Bij de VLD heeft de uitgelekte transactie Vijnck met voorzitter Somers in een publieke hoofdrol duidelijke gevolgen. Meteen mocht Vanmechelen zich kandidaat noemen voor het minister-presidentschapn nu 'woordvoerder' Somers beter een tijdje een minderopvallende rol op zich neemt. Na de promotie van Dewael zou dat toch te veel kunnen opvallen. Anderzijds blijft Somers wel gesteund door de baas om voorzitter te blijven.

Een andere kandidaat-minister voor VLD is ook Tommelein, ook destijds uit de VU gekocht en de gewezen woordvoerder van Dewael. Met Jean-Jacques De Gucht rekent VLD wel op veel liberale ministerposten, want Keulen en Ceyssens kunnen toch niet zomaar opzij gezet.

Bij de Anders-Socialisten lijkt er wel wat wijziging mogelijk naast Vandenbroucke, al lijkt burgemeester Janssens toch aan te sturen voor behoud hier van Kathleen Van Brempt en ook de belofte aan Anciaux niet zomaar zal gewipt worden. Was zij op de Europese lijst dan een excuus-Truus voor opvolger Toon Wassenberg ? Wie dan moet sneuvelen voor Freya Vandenbossche is een raadsel. Misschien kan hier gerekend worden op federale verkiezingen in het najaar om nog wat postjes in te vullen van andere zonen Tobback en Vanvelthoven.

Voor de CD&V postjes krijgen we niet direct signalen van wijzigingen, al kunnen toch Vandeurzen en Vervotte moeilijk over het hoofd worden gezien. En zal Leterme kunen bevredigd worden met een schamele gecombineerde job van Vlaams parlementslid en gemeenschaps-senator ?

Vogels aast duidelijk weer op een ministerpost, als haar oude afspraken met blauw kunnen vernieuwd worden in Vlaamse regeringsdeelname. Wat we moeten aanvangen met de uitspraken van De Gucht in verband met NVA, blijft anderzijds een raadsel. NVA kan immers moeilijk meer zetels halen dan SPa en is niet direct een bondgenoot van Groen. Anderzijds hebben De Wever of Bourgeois alle kwaliteiten om een goede Vlaamse minister te worden, iets wat we Ulla van LDD niet meegeven.

Uit de perspropaganda vernemen we dat Belgavox wil "bijdragen tot het versterken van de solidariteit, de dialoog, het respect, het samenhorigheidsgevoel en de multiculturele diversiteit in België". Oogt nobel om achterliggende Brusselse politieke doelstellingen te verdoezelen. Ook het tijdstip vlak voor de regionale verkiezingen verraadt een politieke agenda, die de Regionale en Europese identiteit in diskrediet wil brengen. Zouden die 60 artiesten ook optreden voor 'echte solidariteit' met de minderbedeelden, slachtoffers van de crisis, enz. Nu laten ze zich misbruiken voor valse solidariteit met minder nobele gebruiken bij de Vlaamshatende politieke bourgeoisie.

De inhoud van het 'echte beginsel solidariteit' is het laatste jaar voor Vlamingen ongeloofwaardig gemaakt door uit Luik of Brussel gestuurde "solidariteits'-propaganda tegen de vraag van het Vlaams parlement naar enige eigen responsabileit van de gewesten. In elk geval zullen Maingain, Rynders en Di Rupo de muziekminnende bezoekers voor hun kar spannen als sympathisanten voor hun anti-solidaire eigen bedieningspolitiek.

Succes is verzekerd voor deze gratis solidariteitsactie voor het cruiseschip dat tegen de klippen is gegaan, omdat een handvol verwaande politici voor eigen gebruik halsstarrig ‘de grondwet en de wetten van het Belgische volk’ blijven negeren. Daarvoor wordt voor een concert onder het Atomium te 1020 Laken het kruim van onze artiesten op het podium bijeengebracht. Het zijn Salvatore Adamo, Arno, Will Tura, Clouseau, Stef Kamil Carlens (Zita Swoon), Daan & Telex, Rocco Granata, Jef Neve, Patrick Ouchène, Axelle Red, Stijn Meuris, Saule, Toots Thielemans, Koen Buyse (Zornik), Joshua, Steven en Stijn Kolacny, Paul Michiels, Bart Peeters, Kate Ryan, Saule, Eté 67, Suarez, Triggerfinger, Filip Kowlier, An Pierlé, Gabriel Rios, Jasper Steverlinck, De Laatste Showband met Patrick Riguelle, Baloji, Julos Beaucarne, Boogie Boy, A Brand, The Catatonics,  Lou De Pryck, Jasper Erkens, Delphine Gardin, Jackoband, Jeronimo, Sandra Kim & Les Gauff, Laura Lynn, Machiavel, Marka, Maurane,  Didier Odieu, Tom Pintens, Gabriel Rios, Rival CNN, Roland, The Scabs, Selah Sue, Sioen,  Stella, Sacha Toorop, Stash, Luna Twist, Frank Vander Linden, Johan Verminnen, Marie Warnant, Yevgueni, Joost Zweegers, etc. U begrijpt dat de organisatoren en sponsors kunnen aanschuiven voor een adellijke titel. 

