga in elk geval geen groter eindwerk maken op dit papier, maar de Block kan wel dienen voor ontwerpen te maken. Daarbij het is niet zo groot van afmetingen (30x40 cm) waardoor de aankoopprijs ook niet zo groot was.

Als je op het werkje kijkt naar de verschillende onderdelen, die inderdaad een aantal potten en kannen of vazen zijn, zoals enkele bezoekers al melde; dan zie je dat ik geprobeerd heb om deze diverse objecten een uitzicht te geven alsof ze jaren onder water gelegen hebben. Daardoor krijg je dat onregelmatige oppervlak en de verschillende kleuren. Met deze theorie voor ogen heb ik me kunnen uitleven in het ineen laten lopen van de verschillende kleuren en tegelijkertijd een aantal nieuwe dingen kunnen creëren. Deze nieuw ontstane kleuren kan je met geen ander medium verkrijgen. Het in elkaar laten lopen van aquarelverf en dan proberen die nieuwe toestanden en eventuele ontdekkingen in de hand te houden, geeft een uniek gevoel. Het is dat wat aquarelleren zo moeilijk maar ook zo fantastisch maakt. Het onberekenbare van deze verf en het water toch min of meer proberen te sturen geeft een fantastisch gevoel.

Doordat het papier niet de reacties geeft die ik eigenlijk verwachte waardoor het onderwerp niet het uitzicht heeft wat ik verwachte, doet niet af aan de waarde van deze studie. Het is zelfs zo dat mijn zoon Maarten dit werkje verkiest boven verschillende andere uitgewerkte studies. Ook hierdoor kan je dan weer zeggen, dat er voor alle schilderijen en stijlen, wel geïnteresseerden bestaan, maar je moet ze natuurlijk tegenkomen of kennen. Eén van de positieve elementen van deze studie is dat ik nu weet, dat ik van dit onderwerp een prachtige aquarel kan maken. Het eindwerk ga ik laten meedoen aan de A. Winterswedstrijd 2010. En ik weet bijna zeker dat ik met dit nieuwe werk, als alles lukt zoals ik het wil, kan meedingen naar een verdere selectie in de eindtentoonstelling in Gouvernementsgebouw van Nederlands Limburg te Maastricht op het einde van dit jaar. Maar dan moet het werk wel nog twee jureringen op een positieve manier doorkomen dus ik hou mijn vingers gekruist dat deze nieuwe aquarel gaat lukken.

Mijn volgende bespreking gaat handelen over de echte aquarel die ik ga maken.

Pastelschilderij: Durbuy

Vandaag ga ik een stukje schrijven over een schilderij dat ik in 1997/98 maakte maar waar ik de voorbije  zomer zomaar ineens iemand aan de lijn kreeg die vroeg of ik deze schilderij nog had. Hij herinnerde zich dat hij deze schilderij ooit eens op een tentoonstelling had gezien. Ik had dit schilderij inderdaad nog maar ik had ze opgeborgen in mijn ladekast waar al mijn schilderijen die ik in de loop der jaren gemaakt heb opgeborgen liggen. Dat terug vinden is niet zo moeilijk omdat ik alles per 5 jaar in een lade opgeborgen heb en ik ben  nu mijn 6 lade  aan het vullen. Niet dat ik zoveel schilderijen produceer of thuis liggen maar toch het zijn er over de voorbije dertig jaren toch heel wat geworden.

Nadat ik het schilderij had opgevist kwam ik tot de vaststelling dat het werk er nog redelijk goed uitzag ondanks het aantal jaren in de kast. Maar ik moet zeggen eigenlijk komt er niets aan dit soort werken als ze goed opgeborgen of geconserveerd zijn. Dit was en is een pastel en pastels bewaar ik liggend met als beschermer een dun doorschijnend papier dat speciaal voor dit soort doeleinden gebruikt wordt. Ik ben alles nog eens gaan nakijken en heb hier en daar nog wat kleur bij aangebracht en heb er een nieuwe lijst voor gekocht en terug ingelijst. Want je mag wel weten wanneer ik een schilderij een redelijk tijd ingelijst heb en er is geen interesse voor dan haal ik het schilderij uit de lijst en vervolgens bewaar ik het werk los zoals hierboven beschreven. De lijst zelf bewaar ik ook maar het gebeurt meer dan eens dat ik zo’n lijst opnieuw kan gebruiken bij een ander schilderij en dan is deze lijst in gebruik of verkocht met dat ander werk. Wat er mis gegaan is weet ik niet maar ik heb geen foto genomen van het ingelijste werk en daar heb ik nu nog spijt van. Want toen ik alles klaar had heb ik de betrokken personen gemaild dat ik alles klaar had en zij zijn komen kijken. En wat dan gebeurt is zeer merkwaardig maar dan gaat zo’n werk opnieuw leven en niet in het minst voor mij zelf. Ik kan me dan perfect herinneren waar ik dat werk gemaakt heb en in welke omstandigheden. Dit werk heb ik niet op locatie gemaakt maar ik had tijdens een weekend in de Ardennen een aantal schetsen gemaakt en een behoorlijk aantal foto’s genomen van de locaties waar ik geschetst had. Ik kan er terloops bij vertellen dat ik honderden foto’s heb die ik allemaal bewaar in twee grote schoenendozen. Nu is dat allemaal niet meer nodig want met het digitale tijdperk dat we nu beleven kan je alle foto’s die je neemt gewoon op je PC plaatsen en ze zelfs nog aanpassen als je dat wil. Wel om een lang verhaal kort te maken die personen waren zo enthousiast over dit werk dat ze het zonder meer meegenomen hebben en het werk siert nu hun living. Waarom deze mensen zich dit werk nog herinnerde is even merkwaardig als eenvoudig zij zijn namelijk heel fervente bezoekers van de Ardennen en zij waren tijdens een van hun verblijven in de Ardennen in Durbuy geweest en hadden dit schilderij herkent en herinnerde zich dat zij ooit op één van mijn tentoonstellingen dit werk gezien hadden. En de rest is natuurlijk te mooi om waar te zijn namelijk dat een werk dat ongeveer twaalf jaar oud is ineens zomaar naar een nieuwe eigenaar gaat omdat deze zich nog herinnerde toen zij op de plaats waar het schilderij naar verwijst aankwamen en zeiden dat schilderij zouden we willen hebben.

En inderdaad zij hebben het nu en het hangt op een zeer mooie plaats, prachtig toch zowel voor mij als voor de nieuwe eigenaars.

Mijn volgende bespreking gaat weer handelen over een nieuw werk dat ik gemaakt heb en dat nu in de Regionale tentoonstelling van de A. Wintersprijs hangt in het Aldegondiskerkje van As. Deze tentoonstelling gaat door van 23 april (opening) tot zondag 16 mei 2010.