Archief

Gezien ik mijn schrijfsels over het ontstaan van een pastelschilderij onderbroken heb voor enkele woorden uitleg te geven over de K. van Bockrijckprijs wil ik vandaag weer aanvatten met mijn beschrijving over een deur vna een moskee.Om alles toch een beetje duidelijk te laten overkomen start ik met het bericht over: 
Waarom een Pastelschilderij achter glas inlijsten?
Pastel is een nogal kwetsbare kleurstof. Dit wil niet zeggen dat het pastel dat op papier of karton aangebracht is, geen degelijke kwaliteit heeft, maar eerder, dat het nogal stof gevoelig is. Wanneer je een pastel zou ophangen zonder een beschermende glaspartij dan zou het schilderij zeer snel, veel van zijn natuurlijke klasse verliezen. Een zelfde verschijnsel doet zich voor bij akwarellen. Ook hier moet je het schilderij achter glas zetten omdat het anders zeer snel zou verouderen. Akwarel heeft een bijkomend nadeel, namelijk dat het nogal lichtgevoelig is. Wanneer je een akwarel rechtstreeks in de zon of op een plaats waar het zonlicht vrij spel heeft, gaat ophangen, dan kan je na een aantal jaren zien dat de kleuren gaan verminderen qua intensiteit. Met de huidige kleuren is iets het minder het geval maar toch dien je er best op te letten dat je een akwarel niet rechtstreeks ophangt daar waar de zon vrij spel heeft. Met pastel heb je daar geen last van. Een van de eigenschappen van pastel is dat het zeer kleur echt en zeer kleur vast is.Het is eigenlijk geen verf maar krijt.  En natuurlijk helpt het glas ook om je pastel te conserveren als je je schilderij goed afsluit. Ik gebruik steeds een speciaal geslepen glas van 3 mm dikte om mijn pastel mee in te lijsten. Er zijn pastellisten die gewoon glas gebruiken maar dat geeft niet het zelfde resultaat. Ik vind en meen te weten, dat wanneer iemand een pastel mooi vindt en die pastel wil kopen, hij /zij zeker niet op 10 of 20 € extra zal kijken. Gewoon glas is natuurlijk wel een stuk goedkoper maar kwalitatief ook een stuk minder.
Het nadeel aan glas voor een schilderij te plaatsen is natuurlijk dat je soms reflecties van kunstlicht in het glas ziet. Ook bij het fotograferen van dergelijke werken met een flitslicht heb je nogal eens problemen.  Het licht van de flitser wil soms wel eens een lelijke witte vlek op je foto achter laten, dit kan je goed zien op de hierbij geplaatste foto.  Daarom nemen sommige mensen ontspiegeld glas, dat heeft als voordeel dat je geen  reflecties meer hebt, maar het grote nadeel is dat  het ook een heel stuk van de kleuren rijkdom van je schilderij weg neemt. Daarom zal ik nooit een akwarel of pastel inlijsten achter ontspiegeld glas.
Morgen wil ik de passepartout belichten met name zijn functie en waarom ik die gouden kleur gekozen heb.

Zeer mooi weergegeven door één lijn en blind getekend. 

Op de foto een van de drie blindtekeningen van René. Zoals je kan zien bestaat het grootse gedeelte van de tekening uit een lijn. Bekijk hierbij zeer kritisch de zeer moeilijke houding van het model.  Er is verder doorgewerkt aan de hand volgens dezelfde methode van blindtekenen.
Waarom moeilijk ? Omdat er zeer veel perspectivistiche verkortingen in voorkomen.

