Zoals een bloem de zon nodig heeft om bloem te worden, zo heeft een mens de liefde nodig om mens te worden.

Het mooiste van alles dat wijsheid ons biedt om het leven prachtig te maken, is zonder twijfel vriendschap

Armoede is heel mooi in gedichten, maar kwaad in huis. Ze is heel mooi in spreuken en preken, maar heel kwaad in het werkelijke leven.

"Zonsondergang in bloed... Bloed stroomt uit het hart...
Huilen, hart, huilen..."
(A.A. Blok).

Soms ben ik gelukkiger dan al het levende,
Hou van poëzie en muziek,
Maar soms voel ik me
als een nachtegaal die in doornen zingt...

... Groeiend in de schaduw, tussen de stammen,
Altijd onbegaanbaar en dicht,
Doornige doornstruiken
In het voorjaar zijn ze bedekt met witte bloemen.

Hun aroma is koel en fris, verleidelijk.
Ik ben ver weg van de drukke menigte,
maar ondanks de scherpe doornen wil
ik mijn toevlucht zoeken in dit struikgewas.

Hier, in het dik van de takken, zwart en doornig,
Voorzichtigheid vergetend, zing
ik in stilte een lied over mijn lente,
Niet de brandende pijn van geluk voelen.

Tussen de bloemen, mysterieus mooi,
zijn er veel doornen in de donkere diepten.
Een van hen doorboorde mijn hart,
En bloed stroomt op de grond in een stroom van rood.

En het lied stroomt naar de hemel, steeds wonderbaarlijker...
Het leven gaat voorbij, en ik weet dat ik nu
voor de laatste keer over de lente zing -
mijn bloed gaat tenslotte weg met het lied.

Zoals de regen stroomt in de herfststorm,
Zo stroomt het bloed uit mijn hart, -
Nu begrijp ik waarom
Zonder acute pijn is geluk onmogelijk.

Hetzelfde geldt voor gedichten - schrijf ze elke keer,
alsof dit je laatste uur is...

... En de zingende nachtegaal viel stil tussen de dikke takken
In de doornen.

Betaling voor liefde.

Je noemt het de jouwe - je zoekt geen ontmoeting,
je praat over liefde zonder je lippen aan te raken,
het doet me pijn om elke avond op je te wachten,
niet oprecht om bekenteniswoorden te geloven.

De dagen slepen zich voort als in slow motion,
Dromen vervagen als een heldere zonsondergang,
Breken in fragmenten als ijskristal,
Stilte wordt verbroken door een rinkelende klank.

Een geweven net over mijn gevoelens werpend,
Mijn ziel en hart trekkend met een strop,
U gevangen als in een kooi,
Zonder ooit in mijn ogen te kijken.

Opnieuw in het delirium van middernachtelijke nachtmerries,
Verscheurende kreet: "Laat me gaan",
Stikkend in de rook van luchtspiegelingsvuren,
probeer ik voor altijd van je weg te komen...

In de lente wil je echt liefde,
zachte knuffels, kusjes.
En dus ligt dat geluk in het verschiet,
Als de ziel danst voor een toegift.

In de lente wil je zo graag dromen,
En geloof in een sprookje volgens de plot.
En met heel mijn ziel de hele wereld te omarmen,
Wat is de wereld, en de hele planeet.

In het voorjaar wil ik zo graag zingen
Over pure gevoelens, de belangrijkste gedachten.
En om erover
te vertellen aan Degene die belangrijk is in ons leven.

In de lente wil je zo
graag vliegen Op de vleugels van onschuldige vreugde.
En tenslotte om gelukkig te worden,
Geliefde, belangrijk en niet sterk.

In het voorjaar wil iedereen zo graag leven,
om de glimlach van dierbaren met hun ogen te vangen.
In de lente wil je zoveel liefhebben,
En gewoon om te weten dat er iemand in de buurt is.

En de gedichten van mijn vriend Valentin 

Ik maakte de jongens aan het
lachen en vertelde ze dat goudvinken vlogen om de tuin
te bezoeken!
En ze antwoordden me:
Er is niemand in de tuin,
alleen de appels vriezen alleen.

Maar toen de hele menigte,
We rolden in de sneeuw als een gekke menigte,
Op de sneeuwbanken!
Plotseling op de
appelboom Die boven me was,
floot de goudvink zijn lied.

Dat was de vreugde
En toen de kinderen ....
Met haar lach joeg ze hem de stuipen op het lijf,
Toen zag iedereen
In de blauwe lucht
, De kinderen hier zijn hun goudvink!

En zittend op een rij,
Alles op de takken brandt
Met helder verenkleed sprankelend!
Wintervogel, we zijn blij u te
zien, gasten!
Een zwerm goudvinke

Hallo, zomer!



De vliegen wrijven over hun poten:

"Het is zomer!" Gratie!

Je kunt slapen op zacht gras

en zonnebaden in de zon.

Een gebruinde mier loopt

nu op blote voeten.

Hij trekt Zijn muts

op tot aan Zijn wenkbrauwen van de zon.

En tot het ochtendgloren,

Tot de vroege ochtendtijd:

– Hallo, zomer!

Hallo zomer! -

Muggen zingen.

