Kodak stopt einde van dit jaar met de productie van Ektachrome

Vandaag moest ik onder het mes. Vermits ik al weken pijn had aan de linkerknie en zelfs een injectie met cortisone geen baat bracht, had de orthopedist besloten tot een kijkoperatie. Dat moest gebeuren onder volledige narcose en dat schrok mij toch wat af.
Vanmorgen meldde ik mij al om 7 uur in het dagziekenhuis. Nadat de verpleegster mij had klaargemaakt voor de ingreep (ontharing, ontsmetting en een grote zwarte pijl naar de knie - zij zouden zich eens kunnen vergissen van knie - werd ik naar de operatiekamer gereden. Daar moest ik nog even wachten en het was daar erg fris. Naar verluid zou dat altijd zo zijn maar het was echt wel koud. Daarna heb ik niets meer gemerkt, behalve dat ik wakker werd en naar mijn kamer werd gebracht. Daar heb ik nog enkele uren geslapen, kwam de arts nog even langs met de melding dat mijn meniscus inderdaad was gescheurd en hij de losse stukjes had verwijderd en moest ik nog even wachten tot de laatste baxter was leeggelopen. Om drie uur was ik al terug thuis. Nu zal ik mij maar enkele dagen rustig houden maar de pijn in mijn knie is al veel verminderd dus dat is toch al een goed teken.

Reeds jaren kwam ik voorbij een winkel in het Wijnegems shopping center en zag er reclame voor een geëmailleerde plaat waarop je je familienaam en eventueel je huisnummer kon laten zetten. Verschillende keren vroeg ik het formulier om een bestelling te plaatsen maar telkens stelde ik het weer uit.
Tot ik begin deze week de knoop doorhakte : ik gaf de bestelling door voor jan en lut verhelst jonathan en mirco. Ik moest die bestelling meteen betalen (wellicht hadden ze slechte ervaringen met vorige bestellingen) en dan maar afwachten op het telefoontje dat het order klaar was. Tot mijn grote verbazing belde Cosy House al vandaag. Dus ik meteen in de auto gesprongen en naar Wijnegem gereden. Het is echt mooi geworden en nu maar hopen dat Jan snel tijd vindt om het op te hangen. Nu hoef ik nooit meer van bezoekers te horen dat zij blij waren dat er aan ons huis nog een ander kunstwerk hangt (indertijd gemaakt door Cecile Vernieuwe) met de tekst Huize Poesjenel want dat zij het anders niet zouden gevonden hebben. Nu hangen onze voornamen en familienaam duidelijk aan de gevel, dus geen vergissing meer mogelijk. Huize Poesjenel heeft eindelijk bewoners gekregen.

Ik heb al enkele maanden problemen met mijn linkerknie en consulteerde daarom eerst de huisarts en die verwees mij naar de orthopedist. Eerst heeft hij geprobeerd om het vocht dat zich in de knie had opgehoopt te verwijderen en daarna een cortisonespuit toe te dienen maar dat gaf helaas niet het gewenste resultaat. Uit een MRI onderzoek bleek dat een stuk van de meniscus was 'verdwenen'. De geneesheer die het onderzoek had geinterpreteerd vroeg zich zelfs af of ik al een menisectomie had ondergaan. Nu zou ik mij zoiets wel herinneren maar toch maar even te rade gegaan bij ons mama voor bevestiging.
De orthopedist gaat nu maandag 15 juni via een kijkoperatie op zoek naar dat ontbrekende stukje meniscus en hopelijk kan hij zo ontdekken waarom die knie zo pijnlijk is.
De ingreep gebeurt onder volledige narcose maar in het dagziekenhuis dus als alles normaal verloopt mag ik dezelfde avond nog naar huis.
Dan wordt het even behelpen met krukken tot de draadjes er na een tiental dagen verwijderd worden. Laat ons dus hopen dat na die ingreep de pijn zoniet weg dan toch sterk verminderd zal zijn.
In afwachting van de ingreep moest ik een aantal onderzoeken ondergaan of de recente resultaten binnenbrengen. Als chronische pijnpatiënt is dat voor mij al meer een formaliteit. Een hartonderzoek werd nog vorig jaar uitgevoerd, een bloedonderzoek dat kon er dinsdagmorgen nog wel even bij in de planning. 
Vandaag mag ik het resultaat van dat bloedonderzoek gaan afhalen bij de huisarts en dan breng ik alles naar Sint Augustinus zodat de anaethesist die informatie al eens kan doornemen voor maandag.
Veiligheidshalve zal ik toch maar een kopie van die documenten nemen, ik heb op dat gebied al eerder ondervonden dat zulke documenten wel eens verloren geraken. 
 