Gisteren gaf ik reeds aan dat een van onze leden geselecteerd is voor de Karel van Bockrijckprijs. René Vandebroek maakt reeds enkele jaren deel uit van onze kunstkring Alkanna. Hij is op latere leeftijd opnieuw beginnen te tekenen en ik moet zeggen eigenlijk is het spijtig dat deze "kunstenaar" niet vroeger herbegonnen is. Maar het is zoals het zo dikwijls gaat voor mensen van onze generatie eerst zorgen voor de kroost via een "gedegen" beroep en dan komt de "hobby".
De hobby van René is meer dan een hobby alleen, hij heeft namelijk talent te over voorwat zijn tekenkunsten aangaat? Sinds een tweetal jaren is hij afgestudeerd aan de Academie van Bilzen en hij vervolmaakt zich sindsdien verder aan de Academie van Hasselt. In deze academie bestaat er een gedegen opleiding met als resultaat "Master in de tekenkunst".
Daarom vind ik deze selectering voor deze prestigieuse tentoonstelling een eerste parel aan zijn werk. Ook is het bijzonder dat de jury zijn werk, dat een niet alledaagse vorm van tekenkunst is, selecteerde voor deelname aan de tentoonstelling. Het werk is namelijk ontstaan uit de blindtekenmethode.
Wat houdt dat blindtekenen dan in zul je, je mischien wel afvragen? 
Blindtekenen is een vorm van expressie die men zich aanleert om de coördinatie oog hand te vervolmaken. Dit wil zeggen dat je een object gaat tekenen door enkel naar dat object te kijken en niet op je blad kijkt voor eventuele correcties aan te brengen. Dit wil tevens zeggen dat je tekening eigenlijk uit één ononderbroken lijn dient te bestaan. In het geval van René was het nog moeilijker gezien hij verschillende poses van een model blindelings tekende.
Tot slot hoop ik dat ik hiermee de trouwe bezoekers van mijn blog, weer iets meer heb kunnen bijbrengen over een niet alledaagse manier van expressie, maar zeer doeltreffend is om vormen en verkortingen in de vingers te krijgen.
Dus René vanwege alle leden van Alkanna een welgemeend proficiat en moge je nog lang lid blijven van onze kunstkring.

Vandaag wil ik iets meer uitleg geven over deze vijfjaarlijks prijs die dit jaar 2005 voor de vijfde keer is gehouden. Zoals ik reeds eerder vermeldde is dit jaar het zestig jarige bestaan van de Federatie voor Beeldende Kunsten samengevallen met de K. van Bcokrijckprijs. Enkele getallen zullen aantonen dat deze prijs een redelijke weerklank heeft in Limburg bij de amateurkunstenaars. Er waren 63 kunstenaars die in totaal 170 werken hebben binnengebracht. Gezien er voor deze prijs een selectie dient te gebeuren is er steeds een jury aanwezig die een volle dag debatteerde over de ingebrachte werken. Deze werken waren niet enkel schilderwerken maar ook de andere diciplines zoals glaskunst en beeldhouwkunst waren aanwezig. Uit dit grote aanbod selecteerde de jury 37 kunstenaars met in totaal 63 kunstwerken. Deze kunstenaars kwamen uit 19 kunstkringen van de 20 kunstkringen  aangesloten kunstkringen wat een enorm succes betekende.
Ook uit onze kunstkring Alkanna hebben twee kunstenaars deelgenomen waarvan er één geselecteerd is namelijk René Vandebroek. René die nog academie loopt in Hasselt voor vervolmaking van zijn tekentalenten heeft deelgenomen met een werk dat ontstaan is via de blindtekenmethode. Maar hierover wil ik morgen meer uitleg geven en mijn stuk over de K. van Bockrijckprijs afsluiten.
Wat ik u vandaag nog wil tonen is het werk van Paesmans Philip (zie foto) die met zijn inzending de eerste prijs wist weg te kapen. Zijn werk bestaat uit drie olieverf werken die de titel dragen "Icarus te dicht bij de zon ....?".
De prijswinnar is lid van de kunstkring Alkarte welke samen met Koninklijke Kunstkring Heikracht-Neerpelt 6 weerhouden leden in de eindselectie wisten te plaatsen. Pikant detail hierin is dat de Kunstkring Heikracht-Neerpelt (reeds gesticht in 1929) een van de stichtende Kunstkring leden is van de Federatie 60 jaar geleden.

