Berichten van 1 december 2007 tot 31 december 2007

Met de installatie van de koninklijke waakvlamconstructie Verhofstadt III zijn we aan het volgend stadium in de verrotting van België. Vandaag 21 december 2007, op de 194ste  dag na de verkiezingen van 10 juni jongstleden, hebben de nieuwe ministers hun eed afgelegd bij koning Albert II. Het is de bedoeling dat Leterme het roer overneemt met Pasen (23 maart 2008).

 

Numero Uno beleeft in volle glorie van zijn ophemeling in de media als ‘redder van het vaderland’ en wrijft zich in de handen dat hij weerwraak kan nemen voor zijn afstraffing bij de kiezer in juni. Zijn liberale strategie heeft nog maar eens gewerkt en hij wil graag nog wat zetelen op zijn versleten ivoren toren, al was het maar om na te genieten van de realisatie zijn laatste droomscenario, waarin de vernedering van brave Leterme en een zware deuk in het gevreesde Vlaams Kartel een hoofdrol in spelen. Misschien kan hij met zijn nieuwe meerderheid nog beide volledig naar een begrafenis leiden.          

 

Een regering in de bestuurlijke zin kunt ge de constructie Verhofstadt III moeilijk noemen. Maar voor het instandhouden van de monarchie België deed hij wat zijn grote spelbreker Leterme niet kon : een regering vormen. Als je daar geen enkel akkoord moet voor afsluiten (enkel wat teksten van oranjeblauwe onderhandelde deelakkoorden overnemen) en enkel wat postjes moest verdelen dan kan iedereen zo een "regering" vormen. Zijn plechtige oproep tot dialoog is uit zijn mond de gekende Belgische dialoog, die leidde tot de verrotting van de geldende democratische grondwettelijke beginselen, die ons in de huidige toestand van onbestuurbaarheid hebben gebracht. Het is er een op maat van een Franstalige Brusselse Vlaamshatende elite, waarin de Vlamingen steeds moeten zwijgen als de Franstalige spreekt, ook als grondwet en door henzelf eerder voorgestelde Belgische structuren in de prak worden gereden. Zielig aan de hele toestand is ook dat Guy en zijn Franco-Belgicistisch gevolg nu hun gloriemoment kunnen beleven omdat federale verkiezingen nu nog altijd onmogelijk zijn wegens zijn jarenlang negeren van het BHV-arrrest van het Grondwettelijk Hof. In normale democratische omstandigheden moesten we nu immers terug naar de kiezer.

 

Numero Uno zou toch nog een nota opstellen, die de basis moet vormen voor de staatshervorming. Als Verhofstadt zoiets doet kan dat alleen in het belang van zijn broodheren zijn: het Franstalig establishment die geen verdere federalisering wilt en de privileges van de Franstaligen verder wil verankeren. Geloof veeleer in een komplot-scenario van Verhofstadt-Reynders, met de medeplichtigheid van partijlid Albert II de Belgique. Geloof ook niet in de blauwpaarse "dialoog" van Verhofstadt-Reynders-Di Rupo met forums of costa's, zoals we die al 8 jaar hebben gekend en die de huidige communautaire impasse hebben veroorzaakt. Het verstevigen van de illegale privileges van een Franstalige elite en het jarenlang negeren van grondwet en grondwettelijke arresten zoals het BHV-arrest heeft zijn tol geëist. De verrotting van België blijft duren met het bestendigen van de afgestrafte vorige regeringstop, alleen maar om een Belgicistische oplossing te bieden voor het feit dat er geen geldige federale verkiezingen meer kunnen plaatshebben.

 

Het is niet ondenkbaar dat het bewandelen van dat zijspoor de spontane kettingreactie in Vlaanderen, waar de ogen in versneld tempo openen, nog zal versterken... Ook nu nog wordt de meerderheid overwegend gevormd door de Franstalige volksvertegenwoordiging. De regering zelf telt buiten de eerste minister 6 Vlaamse en 7 Franstalige ministers, zodat Vlaanderen in de praktijk een minderheid telt in de ministerraad. Er is geen enkele waarborg op een oplossing voor het BHV-arrest noch voor de minste stap naar de afspraken voor staatshervorming van het Vlaams Parlement, noch voor het opstappen van een bij de verkiezingen afgestrafte Verhofstadt.  Integendeel is dit na het vertrouwen in het parlement een volwaardige regering, die in principe kan verder in het zadel blijven tot de volgende federale verkiezingen in 2011 en zoals nu blijkt ook langer, als het BHV-arrest nog geen oplossing heeft gekregen en er dus geen geldige federale verkiezingen meer kunnen gehouden worden.