Hoe goed is het als het lente

is Deeva Lyudmila Ivanovna

Hoe goed is het als het lente is,
Als de groene wind raast
(Met een warme adem zal de hemel
alles in de wereld verwarmen),
Als de bossen en alle tuinen
Overlopen van vogelgezang,
En het geroezemoes van een
jonge onweersbui Zal alleen de beweging van de lente intensiveren.

En om weer boer te worden
Dromen van een stadsbewoner -
Om nieuwe zorg te ademen En de vruchten te
plukken van zijn inspanningen.
Er is een vloed
van lentegevoelens En vernieuwing op de planeet,
En het motief van liefde wordt gehoord,
Die wenkt in zoete netten.

Soms is haar ziel zo stil -
Niets stoort haar,
Je mikt op geen enkel doel,
Niets met een naald...
Je haast je nergens, je haast je niet,
Alsof je weet: alles wacht op je,
Alles zal je leven op tijd geven,
En nergens sluipt het slechte weg.
Alsof je alles al
hebt bereikt Van wat zo moeilijk te krijgen is...
Soms is mijn ziel
zo stil dat je een gefluister van geluk kunt horen.

Hoera! Hoera! Het kwam,
zo langverwacht,
Deze prachtige lente,
Prachtig, gewenst!

Wij bloeien met haar,
En de wereld, en onze zielen,
En alles wordt levendiger,
En groener, en mooier!

Laat de dag
van vandaag veel licht geven,
glimlachen, een warme bries
en boeketten van vreugde!

 DE LENTE!

Met een rustig lied lonkte de zwerversavond hem
na.
Vanuit mijn gebruikelijke rust stap
ik de lente tegemoet.
Ik ga dichter bij
de wirwar van de oude straatjes,
waar de takken van kersen zich koppig door de hekken uitstrekken
.
Waar de tram vermoeid rinkelt,
waar de bankjes voor de deur staan,
waar de ontwaakte slapers me onderweg
zullen roepen.
Ik zal rennen om de wind
te ontmoeten in een wereld waar alles anders zal zijn,
kilometers achterlatend
als mislukkingen.
Ik zal vliegen om de sterren
te ontmoeten in het land waar de rozenbottels wachten op bloemen,
waar de ontwaakte onweersbuien
zichzelf willen herinneren.
Net als zware handpalmen,
leg geen woorden op je schouders.
Je kunt het niet tegenhouden! Je kunt het niet inhalen!
Ik ga de lente ontmoeten!

Als iemand vol vertrouwen in de richting van zijn dromen gaat, en het leven durft te leven dat hij zich heeft voorstelt, zal hij een succes hebben dat hij nooit had verwacht.

Als uw hart gewond is raak het dan niet aan, evenmin als een ontstoken oog. Voor het lijden van de ziel zijn er maar twee geneesmiddelen, hoop en geduld

Jij mag je kinderen geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten. Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen. Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan je gelijk te maken.

***Lief Myriam***

Liefde... Mijn stem is te zwak om over dit gevoel te spreken.
Misschien ontmoet je Haar blootsvoets, op een van de dagen, in de koude steppe...
Misschien komt ze je herinneren aan de naam van de dood...
En toch, denk aan hem!

Een vrouw met een tak van maretak in haar hand,
Zal het heldere water van uw lijn ingaan...
En haar naam zal .....

Met kale lijnen op het oppervlak van je lichaam
, zal ze je haar tekenen schrijven,
tekenen van het behoren tot haar vuur.
De kruisiging van de regen zal je afkoelen...
Het geluid zal in je antwoorden...
En je zult schrijven - zonder tijd, zonder kleur, zonder gebreken...
Je zult schrijven om weer uiteen te vallen in lichaam en tong...
Waar het ineens gebeurt dat Liefde het enige gevonden woord is.
Poëzie en Zij worden omarmd door rivieren van vuur...
Waar je lucht creëert en inademt
, zoals gras en wind... zoals gras en vingers.

Je komt naar haar toe om te ademen
, en je vergeet te ademen;
In de gekruiste handpalmen,
In de overvloeiende omhelsde lichamen,
In de nederigheid van de eigen huid,
In het tjilpende bloed, waar de hitte zich sluit...-
Je vergeet de naam van inademing en uitademing.
Hoe weerloos is deze naaktheid!

Het kale geluid van je adem, dat je polsen
in bloei vangt, Zal elk geluid doordringen...
Je zachte en felle hitte...
Twee keer verteld door jouw en haar lippen...
Handschrift dat meer weet dan de hand weet.

Er zijn woorden als zout,
Er zijn woorden als vlammen,
Er zijn woorden als bloesems,
Er zijn woorden als maretakbladeren bedekt met schaduwen,
Er zijn woorden als Zij met een tak maretak in haar hand...

Het hemelse weefsel van de tong scheurt zachtjes en dun...
Liefde... Mijn stem is te zwak om over dit gevoel

te spreken, Op de rand van...
Witte maretak aan haar voeten

***Liefs Myriam***

Jij mag je kinderen geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten. Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen. Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan je gelijk te maken.

***Liefs Myriam***

Bij wijsheid hoort het doorgronden met het intellect van wat eeuwig is; bij kennis het rationeel begrijpen van wat tijdelijk is.

Geheel zichzelf zijn mag men slechts, zolang men alleen is; wie dus niet van de eenzaamheid houdt, houdt ook niet van de vrijheid, want slechts wanneer men alleen is, is men vrij.