.

Onder de mom van solidariteit wordt in politiek België teveel het gebruik gerechtvaardigd om de Franstalige politieke klasse in Brussel vrij te pleiten van respect voor de Belgische grondwet. In Vlaanderen heeft solidariteit ook een andere betekenis dan waarvoor dat woord door politici in Franstalig België en Bruxelles wordt voor gebruikt. Voor Vlaanderen kan het een ondersteuning zijn van een goed welvaartbeleid voor behoeftigen in Wallonië en Brussel. Franstalige politici gebruiken de Vlaamse miljardenstroom als een melkkoe, die hen weerhoudt om een responsabel toekomstgericht beleid te voeren in eigen regio. Komt daarbij nog de haatdragende arrogantie van de Brusselse Franstalige politici, waardoor elke Belgicistische actie onder de mom van solidariteit een pervers karakter meekrijgt.

Vlaanderen heeft zelf nooit kunnen genieten van enige solidariteit uit Franstalig België, ook al waren de economische omstandigheden daar ooit gunstiger. De Vlaamse politici hebben hier echter een toekomstgericht en solidair beleid gevoerd, wat de minder solidaire Franstalige politici hebben nagelaten. Daar hebben de politici meer oog gehad voor politiek cliëntisme en teveel bewust een grotere inkomenskloof gecreëerd tussen kapitaalkrachtige liberalen (MR-FDF stemmers) en aan het lot overgelaten werklozen (PS-kiezers). Het politiek clientisme zorgde ook voor een staatsapparaat met oververtegenwoordiging aan Franstalige Belgen, die op hun beurt werden betaald door Vlaams belastingsgeld.

Respectloos is het negeren het Belgisch grondwettelijk kader, dat dan nog steunt op een door Franstaligen getekende taalgrens en verplichte ééntalige gewesten. Een Belgische dialoog is er één van Franstalige superioriteit. Het samenhorigheidsgevoel en de multiculturele diversiteit wordt door de Franstalige en Belgicistische politici enkel gehanteerd om een politieke meerderheid te rechtvaardigen.

Neen, we krijgen een wrang gevoel bij dergelijke Belga-cistische ‘culturele’ acties. Ze willen daarmee Vlaanderen onterecht volledig in de hoek drummen van de denkbeelden van het Vlaams Belang en Vlaanderen onterecht afdoen als niet-solidair, niet-respectvol, niet tot dialoog bereid, en nog dergelijk Vlaamshatende verwijten uit het brein van politici van het genre Maingain, ondersteund door partijgenoten Reynders en Verhofstadt. Hun geslaagde poging om een cordon te leggen rond de Vlaamse rechtvaardigen verzuchtingen naar eigen responsabiliteit, is nog steeds niet volledig doorbroken. Toonbeeld daarvan is het uitblijven van een staatshervorming voor een werkbaar België en nog geen oplossing voor het BHV-arrest van het Grondwettelijk Hof., waardoor er zelfs geen geldige federale verkiezingen meer kunnen plaatshebben. België leeft momenteel dus ook op dat vlak in een democratisch deficiet.

Vooral de randopmerking is hier belangrijk dat Davignon en Frère met de holding Société Générale Wallonië leeghaalden en de uitverkoop van Electrabel en Teractebel aan het Franse Suez regelden. Leysen heeft de kostprijs van zijn verregaande herstructurering van zijn Umicore (Union Minière) grotendeels afgewenteld op de Belgische belastingbetaler. Volgens RVC passen de verklaringen van Davignon en Leysen volkomen in wat professor Wilfried Dewachter ooit omschreef als ‘amechtige pogingen die op tragikomische wijze de belgicistischee handhavingsreflex illustreren’…

Uit het commentaar op het internet-Blog van RVC treft ons de opmerking van Bert Brijs, herhaald door Serge Cools : “Socialisten en grootkapitaal als objectieve bondgenoten voor het behoud van Belgi딅

Is dat niet het politiek model van de Franstalige politiek in dit land. MR en PS maken al jaren grote sier met de miljardenstroom dat uit de zakken van de Vlaamse hardwerkende bevolking wordt gezogen en onder de mom van solidariteit aan hun zatte en weeldekuren wordt verspild ipv te worden geïnvesteerd in het welzijn van de basis van de Franstalige bevolkingsgroep.