Gezien ik gisteren in mijn gastenboek de vraag kreeg of Karel van Bockrijck iets te maken heeft met het domein Bokrijk en mijn schrijfsel door externe omstandigheden misterieus verdween begin ik er vandaag opnieuw aan.
Om op de vraag van Jan Frederick te antwoorden, Karel van Bockrijck heeft als persoon geen uitstaans met het domein Bokrijk. Het domein bevindt zich in een van de deelgemeente van Hasselt met de naam Bokrijk.De persoon die wel invloed heeft gehad was de "in gestalte kleine maar in daden grote man"  Gouverneur L. Roppe. Hij was bij leven de grote bezieler en heeft ervoor gezorgt dat het domein tot stand kwam en heeft ook heel sterk gewerkt aan de internationale bekendheid van dit openlucht museum.
Wat Karel van Bockrijck betreft kan het zijn dat zijn voorvaderen de naam "van Bockrijck" kregen omdat zij toendertijd "van Bockrijck" kwamen maar dat weet ik niet helemaal zeker.
Wat ik wel weet is dat K. van Bockrijck de eerste naoorlogse Griffier van de provincie Limburg was. En dat hij aangezocht werd door een groep Kunstminners om bij de oprichting van de Federatie op 22 december 1945 als eerste voorzitter aan te treden. Dat die mensen wisten waar "Abraham de mosterd haalt" moet duidelijk zijn. Zij wisten immers, de man die het financiën van Limburg beheerde en mee hielp verdelen, er toe te overhalen om voorzitter te worden. Waardoor zij verzekerd waren een voor die tijd redelijk gewichtig man op de bok van hun kar te krijgen. Want tot dan toe stelde de provincie Limburg geen al te grote ijver en belangstelling ten toon als het ging om Kunst in het algemeen en Beeldende kunst in het bijzonder. De doelstelling die de toenmalige Federatie voor Beeldende Kunsten zich stelde was om een aantal Kunstverenigingen onder een noemer te plaatsen als ook om beginnende Limburgse Kunstenaars een goede start te geven. Dat dit project slaagde kan men zich wel voorstellen, gezien deze Federatie na 60 jaren bloeit als nooit te voren. Op dit moment telt deze Koninklijke vereiniging 20 aangesloten Kunstkringen wat staat voor een 700 tal  aangesloten leden.
Als erkentelijkheid voor Karel van Bockrijck zijn werk en ijver werd  in 1985 de eerste vijfjaarlijkse prijs Karel van Bockrijck ingericht. 
Dit jaar in 2005 was het reeds de vijfde maal dat deze prijs werd uitgereikt maar daar wil ik morgen iets meer over vertellen.  

Sorry maar de tekst bij dit artikel is helemaal de mist ingegaan wegens storing of fout  lopen van de internet lijn .
Daarom morgen deze tekst.
Op de foto herkent u de deputé van de provincie Limburg voor oa.  financiënen  kunst de heer Jos Claesens (links op de foto), de winnaar van de K. van Bockrijckprijs  de heer Filip Paesmans (rechtss), de eervolle vermelding mevrouw Spiering Henriette tweede (van rechts) en tenslotte Pierre Vanstipelen penningmeester van de federatie.

Zoals ik reeds in een van mijn vorige schrijfsels vermeldde ben ik lid en voorzitter van de Kunstkring Alkanna. Onze kunstkring is lid van de Koninklijke Limburgse Federatie voor Beeldende Kunsten. en bij deze federatie ben ik penningmeester. Naar aanleiding van het zestigjarig bestaan van de Limburgse Federatie en de door deze federatie in het leven geroepen vijfjaarlijkse prijs Karel Van Bockrijck. Voor deze prijs wordt er om de vijf jaar een wedstrijd uitgeschreven voor amateur kunstenaars uit de provincie Limburg. Deze prijs, voor beeldende kunsten, waarvoor er een  zeer grote belangstelling is, en waaraan tevens een tentoonstelling is gekoppelt loopt momenteel in het Dommelhof te Neerpelt. Deze tentoonstelling is toegankelijk vanaf maandag 5 december tot en met zondag 18 december alle dagen  van 14 tot 17 uur.
Deze Prijs is in Limburg uitgegroeit tot een waardevolle Kunsthappening voor de Limburgse Amateur kunstenaars die via een Limburgse kunstkring lid zijn van onze Federatie.
Afgelopen zondag was er de opening van deze tentoonstelling met  tevens de bekendmaking van de Laureaten en de prijswinnaar Karel van Bockrijk.
Gezien de waarde van deze prijs voor de Limburgse amateurkunstenaars wil ik de volgende dagen iets meer uitleg geven over het ontstaan en laureaten van dit evenement en even mijn reportage van de deur van een moskee onderbreken..

