***e herfst verstuurt telegrammen***

De herfstregen klopt irritant,
Haalt al onze plannen tegelijk door elkaar,

Soms kun je Hem niet eens begrijpen Wat hij dacht, alles in een sluier wikkelen...

Oncontroleerbaar slaat op de stoep,
Haast zich om weer ergens te komen,
Swift, maakt kennis met de bladeren,
Opdringerig en zelfs brutaal.

Vrij recent viel er een bladval,
Nu is de melodie compleet anders,
En je zult niet begrijpen waar de regen de schuld van is,
Omdat het gewoon zo'n lot is...

De regen is eenzaam en dit is zijn ongeluk,
Hij huilt, spaart geen moeite voor tranen,
Wast de kleuren van de herfst van het doek,
Koestert zijn ervaringen...

Weet je hoe je zo moet liefhebben?

Weet je hoe je zoveel kunt
liefhebben Dat angst niet loslaat,
Als je bang bent om te verliezen
Waar ben je al zo lang naar op zoek?

De lucht inademen met een volle borstkas
Om het hart te laten kloppen,
En elke minuut van het leven
Om er maar één te missen?

Om op afstand te voelen
Wanneer je elkaar ontmoet - in de draaikolk met je hoofd,
En zodat de woorden niet vervagen
Voor altijd ben je van mij, je bent van mij!

De bomen roesten in het zieke licht
langs somber in zichzelf gekeerde grachten.
In wilde, stormdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht

de verre abdij


ik hoorde
het klokje van
de verre abdij
zag muren in
warmte trillen
tegen het silhouet
van de toren nabij

goud golfde
koren onder
een warme wind
eindeloze zomers
zijn hier geboren
waar koeien vloeiend
hun rust herkauwen

het vogel concert
nadert zijn einde
monniken gaan
in stiltegebed
hun brevier kent de
regels gesprekken
worden stilgelegd

Het is vrijwel weer het hoogtepunt van de zomer
Erna tellen de dagen heel langzaam weer af
Nauwelijks nog voor te stellen: volop dicht groen
gebladerte dat het overal en nergens wel gaf...

Volop rijp zijn er de specifieke hoogseizoen
vruchten; je kunt je er naar je wilt en lust tegoed
aan doen
Bijna al zijn alle corona maatregelen verdwenen

Veel reden tot vreugde en dankbaarheid; je haalt
die met liefde van stal!
Zouden we die narigheid ooit nog eens over willen
doen? Geen enkele omhelzing, laat staan een zoen!

Smorende hitte
Stof en zand
Brandende zon
Nergens strand

Het bezwete lijf
Je voeten, door het vele lopen, stijf
Sjokken met een lege waterkruik
Je hebt teveel verbruikt

Brandende zon
Zandduinen die je beklom
Het natte zweet
Het zout dat zich in kleding beet

Nergens een den, waar koelte beminde
In snikkende hitte bevinden
Het trillen van het zand
Je voelt je helemaal afgebrand

Zomerzon,
je bent heet.
Door jou komt zweet.
Maar dat doet er niet toe.
Ik ben jou nog lang niet moe.

Die brandende zomerzon die je soms háát...
en jouw incasseringsvermogen ver te boven
gaat
Weinig mensen op straat, behalve soms een
auto die passeert, hoewel rustig rijdend,
snel verlaat

Zelfs binnen is het niet echt naar wens...
Je neemt je vlot opnieuw een koel glas water,
wel zó gewenst! Vandaag licht maar eten:
niet meer dan wat groente en fruit niet te
vergeten

De radio speelt zachtjes menig opwekkend
lied Graag wil je later nog wel opgemaakte
bedden... en verder eigenlijk niet.

     

Negen knoppen tel ik al, nog wel uit te komen...
Drie paarse Orchideeën stralen al volop
Ik gaf hun met alle plezier een uitstekende
stek!

Sinds vorig jaar is deze gekregen plant in
mijn bezit; de toenmalige bloei was ook heel
niet gek!
Ik heb nu zelfs een schattig mini-exemplaar

op een bijzettafeltje staan Op zich ook geen
lastige klant! Buiten en binnen voelen qua
bloeiends geheel in evenwicht en zomaar
succesvol bij mij beland.