Onder paars moest van Reynders en Di Rupo in eerste instantie de hoogste belastingsschalen worden afgeschaft, terwijl er een taboe bestond voor armoedebestrijding, koopkrachtbestendiging, arbeidsactivering, begeleiding van kansarmen, ... Op die manier wordt hun wederzijds kiezersvee in Wallonië blind gehouden voor hun corrupt beleid en opgestookt voor de illegale fratsen van elitaire bourgeoisie-taalgenoten in de Vlaamse Rand.

Vlaanderen heeft zich zonder steun, maar met verantwoordelijkheid in het algemeen belang opnemende politieke leiders , opgewerkt van achtergestelde tot een welvarende deelstaat. Wallonië maakte door toedoen van zijn politieke leiders een omgekeerde beweging. Zou dit Vlaamse model van gezamenlijk activerend en met responsabiliteit inzetten voor het algemeen belang ook de Waalse bevolking op termijn niet beter werken om hen te laten meedelen van een betere welvaart.

Alle energie om ter wille van die elitaire bourgeoisie de grondwet (BHV) en de communautaire regeling (uitbreiding Brussel, illegale acties burgemeesters) te negeren, zijn enkel kolen op het vuur van hun gevaarlijke communautaire spelletjes.

http://www.knack.be/blog/blog-algemeen/71-95-3716/federale-onmacht.html

In 1999 kreeg de paarsgroene regering Verhofstadt van de regering Dehaene een financiële staatshuishouding met structurele maatregelen naar begrotingen zonder tekorten en perspectieven naar een sterke afbouw van de staatsschuld. Op die manier hebben Dehaene en zijn begrotingsminister Herman Van Rompuy België met een zuinig beleid binnengeloodst in de Eurozone. De opvolging spiegelde zich echter naar een politiek beleid op Franstalige leest en bij dit model  past geen doorzichtig strak financieel beleid. Woorden en perceptie werden belangrijker dan daadkracht. Paars Verhofstadt verkwiste Europlan-reserves en hypothekeerde de toekomst met meer politieke mandaten, meer ambtenaren, invoeren graaiweddes, financieringswet zonder waarborgen op responsabiliteit, afschaffing solidariteit rijk-arm en legaliseren belastingsfraude, verkoop staatseigendom en duur terug inhuren, opsoeperen pensioenfondsen, enz. 

Wat hebben we nog aan de controlerende rol van de media als deze hun paarse vrienden naar de mond blijven schrijven? Ze vergaten dit jaar wel om ook de absolute cijfers van de evolutie van de staatsschuld uit hun artikel te knippen, zodat elke aandachtige lezer het bedrog kon ontmaskeren om in alternatieve media de ware toedracht van het verhaal te vertellen. Nochtans zijn de concrete cijfers ook te halen uit het antwoord van minister van Financiën Didier Reynders op vraag van CD&V-kamerlid Carl Devlies. Belga en hun volgelingen hebben het constant over de dalende procentuele schuld, maar zien blijkbaar niet dat de absolute of nominale schuld toch steeds blijft stijgen. De krant meldt nu zonder censuur dat tijdens de regeerperiode Verhofstadt II de totale (nominale) staatsschuld met maar liefst 22,8 miljard euro gestegen is (22,8 miljard euro dat is 912 miljard oude Belgische Frank). Procentueel betekent dat een toename, van de nominale staatsschuld, met ongeveer 8,6% en dat in 4 jaar tijd. 

De Belga-mededeling besluit over de voorstelling van het 21^ste jaarverslag van de federale staatsschuld met de titel :  ‘Overheidsschuld zakte in 2007’ en deelt daarin mee …

 “Ondanks de vertraagde economische groei en de kredietcrisis in de tweede helft van het jaar, is de schuld in 2007 positief geëvolueerd. De schuldratio van de gezamenlijke overheid daalde van 88,2% in 2006 naar 84,8% vorig jaar. Zoals bekend werd de begroting 2007 afgesloten met een tekort van 0,2% van het bruto binnenlands product. De federale staatsschuld bedroeg eind vorig jaar 285,81 miljard euro tegen 278,60 miljard een jaar eerder. De rentelasten daalden voor die zelfde periode van 4 tot 3,8% van het bbp terwijl de gewogen gemiddelde rentevoet van de federale staatsschuld stabiel bleef op 4,56%.”