Op Vitaya zag ik een aflevering in hun boeiende adoptieserie. Het eerste gezin koos bewust voor open adoptie. De adoptiemoeder had ooit zelf een dochtertje afgestaan en wenste ,nu bleek dat zij geen kinderen meer kon krijgen, dat zij een andere soort contact kon opbouwen met de afstandsmoeder dan hoe het destijds bij haar was geweest.
Bij een open adoptie kiest de afstandmoeder zelf in welk gezin haar kindje terecht komt en houdt zij nadien nog contact met dat gezin. Een heel gedurfde formule want het houdt ook zijn risico's in. Wat ga je doen als er belangrijke beslissingen over het kind worden genomen naar schoolkeuze, religie en relatie. Kunnen zulke onderwerpen rustig met elkaar overlegd worden of zal toch altijd iemand het onderspit moeten delven.
Dit gezin heeft twee zoontjes geadopteerd volgens deze formule. Tussen de twee adopties slaagde de adoptiemoeder er ook nog in om haar natuurlijke dochter op te sporen en er opnieuw contact mee te leggen. De beide afstandsmoeders en de adoptieouders van het dochtertje maken intussen ook integraal deel uit van het netwerk van het gezin.
Ik zie het hier in Vlaanderen nog niet meteen voor mogelijk. Hier zal men dan eerder voor pleegzorg kiezen en niet voor adoptie. Zo blijft er intens contact mogelijk tussen kind en natuurlijke ouders en vervullen de pleegouders meer een (tijdelijke) verzorgende rol.
In een tweede verhaal kwam een jongen van dertien aan bod die na het overlijden van zijn beide ouders een tijdlang voor zijn jongere broertjes en zusjes had gezorgd. Nadat zij in verschillende gezinnen waren geadopteerd bleef hij ietwat verweesd achter. Hij werd toch nog geadopteerd door een echtpaar dat elkaar pas wat later had leren kennen en die wel een kinderwens hadden maar waarbij een baby niet echt meer paste. Zij wisten na enkele kennismakingsdagen snel het hart van deze jongen te veroveren. Zij zorgen er ook voor dat er terug contact werd opgenomen met de gezinnen waar zijn broers en zussen werden geadopteerd en dat ze elkaar minstens eens per jaar konden zien. De jongen bleek  in een latere fase toch nog wel psychologische bijstand nodig te hebben (hij had door het vervullen van de vaderrol toch te snel moeten opgroeien) maar het verliep steeds beter in zijn nieuw gezin.
In een laatste gezin waren er niet minder dan 17 adoptiekinderen. De mama was een sociaal assistente en als zij kinderen ontmoette die weinig kans maakten op individuele adoptie dan had zij maar besloten om ze zelf te adopteren. Zo waren zij tot de grote familie gegroeid waar ieder lid zijn eigen taak had en dat werd via een tabel strikt geregeld. De jongste in het gezin was nu 4, de oudste 22. Het gezin telde zowel blanke, zwarte als spaanse (hispanic) kinderen en werd daarom ook niet overal aanvaard. Maar zij waren wel goed opgenomen in hun kerkgemeenschap en dat gaf hen veel steun. Toch blijf ik zulke grote gezinnen van adoptiekinderen moeilijk vinden, in hoeverre kan er nog individuele aandacht gaan naar de kinderen. Zij zullen wel goed verzorgd worden en allicht gelukkiger dan wanner zij in een home waren gebleven maar het blijft een heel grote groep waar de moeder voor moet zorgen.