Het zomert
S’morgens kijk ik soms naar buiten met verlangende ogen.
Als de zon dan schijnt ben ik door die schoonheid bevlogen.
Dan proef ik weer en ben ik weer die dromer.
Diep van binnen in mijn hartje, verlang ik dan weer ,
naar die dagen dat het zomert.

Happy Day of Poetry mooi, soms een beetje verdrietig,

maar altijd uniek
en onsterfelijk vanaf het begin!

Laat de gedichten de ziel prikkelen,
je aan het lachen maken,
bedachtzamer en beter worden,
duik in een mooie wereld!

Ze pakt haar koffers ZOMER:
Het is heet, ze stopt bloemen in zakken,
En in een stapel plat na het drogen -
Paardebloem kussens.
Voorzichtig in een zak stoppen:
kikkers, vlinders, insecten,
kevers en een nachtvlinder...

Porie! Ik denk dat ik er klaar voor ben!
In de bijkeuken zijn er sappen en augurken,
en bessenjam...
Mijn trein zal stipt om acht uur zijn,
En vergeet niet te ontmoeten...

De traan, die opbruist naar onze ogen,
in liefde en vriendschap, vreugde en smart,
die is de ware tolk van 't hart!

Wijsheid is een beetje minder treuren om het verleden, een beetje minder hopen op de toekomst, en een beetje meer het heden liefhebben.

Zoals een bloem de zon nodig heeft om bloem te worden, zo heeft een mens de liefde nodig om mens te worden.

Het mooiste van alles dat wijsheid ons biedt om het leven prachtig te maken, is zonder twijfel vriendschap

Armoede is heel mooi in gedichten, maar kwaad in huis. Ze is heel mooi in spreuken en preken, maar heel kwaad in het werkelijke leven.

"Zonsondergang in bloed... Bloed stroomt uit het hart...
Huilen, hart, huilen..."
(A.A. Blok).

Soms ben ik gelukkiger dan al het levende,
Hou van poëzie en muziek,
Maar soms voel ik me
als een nachtegaal die in doornen zingt...

... Groeiend in de schaduw, tussen de stammen,
Altijd onbegaanbaar en dicht,
Doornige doornstruiken
In het voorjaar zijn ze bedekt met witte bloemen.

Hun aroma is koel en fris, verleidelijk.
Ik ben ver weg van de drukke menigte,
maar ondanks de scherpe doornen wil
ik mijn toevlucht zoeken in dit struikgewas.

Hier, in het dik van de takken, zwart en doornig,
Voorzichtigheid vergetend, zing
ik in stilte een lied over mijn lente,
Niet de brandende pijn van geluk voelen.

Tussen de bloemen, mysterieus mooi,
zijn er veel doornen in de donkere diepten.
Een van hen doorboorde mijn hart,
En bloed stroomt op de grond in een stroom van rood.

En het lied stroomt naar de hemel, steeds wonderbaarlijker...
Het leven gaat voorbij, en ik weet dat ik nu
voor de laatste keer over de lente zing -
mijn bloed gaat tenslotte weg met het lied.

Zoals de regen stroomt in de herfststorm,
Zo stroomt het bloed uit mijn hart, -
Nu begrijp ik waarom
Zonder acute pijn is geluk onmogelijk.

Hetzelfde geldt voor gedichten - schrijf ze elke keer,
alsof dit je laatste uur is...

... En de zingende nachtegaal viel stil tussen de dikke takken
In de doornen.

Betaling voor liefde.

Je noemt het de jouwe - je zoekt geen ontmoeting,
je praat over liefde zonder je lippen aan te raken,
het doet me pijn om elke avond op je te wachten,
niet oprecht om bekenteniswoorden te geloven.

De dagen slepen zich voort als in slow motion,
Dromen vervagen als een heldere zonsondergang,
Breken in fragmenten als ijskristal,
Stilte wordt verbroken door een rinkelende klank.

Een geweven net over mijn gevoelens werpend,
Mijn ziel en hart trekkend met een strop,
U gevangen als in een kooi,
Zonder ooit in mijn ogen te kijken.

Opnieuw in het delirium van middernachtelijke nachtmerries,
Verscheurende kreet: "Laat me gaan",
Stikkend in de rook van luchtspiegelingsvuren,
probeer ik voor altijd van je weg te komen...