De benadering roept vragen op. De schuldratio zakte inderdaad, maar dat is enkel en alleen te danken aan de groei van de economie. Reynders en co hebben  het nooit over de staatsschuld in absolute cijfers, maar alleen in percentages van het bruto binnenlands product, zeg maar onze binnenlandse economie. Paars(groen) kwam wel meer af met ongerijmde verklaringen om de beoordeling van hun begrotingen en hun beleid op een verkeerd been te zetten (pensioenfondsen, verkopen en terug afhuren gebouwen, zilverfonds, enz). Als de economie binnenkort in een crisis terechtkomt, dan zullen we hoedanook geconfronteerd worden met die verdoken opgebouwde staatsschuld, die dan wel niet zal worden toegemeten aan het beleid van de paars(groene) regeringen Verhofstadt. De geplande terugbetaling van de schulden, de enige manier om de staatsschuld te verminderen, is er echter niet gekomen. Op die manier halen we nooit de vooropgestelde Europese Maastricht-norm.  De federale overheid kan best zijn beleid naar het model van zijn Franstalige politieke vleugel loslaten en het voorbeeld volgen van Nederland en Vlaanderen, die wel op dat spoor zitten.   

Numero Uno beleeft in volle glorie van zijn ophemeling in de media als ‘redder van het vaderland’ en wrijft zich in de handen dat hij weerwraak kan nemen voor zijn afstraffing bij de kiezer in juni. Zijn liberale strategie heeft nog maar eens gewerkt en hij wil graag nog wat zetelen op zijn versleten ivoren toren, al was het maar om na te genieten van de realisatie zijn laatste droomscenario, waarin de vernedering van brave Leterme en een zware deuk in het gevreesde Vlaams Kartel een hoofdrol in spelen. Misschien kan hij met zijn nieuwe meerderheid nog beide volledig naar een begrafenis leiden.          

Een regering in de bestuurlijke zin kunt ge de constructie Verhofstadt III moeilijk noemen. Maar voor het instandhouden van de monarchie België deed hij wat zijn grote spelbreker Leterme niet kon : een regering vormen. Als je daar geen enkel akkoord moet voor afsluiten (enkel wat teksten van oranjeblauwe onderhandelde deelakkoorden overnemen) en enkel wat postjes moest verdelen dan kan iedereen zo een "regering" vormen. Zijn plechtige oproep tot dialoog is uit zijn mond de gekende Belgische dialoog, die leidde tot de verrotting van de geldende democratische grondwettelijke beginselen, die ons in de huidige toestand van onbestuurbaarheid hebben gebracht. Het is er een op maat van een Franstalige Brusselse Vlaamshatende elite, waarin de Vlamingen steeds moeten zwijgen als de Franstalige spreekt, ook als grondwet en door henzelf eerder voorgestelde Belgische structuren in de prak worden gereden. Zielig aan de hele toestand is ook dat Guy en zijn Franco-Belgicistisch gevolg nu hun gloriemoment kunnen beleven omdat federale verkiezingen nu nog altijd onmogelijk zijn wegens zijn jarenlang negeren van het BHV-arrrest van het Grondwettelijk Hof. In normale democratische omstandigheden moesten we nu immers terug naar de kiezer.

Numero Uno zou toch nog een nota opstellen, die de basis moet vormen voor de staatshervorming. Als Verhofstadt zoiets doet kan dat alleen in het belang van zijn broodheren zijn: het Franstalig establishment die geen verdere federalisering wilt en de privileges van de Franstaligen verder wil verankeren. Geloof veeleer in een komplot-scenario van Verhofstadt-Reynders, met de medeplichtigheid van partijlid Albert II de Belgique. Geloof ook niet in de blauwpaarse "dialoog" van Verhofstadt-Reynders-Di Rupo met forums of costa's, zoals we die al 8 jaar hebben gekend en die de huidige communautaire impasse hebben veroorzaakt. Het verstevigen van de illegale privileges van een Franstalige elite en het jarenlang negeren van grondwet en grondwettelijke arresten zoals het BHV-arrest heeft zijn tol geëist. De verrotting van België blijft duren met het bestendigen van de afgestrafte vorige regeringstop, alleen maar om een Belgicistische oplossing te bieden voor het feit dat er geen geldige federale verkiezingen meer kunnen plaatshebben.