Vandaag enkele woordjes over het passepartout rond een schilderij. Er zijn nogal eens mensen die me vragen waarom er rond een akwarel of pastel meestal een passepartout wordt geplaatst. En waarom dit niet het geval is rond een olieverf of acryl schilderij. Omdat je een akwarel en pastel meestal achter glas inlijst, voor een betere conservatie, dien je er best voor te zorgen dat je kunstwerk niet tegen dat glas gedrukt wordt. Om aan dit principe te voldoen dien je een ruimte te creëren tussen het glas en het werk.Die ruimte kan je dus met een passepartout maken. Het is namelijk zo dat wanneer je werk tegen het glas aankomt te liggen je werk beschadigd kan raken door bv condensatie. Die condensatie gaat zich meestal vormen aan de binnenkant van het glas. Ik heb ooit op een tentoonstelling van akwarellen gezien, dat door de overvloedige condensatie verschillende werken beschadigd waren. Gezien akwarellen voor het grootste gedeelte uit water bestaan en dit water bij grote temperatuur schommelingen voor condens kan zorgen, kan dit soms problemen geven. Ik wil er onmiddelijk bij vermelden dat dit euvel zich meestal voor doet wanneer men niet genoeg aandacht besteed aan de afwerking van het schilderij.
Bij pastel is er nog een bijkomende reden waarom zo een passepartout nuttig is. Je kan namelijk er voor zorgen, dat je passepartout aan de onderkant een milimeter van het schilderwerk verwijderd blijft. Hierdoor is het mogelijk dat losse deeltjes pastel steeds via deze opening achter het passepartout verdwijnen. Normaler wijze komen er geen deeltjes pastel los maar indien het gebeurt en je hebt je werk aan de onderkant tegen het passepartout aanstaan, kunnen deze losse deeltjes niet weg. Waardoor zij tussen het glas en de passepartout of op de schuingesneden kant van het passepartout komen te liggen. Iets nogal rommelig overkomt vind ik. Om dit verschijnsel tegen te gaan zijn er ook pastellisten die de laatste laag van het schilderij overvloedig fixeren , waardoor het pastel vaster komt te zitten op zijn ondergrond. Ik fixeer nooit de eindlaag van een pastel omdat het fixeren de kleuren van pastel verdonkert en redelijk beinvloed, iets waar ik niet van hou.
Morgen kiezen van kleur voor de passepartout. 

Vandaag zie je het afgewerkte schilderij. Op de foto zie je duidelijk het hele schilderij met glas, passepartoute en kader.
Waarom een Pastelschilderij achter glas inlijsten?
Pastel is een nogal kwetsbare kleurstof. Dit wil niet zeggen dat het pastel dat op papier of karton aangebracht is, geen degelijke kwaliteit heeft, maar eerder, dat het nogal stof gevoelig is. Wanneer je een pastel zou ophangen zonder een beschermende glaspartij dan zou het schilderij zeer snel, veel van zijn natuurlijke klasse verliezen. Een zelfde verschijnsel doet zich voor bij akwarellen. Ook hier moet je het schilderij achter glas zetten omdat het anders zeer snel zou verouderen. Akwarel heeft een bijkomend nadeel, namelijk dat het nogal lichtgevoelig is. Wanneer je een akwarel rechtstreeks in de zon of op een plaats waar het zonlicht vrij spel heeft, gaat ophangen, dan kan je na een aantal jaren zien dat de kleuren gaan verminderen qua intensiteit. Met de huidige kleuren is iets het minder het geval maar toch dien je er best op te letten dat je een akwarel niet rechtstreeks ophangt daar waar de zon vrij spel heeft. Met pastel heb je daar geen last van. Een van de eigenschappen van pastel is dat het zeer kleur echt en zeer kleur vast is.Het is eigenlijk geen verf maar krijt.  En natuurlijk helpt het glas ook om je pastel te conserveren als je je schilderij goed afsluit. Ik gebruik steeds een speciaal geslepen glas van 3 mm dikte om mijn pastel mee in te lijsten. Er zijn pastellisten die gewoon glas gebruiken maar dat geeft niet het zelfde resultaat. Ik vind en meen te weten, dat wanneer iemand een pastel mooi vindt en die pastel wil kopen, hij /zij zeker niet op 10 of 20 € extra zal kijken. Gewoon glas is natuurlijk wel een stuk goedkoper maar kwalitatief ook een stuk minder.
Het nadeel aan glas voor een schilderij te plaatsen is natuurlijk dat je soms reflecties van kunstlicht in het glas ziet. Ook bij het fotograferen van dergelijke werken met een flitslicht heb je nogal eens problemen.  Het licht van de flitser wil soms wel eens een lelijke witte vlek op je foto achter laten, dit kan je goed zien op de hierbij geplaatste foto.  Daarom nemen sommige mensen ontspiegeld glas, dat heeft als voordeel dat je geen  reflecties meer hebt, maar het grote nadeel is dat  het ook een heel stuk van de kleuren rijkdom van je schilderij weg neemt. Daarom zal ik nooit een akwarel of pastel inlijsten achter ontspiegeld glas.
Morgen wil ik de passepartout belichten met name zijn functie en waarom ik die gouden kleur gekozen heb.