Het oranje-blauwe formatieberaad is in de prak gereden en koning Albert heeft nog een oude afgedankte moto gevonden om zijn schip overeind te houden. Misschien komt nog ooit aan het licht hoe dit scenario tot stand is gekomen en of hier voorbedachte rade bij het spel was. Is dit reeds na de  eerste val van formateur Leterme als mogelijk alternatief voor later in overweging genomen bij het overleg van de koning met zijn partijvoorzitter Reynders? Het is in elk geval niet vanzelfsprekend en wegens het democratisch deficit eerder een partijdige keuze te noemen van een koninklijk staatshoofd, waarvan verondersteld wordt dat deze zich hierin neutraal opstelt.

 

De keuze van de betekenisvol afgestrafte vroegere regeringsleider om een nieuwe regering te vormen, is een nieuw bewijs van het ondemocratisch gehalte van de huidige Belgische staat.   Feit is dat het niet van betrouwbaar bestuur getuigt om jarenlang een dwingend arrest van het Grondwettelijk Hof te negeren en op die manier openlijk het bevolkingsdeel voor het hoofd te stoten dat dan nog 60 % van de bevolking uitmaakt. Een vooruitziende vorst en zeker zijn raadgevers moeten erover waken dat de grondwet door zeker al elke gemandateerde politieke leider wordt gerespecteerd en niet als een ‘vodje papier’ wordt behandeld. Men zou moeten weten dat als de grillen van een illegaal handelende FDF-elite voorrang krijgen op de grondwet, daar een regimecrisis het logisch gevolg kan van zijn.         

 

Het is toch wel schrijnend voor ons land dat degene(n) die de toestand heeft laten verzieken en oorzaak is voor de huidige regimecrisis, nog een nieuw mandaat krijgt om aan die wandaad nog een rondje bij te breien. Het doet aan een staatsgreep denken van een staatshoofd dat al dan niet gesteund door zijn machtsapparaat de democratische keuze van de kiezer niet wil respecteren. Het scenario is zeker verdacht, temeer het blijkbaar bedisselt werd binnen een voor de Franstalige gemeenschap gunstig liberale kliek. Werd de partij van ‘Verhofstadt  Laten Doen’ (aan de leidraad van Slangen) door de Belgische kiezer niet als vierde partij van het land beoordeeld ?  

 

We moeten er niet aan twijfelen dat Verhofstadt binnenkort premier wordt van een nieuwe regering. De gespeelde aarzeling moest hem enkel de volledige vrijheid opleveren om zijn staatsgreep in de media wat meer krediet te geven of te verdoezelen. Maar wie Numero Uno kent, weet dat hij nog nooit zomaar dienstbaar is geweest voor een ander. Hij is al gans zijn lange politieke leven alleen gewend met een dienstbaarheid in zijn richting.  Ook Reynders moet er niet op hopen dat het project van zijn campagne-kameraad voor hem uiteindelijk het premierschap zou kunnen opleveren. Verhofstadt heeft altijd alleen maar voor zichzelf gereden en ook nu wordt hij uiteindelijk de nieuwe premier, zeker tot hij zijn lang beoogde internationale job binnen heeft.

 

 De drijfveer van Verhofstadt om ‘het Belgisch regime te redden’ is minder edel. Hij zou daar niet aan beginnen mocht hij de verzekering niet hebben gekregen dat hij Leterme en de CD&V naar hartelust kon vernederen en zelf een nieuwe regering mag leiden als grote verliezer van de verkiezingen en kopman van de vierde partij in het land. Zijn wraak is zoet en het is niet ondenkbaar dat hij of Slangen hiervoor zelf het scenario hebben geschreven. Het schijnmanoeuvre van VLD en anderen over een ‘volmachten’ uitbreiding van de huidige regering Verhofstadt van lopende zaken is daarbij maar een aanloop. Iedereen weet dat enkel een nieuwe regering, die de steun krijgt van het parlement, de meubels nog kan redden. En Verhofstadt gaat die volwaardige nieuwe regering leiden en dan is de weg vrij tot 2011.

 

De Franstaligen staan ongetwijfeld achter het scenario van Verhofstadt , waardoor de Vlaamse gemeenschap opnieuw zijn meerderheidspositie verliest en de onderhandelingen voor een staatshervorming naar Vlaams model op zijn minst voor maanden stilliggen of  tot het waakvlammetje van een nieuw ‘forum’,  ‘costa’ of is het nu ‘Raad van wijzen’ wordt gekortwiekt.

 

Achteraf bekeken moeten we ons afvragen of het gevolgde formatieberaad niet van bij het begin moest leiden naar de huidige evolutie. Reeds van bij het begin werd hier en daar gesuggereerd dat de liberale familie Verhofstadt nog in de wachtkamer hielden. Waar iedereen de dag na de verkiezingen het had over een noodzakelijke tripartiete, dwong Reynders tijdens zijn ereronde in juni het formatieberaad in de richting van oranje-blauw. Het was toen al duidelijk dat deze formatie geen tweederdemeerderheid had voor een staatshervorming, maar de sukkelweg  moest worden voortgezet tot Leterme volledig in de vernieling was gereden. Reynders hoopt dat dit zijn droom dichterbij brengt, maar Verhofstadt blijft ‘Numero Uno’…