Het is niet ondenkbaar dat het bewandelen van dat zijspoor de spontane kettingreactie in Vlaanderen, waar de ogen in versneld tempo openen, nog zal versterken... Ook nu nog wordt de meerderheid overwegend gevormd door de Franstalige volksvertegenwoordiging. De regering zelf telt buiten de eerste minister 6 Vlaamse en 7 Franstalige ministers, zodat Vlaanderen in de praktijk een minderheid telt in de ministerraad. Er is geen enkele waarborg op een oplossing voor het BHV-arrest noch voor de minste stap naar de afspraken voor staatshervorming van het Vlaams Parlement, noch voor het opstappen van een bij de verkiezingen afgestrafte Verhofstadt.  Integendeel is dit na het vertrouwen in het parlement een volwaardige regering, die in principe kan verder in het zadel blijven tot de volgende federale verkiezingen in 2011 en zoals nu blijkt ook langer, als het BHV-arrest nog geen oplossing heeft gekregen en er dus geen geldige federale verkiezingen meer kunnen gehouden worden.

Het oranje-blauwe formatieberaad is in de prak gereden en koning Albert heeft nog een oude afgedankte moto gevonden om zijn schip overeind te houden. Misschien komt nog ooit aan het licht hoe dit scenario tot stand is gekomen en of hier voorbedachte rade bij het spel was. Is dit reeds na de  eerste val van formateur Leterme als mogelijk alternatief voor later in overweging genomen bij het overleg van de koning met zijn partijvoorzitter Reynders? Het is in elk geval niet vanzelfsprekend en wegens het democratisch deficit eerder een partijdige keuze te noemen van een koninklijk staatshoofd, waarvan verondersteld wordt dat deze zich hierin neutraal opstelt.

De keuze van de betekenisvol afgestrafte vroegere regeringsleider om een nieuwe regering te vormen, is een nieuw bewijs van het ondemocratisch gehalte van de huidige Belgische staat.   Feit is dat het niet van betrouwbaar bestuur getuigt om jarenlang een dwingend arrest van het Grondwettelijk Hof te negeren en op die manier openlijk het bevolkingsdeel voor het hoofd te stoten dat dan nog 60 % van de bevolking uitmaakt. Een vooruitziende vorst en zeker zijn raadgevers moeten erover waken dat de grondwet door zeker al elke gemandateerde politieke leider wordt gerespecteerd en niet als een ‘vodje papier’ wordt behandeld. Men zou moeten weten dat als de grillen van een illegaal handelende FDF-elite voorrang krijgen op de grondwet, daar een regimecrisis het logisch gevolg kan van zijn.         

Het is toch wel schrijnend voor ons land dat degene(n) die de toestand heeft laten verzieken en oorzaak is voor de huidige regimecrisis, nog een nieuw mandaat krijgt om aan die wandaad nog een rondje bij te breien. Het doet aan een staatsgreep denken van een staatshoofd dat al dan niet gesteund door zijn machtsapparaat de democratische keuze van de kiezer niet wil respecteren. Het scenario is zeker verdacht, temeer het blijkbaar bedisselt werd binnen een voor de Franstalige gemeenschap gunstig liberale kliek. Werd de partij van ‘Verhofstadt  Laten Doen’ (aan de leidraad van Slangen) door de Belgische kiezer niet als vierde partij van het land beoordeeld ?  

We moeten er niet aan twijfelen dat Verhofstadt binnenkort premier wordt van een nieuwe regering. De gespeelde aarzeling moest hem enkel de volledige vrijheid opleveren om zijn staatsgreep in de media wat meer krediet te geven of te verdoezelen. Maar wie Numero Uno kent, weet dat hij nog nooit zomaar dienstbaar is geweest voor een ander. Hij is al gans zijn lange politieke leven alleen gewend met een dienstbaarheid in zijn richting.  Ook Reynders moet er niet op hopen dat het project van zijn campagne-kameraad voor hem uiteindelijk het premierschap zou kunnen opleveren. Verhofstadt heeft altijd alleen maar voor zichzelf gereden en ook nu wordt hij uiteindelijk de nieuwe premier, zeker tot hij zijn lang beoogde internationale job binnen heeft.

 De drijfveer van Verhofstadt om ‘het Belgisch regime te redden’ is minder edel. Hij zou daar niet aan beginnen mocht hij de verzekering niet hebben gekregen dat hij Leterme en de CD&V naar hartelust kon vernederen en zelf een nieuwe regering mag leiden als grote verliezer van de verkiezingen en kopman van de vierde partij in het land. Zijn wraak is zoet en het is niet ondenkbaar dat hij of Slangen hiervoor zelf het scenario hebben geschreven. Het schijnmanoeuvre van VLD en anderen over een ‘volmachten’ uitbreiding van de huidige regering Verhofstadt van lopende zaken is daarbij maar een aanloop. Iedereen weet dat enkel een nieuwe regering, die de steun krijgt van het parlement, de meubels nog kan redden. En Verhofstadt gaat die volwaardige nieuwe regering leiden en dan is de weg vrij tot 2011.

