***Soms lijkt ons lot***

Tegenspoed brengt mensen bij elkaar waardoor harmonie en schoonheid ontstaat, zoals de koude van de winter ijsbloemen op de ramen laat ontstaan, die later door warmte verdwijnen.
Søren Kierkegaard

Want zie, de winter is voorbij, de regen is over, verdwenen. De bloemen vertonen zich op het veld, de zangtijd is aangebroken, en ʼt gekir van de tortel wordt gehoord in ons land.

Winterstop

Als gras in december, doe niet
aan groeien, kruip weg onder
een kille deken. Het is zwart
in de doelmond.

De nachtegalen


Ik heb van 't leven vrijwel niets verwacht,
't geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.
Wat geeft het? - In de koude voorjaarsnacht
Zingen de onsterfelijke nachtegalen

Winterdorp

Het is een dorp
Niet ver van hier
Een boerendorp
Aan een rivier
Het is niet groot
En vrij obscuur
Maar 't heeft een naam
En een bestuur

Winter

De sterren wintertintelen
en de maan
doorschijnt de melkwegnacht.
Het kraakt van sneeuw op de aarde
waar ik ga,
een nieteling, een adem wit,
een ademdamp van liefde en poezie.

Trouw en vriendschap berusten op een zielsverwantschap als op aarde maar zelden te vinden is. Slechts tussen gelijkgerichte naturen kan vriendschap werkelijk waardevol en duurzaam zijn.

De beste vriend zal waarschijnlijk de beste echtgenote krijgen, omdat een goed huwelijk op een talent voor vriendschap berust.

KOUD
EN
KIL !!!

Innerlijk,
de Zonne-Liefde,
dat verbindend
smelten wil !

Ik heb altijd de dwaasheid der hartstochten verkozen boven de wijsheid der onverschilligheid.

 
e herfst verstuurt telegrammen.
Het nieuws dat de zomer voorbij is,
bracht een klein oranje blaadje me, zachtjes kloppend op het frame.

De wind werd een tijdje een postbode.
Haast zich om iedereen een brief te bezorgen,
Verspreidt heldere herfstbladeren onder de voeten
van geliefden.
De zon giet royaal kleuren,
Een nocturne klonk zacht in de kruinen,
De wereld wordt getransformeerd als in een sprookje,
Na ontvangen outfits "haute couture".
De herfst brokkelt af tot schubben,
De wind wervelt in een ondeugende dans.
Een paar blaadjes, als hoogtepunt van het programma,
krijg ik van de roodharige postbode.
De herfst stuurt telegrammen Helder
, vrolijk, levendig...

De herfstregen klopt irritant,
Haalt al onze plannen tegelijk door elkaar,

Soms kun je Hem niet eens begrijpen Wat hij dacht, alles in een sluier wikkelen...

Oncontroleerbaar slaat op de stoep,
Haast zich om weer ergens te komen,
Swift, maakt kennis met de bladeren,
Opdringerig en zelfs brutaal.

Vrij recent viel er een bladval,
Nu is de melodie compleet anders,
En je zult niet begrijpen waar de regen de schuld van is,
Omdat het gewoon zo'n lot is...

De regen is eenzaam en dit is zijn ongeluk,
Hij huilt, spaart geen moeite voor tranen,
Wast de kleuren van de herfst van het doek,
Koestert zijn ervaringen...

Weet je hoe je zo moet liefhebben?

Weet je hoe je zoveel kunt
liefhebben Dat angst niet loslaat,
Als je bang bent om te verliezen
Waar ben je al zo lang naar op zoek?

De lucht inademen met een volle borstkas
Om het hart te laten kloppen,
En elke minuut van het leven
Om er maar één te missen?

Om op afstand te voelen
Wanneer je elkaar ontmoet - in de draaikolk met je hoofd,
En zodat de woorden niet vervagen
Voor altijd ben je van mij, je bent van mij!

De bomen roesten in het zieke licht
langs somber in zichzelf gekeerde grachten.
In wilde, stormdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht

de verre abdij


ik hoorde
het klokje van
de verre abdij
zag muren in
warmte trillen
tegen het silhouet
van de toren nabij

goud golfde
koren onder
een warme wind
eindeloze zomers
zijn hier geboren
waar koeien vloeiend
hun rust herkauwen

het vogel concert
nadert zijn einde
monniken gaan
in stiltegebed
hun brevier kent de
regels gesprekken
worden stilgelegd

Het is vrijwel weer het hoogtepunt van de zomer
Erna tellen de dagen heel langzaam weer af
Nauwelijks nog voor te stellen: volop dicht groen
gebladerte dat het overal en nergens wel gaf...

Volop rijp zijn er de specifieke hoogseizoen
vruchten; je kunt je er naar je wilt en lust tegoed
aan doen
Bijna al zijn alle corona maatregelen verdwenen

Veel reden tot vreugde en dankbaarheid; je haalt
die met liefde van stal!
Zouden we die narigheid ooit nog eens over willen
doen? Geen enkele omhelzing, laat staan een zoen!

Smorende hitte
Stof en zand
Brandende zon
Nergens strand

Het bezwete lijf
Je voeten, door het vele lopen, stijf
Sjokken met een lege waterkruik
Je hebt teveel verbruikt

Brandende zon
Zandduinen die je beklom
Het natte zweet
Het zout dat zich in kleding beet

Nergens een den, waar koelte beminde
In snikkende hitte bevinden
Het trillen van het zand
Je voelt je helemaal afgebrand

Zomerzon,
je bent heet.
Door jou komt zweet.
Maar dat doet er niet toe.
Ik ben jou nog lang niet moe.

Die brandende zomerzon die je soms háát...
en jouw incasseringsvermogen ver te boven
gaat
Weinig mensen op straat, behalve soms een
auto die passeert, hoewel rustig rijdend,
snel verlaat

Zelfs binnen is het niet echt naar wens...
Je neemt je vlot opnieuw een koel glas water,
wel zó gewenst! Vandaag licht maar eten:
niet meer dan wat groente en fruit niet te
vergeten

De radio speelt zachtjes menig opwekkend
lied Graag wil je later nog wel opgemaakte
bedden... en verder eigenlijk niet.