De Franstaligen staan ongetwijfeld achter het scenario van Verhofstadt , waardoor de Vlaamse gemeenschap opnieuw zijn meerderheidspositie verliest en de onderhandelingen voor een staatshervorming naar Vlaams model op zijn minst voor maanden stilliggen of  tot het waakvlammetje van een nieuw ‘forum’,  ‘costa’ of is het nu ‘Raad van wijzen’ wordt gekortwiekt.

Achteraf bekeken moeten we ons afvragen of het gevolgde formatieberaad niet van bij het begin moest leiden naar de huidige evolutie. Reeds van bij het begin werd hier en daar gesuggereerd dat de liberale familie Verhofstadt nog in de wachtkamer hielden. Waar iedereen de dag na de verkiezingen het had over een noodzakelijke tripartiete, dwong Reynders tijdens zijn ereronde in juni het formatieberaad in de richting van oranje-blauw. Het was toen al duidelijk dat deze formatie geen tweederdemeerderheid had voor een staatshervorming, maar de sukkelweg  moest worden voortgezet tot Leterme volledig in de vernieling was gereden. Reynders hoopt dat dit zijn droom dichterbij brengt, maar Verhofstadt blijft ‘Numero Uno’…

In tegenstelling met de oorspronkelijke denkbeelden geraakte Agalev geraakte niet verlost van zijn machtswellustige kopstukken, die de richtlijnen binnen de partijwerking naar hartelust konden aanpassen voor eigenbediening. Pioniers als pater Versteylen wisten reeds gauw welk vlees de beweging met Mieke Vogels in huis haalde. VOGELS! liet op dat vlak in Antwerpen al meteen in haar kaarten kijken door haar politieke loopbaan te starten als tegenpartij tegen de beweging “Anders gaan leven”. Ze kon zich nadien beroepen op de regel van maximum aantal opeenvolgende mandaten om de toenmalige pioniers opzij te schuiven, maar vertikte het wel om die regel zelf toe te passen toen het haar beurt was.

Machtswellust is de “groene” lijn in de politieke loopbaan van Mieke VOGELS! en de geschiedenis (federale verkiezingen van 2003) heeft al uitgewezen dat de ‘diva’ met haar soortgenoten dit groene project in Vlaanderen hebben gekelderd.  Zij heeft ervoor gezorgd dat Agalev nog moeilijk kon worden verenigd met het positieve idee achter de beweging “Anders GAan LEVen”. De naamsverandering in GROEN! helpt geenszins de geloofwaardigheid van de partij (kan nog moeilijk een beweging worden genoemd), zeker niet als het ledencongres in 2007 VOGELS! verkiest als nieuwe voorzitter. 

We kunnen ons bij deze keuze afvragen wat de inhoud van dat ‘groene’ ledencongres nog voorstelt om zijn geloofwaardigheid zo op het spel te zetten. De keuze voor deze politiek al lang verbrande ‘tante’ moet heel wat potentiële groene kiezers definitief doen afhaken en alle respect verliezen voor eventueel goede politieke bedoelingen van de groene partij in ons land. Wie al een tijdje het politieke gebeuren volgt, kan niet blind zijn voor het op zijn minst accidenteel parcours van Mieke Vogels en de groene partijleiding de laatste jaren. Enig lichtpunt voor de verdere toekomst is misschien dat er toch nog 42 % stemgerechtigde congresgangers blijkbaar bewust hebben gekozen voor de overigens onbekende tegenkandidaat Wouter van Besien uit Borgerhout.

Vogels is 53 jaar en heeft al een lange carrère in de partij achter de rug. In 1985 werd ze verkozen als kamerlid voor het toenmalige Agalev. In '89 werd ze fractieleidster van de gezamenlijke Agalev-Ecolo-fractie in de Kamer. In '94 werd ze schepen in Antwerpen.

In '99 werd Vogels Vlaams minister van Welzijn, Gezondheid en Gelijke Kansen in de Vlaamse regering. Ook na de afstraffing voor Agalev in 2003 is ze nog altijd fractieleider in het Vlaams Parlement.

De eigen bediening stond altijd hoog in het vaandel van VOGELS! De reeks opeenvolgende mandaten of machtswellust was een belangrijk leidmotief voor Agalev zolang dat in haar kaart speelde. Begin 1999 klikte ze in een complot met Verhofstadt en Slangen de doelstellingen van Agalev vast aan deze van de VLD, het premierschap van Verhofstadt en het eigen ministerschap.  Geruchten daarover in januari 1999 in beperkte liberale kringen van kippenkwekerijen in het centrum van West-Vlaanderen werden later bevestigd door de feiten van de dioxinecrisis. Maar ook VOGELS! en eventueel andere groene campagneleiders hebben ons toen met dioxine besmette waren laten eten…

Het was even slikken voor die liberale kringen, die zeker niet te springen stonden voor het samengaan met de groene partij, maar het goede doel van Verhofstadt en Slangen kon het morren in de kiem smoren. Anderzijds sterkte het geheim wapen het zelfvertrouwen van deze liberale mandataris dat een geheim wapen vlak voor de verkiezingen het kiesgedrag ingrijpend zou wijzigen in het voordeel van Verhofstadt. De kritiek op grootste vijand Agalev was plots ook volledig verdwenen. Ook het VTM-verkiezingsdebat op 14 juni 1999 met VOGELS! en Verhofstadt sprak boekdelen over het politieke koppel Verhofstadt-Vogels.

En, … De kiezer heeft in 2003 duidelijk aangevoeld dat de Agalev-kopstukken met VOGELS!  het groene project hebben verbrand. De dioxine-commissie werd een door paarsgroen gestuurd lachertje. De groene partijen in de regering presteerden het in 2000 om hun bij de regering Dehaene afgedwongen ecotaks (of ecoboni) om wegwerpverpakkingen zoveel mogelijk te bannen, gewoonweg af te schaffen. Een onvergeeflijk signaal was dat, niet alleen voor de geloofwaardigheid van de partij, maar ook voor de aanpak van het afvalprobleem als we zien waar we nu op dit vlak zijn beland. Belangrijke distributiebedrijven, die al fors hadden geïnvesteerd in een systeem met milieuvriendelijke verpakkingen, werden toen gewoonweg in plan gelaten, ja belachelijk gemaakt.

Met Paarsgroen werd niet alleen de klok inzake afvalbestrijding en milieubeheer stilgezet, Agalev steunde ook solidariteit-brekende liberale denkbeelden als de afschaffing van de hoogste belastingsschalen, afbouw van de sociale zekerheid en andere immorele beslissingen. Paarsgroen is de legislatuur van de nucleaire uitvoer naar Pakisten, de ingreep op de nachtvluchten over Brussel, het opgeven van het polderdorp Doel, de uitbreiding van de startbaan voor de luchthaven Deurne, de goedkeuring van  de levering van FN-wapens aan Nepal (waarvoor splitsing bevoegdheden over gemeenschappen), afschaffen van verbod op tabaksreclame in Francorchamps, toelating van beperkt cannabisgebruik, het ingrijpen op het kiesstelsel, …  Die periode van 1999 tot 2004 (Agalev bleef ook na afstraffing in 2003 met verlies van alle zetels in de federale parlementen nog met Vogels en co in Vlaamse regering…) mag gerust als schandvlek worden gebrandmerkt op het blazoen van de Vlaamse Groene partij… Deze nu met VOGELS! terughalen getuigt van hardleers gedrag.  

Frank Vandenbroucke is 'teletubbie' van dienst om even een taktisch manoeuvre uit te voeren. Een socialistisch kopstuk vinden om een aanval te plegen tegen De Wever als zou deze de Vlaamse beweging geen goed doen, is zeker geen gemakkelijke opdracht. VDB was het enige socialistisch kopstuk dat nog met enige (en dan nog volgens socialistische normen) geloofwaardigheid kon spreken. Hij moest ook strateeg Janssen, die wellicht de taktische aanval mee vorm gaf, uit de wind zetten. Uit de mond van nieuw voorzitster Gennez zouden de aantijgingen ook enkel worden onthaald op een schouderophalende glimlach.  

Met de ongepaste uitlatingen gaat VDB, die anderzijds als verstandig en enigszins realistisch Vlaamsgezind kon aanzien worden, zwaar uit de bocht. Ze doen terugdenken aan zijn misinschatting met zijn "verbrande Agusta-miljoenen". Maar de zenuwachtige uitval past zeker ook in de oppositierol en de traditionele schatplichtige instelling die de Vlaamse Socialistische leiders willen blijven opnemen voor hun Franstalige kameraden. Dat hij zich daarvoor leent, zegt ook veel over zijn  rol binnen de socialistische beweging. Het geraaskal is vooral bedoeld voor de 'linkse' kiezers van de CD&V, waar de SPa voortaan zijn lonkende pijlen wil naar richten.

Het verwijt als zou De Wever onder één hoedje spelen met Reynders, de huidige tegenstander van kameraad Di Rupo, heeft ook weinig realiteitszin. De kiezer heeft de kaarten zo geschud dat Oranjeblauw gedoemd is om een regering te vormen. De SPa heeft trouwens ook zelf onmiddellijk een oppositierol voor zich uitgetekend, om af te geraken van hun terecht 'blauwe' imago. En Roodpaars was met zijn mede door Vandenbroucke invulling van de “actieve welvaartstaat” inzake solidair of sociaal beleid zeker geen voorbeeld, wel integendeel.

Het belastingssysteem werd minder solidair met afschaffing van hoogste belastingsschalen, het invoeren van een belastings-spitstechnologie, bewuste afbouw van controle op ontduiking en daar zelfs poorten te openen voor witteboordcriminologie. De loontrekkenden werden daardoor nog meer de melkkoe voor de staatsinkomsten. Anderzijds werden de voorzieningen voor solidariteit en armoedebeleid voor het eerst sedert de Tweede Wereldoorlog afgebouwd en werden slachtoffers van een door Paars gestimuleerde graai-cultuur eerder in de beschuldigdenbank gezet dan wel geholpen. Belangrijk was dat België aan de top stond in Europa voor het stijgend aantal Euro-miljonairs, maar het was taboe om maatregelen te nemen omdat België ook aan de top staat voor de stijging van het aantal inwoners dat moet leven onder de armoedegrens. Socialistische ministers hadden meer aandacht voor het invoeren van graai-managers in de openbare diensten, dan wel voor het koopkrachtvast maken van de uitkeringen en aandacht voor wie door omstandigheden uit de boot valt.

Zelfs voor een oranjeblauwe regering met Leterme als regeringsleider is het ondenkbaar dat we dergelijk a-sociaal en minder solidair beleid krijgen voorgeschoteld. Is deze schaamte de reden voor de ongeoorloofd bitsige uitval van een Frank Vandenbroucke, die net als de gehele SPa-top met alle middelen moet hengelen achter een 'rood' imago.

Hoelang zullen onze media ons nog misleiden met die 'verborgen agenda' van NVA. Als we de uitspraken van alle partijen en partijleiders eens zouden nakijken, dan zouden daar ook heel wat "verborgen agenda's" kunnen in gevonden worden. Veel Franstalige politici hebben al eens gedroomd van een afscheuring van Wallonië en aansluiting bij het Frankrijk van hun politieke vrienden in Parijs. Waren zowel Reynders als DI Rupo niet actief aanwezig in Parijs bij de recente Franse presidentsverkiezingen ?

We kunnen dus elke partij en onderhandelaar wel een zogenaamde 'verborgen agenda' toedichten. Is het NVA dan zo belangrijk dat alleen hier met een spontane 'uitspraak uit het verleden' wordt rekening gehouden. Of zou die wens ook steeds meer leven bij de Vlamingen zelf, als ze ervaren dat in België zelfs de grondwettelijke bepalingen niet gelden voor een Franstalige elite van 'onbekwamen om de taal van hun gewest te leren'. Chinezen en andere vreemdelingen moeten zich hier inburgeren door in de eerste plaats de taal eigen te maken, maar onze Franstalige Bourgeoisie mag zich zonder enig respect verooloven om hun faciliteiten te misbruiken en ons de illegale les te leren.

Waarom geven zowel de Franstalige als Vlaamse Radiozenders ons geen objectieve berichtgeving over taalgrens, ééntalige gewesten en de geschiedenis van hun ontstaan. De taalgrens is uitgetekend door Franstaligen en het zijn ook de Franstalige politici die een tweetalig België hebben geweigerd en Vlamingen hebben gedwongen tot ééntalige gewesten om te vermijden dat Vlamingen in Wallonië enige faciliteiten zouden bekomen. De fasciliteiten in de Rand rond Brussel waren 'uitdovend' en dus voorlopig om die rijke Franstalige elite de kans te gunnen om de Nederlandse taal van hun woonplaats eigen te maken.

Dan is het BHV-arrest van het Grondwettelijk Hof toch eenvoudig uit te voeren... Hebben de Paarse Vlaamse Politici ook niet onverwijld de bevoegdheid gesplist voor Waalse wapenleveringen aan Nepal of de Francorchampswet gestemd, net als akkoord gegaan met onvoorwaardelijke nieuwe geldstromen naar het Franstalig Onderwijs en dit zonder enige compensatie. Als voor Franstalige politici achter enkele tienduizenden taalgenoten staan in hun verweer tegen een Grondwettelijk arrest, zodat er geen geldige verkiezingen meer kunnen doorgaan in België, wie heeft dan de 'verborgen agenda' van de splitsing van het land ?  Of wie chanteert het land in een toestand van onbestuurbaarheid ?