Archief

De petitie voor een “solidair België” lijkt mij veeleer een petitie voor het behoud van het huidige Paarse model van de afgelopen acht jaar, dat juist aanleiding is voor de huidige Vlaamse drang naar respect voor de institutionele instellingen en naar de mogelijkheid tot meer verantwoordelijkheid voor het beleid van de deelstaten. Het is niets meer dan een oproep voor het behoud van de onvoorwaardelijke eenzijdige solidariteit van Vlamingen voor het Franstalig systeem met PS-verzorgingssysteem en MR-handelswijze van anti-solidariteit van rijken en elitaire Franstalige inwijkelingen in Vlaanderen. De initiatiefnemers zijn misschien wel de waterdragers voor de koning, zijn partijvoorzitter Reynders en alle excellenties en profiteurs van het huidige Paarse model maar bevorderen geenszins de leefbaarheid van een toekomstig België.

 

De inhoud van een petitie voor een “Leefbaar België” moet er heel anders uit zien. Acht jaren Paars met een toenemende Vlaamse geldstroom voor Franstalige politieke projecten, noem het nu solidariteit, en het laten aanmodderen van het respect voor het institutionele kader zoals het BHV-arrest van het Arbitragehof, hebben de leefbaarheid van België ernstig bedreigd. Onvoorwaardelijke solidariteit leidt tot verwennerij, nog meer arrogantie en misbruik. Eenzijdige faciliteiten en andere buitenissige franjes in de communautaire afspraken hebben geleid tot buitensporige situaties en zich nog meer permitteren van eigen voorkeurbehandeling. Is het normaal dat Franstalige grillen zoals het splitsen van bevoegdheden voor wapenleveringen aan Nepal of het Francorchamps-akkoord onverwijld kunnen doorgaan, terwijl men een arrest van het Grondwettelijk Hof zomaar vijf jaar laat liggen. Dit “solidair België” is een staat in ontbinding, waar zelfs geen geldige democratische verkiezingen meer kunnen worden gehouden…

 

Een petitie voor een “Leefbaar België” is een pleidooi voor een duidelijke afbakening van bevoegdheden en respect voor de institutionele afspraken. Om op langere termijn leefbaar te blijven, moeten de deelstaten ook voldoende volledige bevoegdheidspakketten krijgen, zodat ze niet langer de verlammende greep moeten ondergaan van de anders georiënteerde partner. Als de Franstaligen met hun toekomstgericht ‘Marshall-beleid’ terug vervallen in een passieve PS-verzorgingsstaat met berustende armoede of een MR-staat, die de solidariteit afbouwt inzake ‘fiscaliteit volgens draagkracht en vermogen’, dan moeten ze daar later ook zelf kunnen voor opdraaien door een meer responsabel beleid voor de deelstaten. De Vlaamse welstand is er ook niet gekomen door onvoorwaardelijke solidariteit, maar op eigen kracht door een toekomstgericht beleid van zijn politici.

 

Concreet is een “Leefbaar België” duidelijk afgebakend in twee deelstaten met als grens de door de destijds door de Franstaligen getekende Taalgrens. Vlaanderen heeft destijds ook ingestemd met ééntalige gemeenschappen ten zuiden en ten noorden van die taalgrens. Dat iedereen dat ook blijft respecteren. Tenslotte hebben we nog het tweetalig hoofdstedelijke Brussel van de 19 gemeenten, waar het respect voor die twee talen ook in de praktijk dient gehandhaafd. Dit kader belet geenszins de solidariteit in België, men name ook niet tussen Vlamingen en Franstaligen. Een “Leefbaar België” zal trouwens ook de solidariteit binnen de deelstaten kunnen verhogen, doordat deze met meer bevoegdheidspakketten ook een breder eigen beleid kunnen uittekenen dat beter kan worden ingepast in de solidariteitsbehoeften van de eigen regio. Inzake solidariteit moet trouwens niet langer verzwegen worden dat de kloof tussen rijk en arm nu veel groter is in Wallonië dan in Vlaanderen…

Lijkt mij momenteel wel zinvol de vraag te stellen naar de beschikbare overheidsfinanciën en de stand van de begroting. De liberale fracties konden als eersten juichen met de belofte van verlaging van de personenbelastingen.  Daarna kwam ook de belofte van welvaartsvastheid van sommige sociale uitkeringen. Buiten de oorlog van de Franstalige pers met Leterme en veel ‘non’s vanuit Franstalig België lijkt het formatieberaad tot op heden niet op te leveren. De afwerking van de federale staat België hoeft voor de meeste onderhandelaars blijkbaar niet. De Franstalige politici vergeten dat het paarse beleid van Verhofstadt voorbij is. Acht jaar lang werden zij verwend tot in het absurde en ongrondwettelijke toe, maar daar moet hoe dan ook een einde aan komen alleen al om België leefbaar te houden. Ze moeten weten dat “Wie de afwerking van het federalisme weigert, separatisme zal oogsten”.  

 

Knack heeft het vandaag over de "start met een budgettair rampjaar" en geeft mee dat de belastingsontvangsten nu al ruim 900 miljoen euro lager uitvallen dat vooropgezet in de begroting. Om de begroting 2007 in orde te krijgen moeten nog minstens 1,7 miljard euro en wellicht 2,8 miljard euro worden bespaard. De geplande eenmalige inkomsten door overname van pensioenfondsen voor 500 miljoen euro en de nieuwe verkoop van overheidsgebouwen voor 600 miljoen euro zijn trouwens nog niet ingevuld.

 

Volgens de werkgroep 'Budget' moet ook voor volgend jaar en bij ongewijzigd beleid nog rekening gehouden worden met een tekort van 2,14 miljard euro, terwijl er eigenlijk een overschot zou moeten zijn van 1,5 miljard euro. Er wordt bovendien nog gewaarschuwd voor hogere rentelasten.

 

Opvallend in de nota van de werkgroep is verder dat wordt gesproken over 'een onderliggend traject' in het formatieberaad, dat de financiële inspanning in 2008 nog houdt op slechts 1,5 miljard, maar dit bedrag wel laat oplopen tot ruim 4 miljard in 2011.

Het is ook in de praktijk voelbaar dat politiek België vandaag opnieuw rekening houdt met Vlaanderen. De Vlaamse kiezer heeft daartoe het juiste signaal gegeven en ook federaal zijn vertrouwen gegeven aan het Vlaams kartel om de situatie te keren. Acht jaar werd Vlaanderen lamgelegd door het paarse complot van een door de Franstalige politieke leiders gedicteerde coalitie van Verhofstadt. In 1999 werd een aanslag gepleegd op de met veel geduld, energie en politieke moed verworven Vlaamse trekkersrol voor de toekomst van België.  Paars heeft Vlaanderen acht jaar lang doen temporiseren en onder de mom van solidariteit zich opnieuw laten vernederen tot melkkoe en tot slaafse volgeling van een opnieuw ingevoerde Franstalige dictatuur voor België.

 

De installatie van paars in 1999 moest al een belletje doen rinkelen met het heimelijk federaal akkoord voor bijkomende Vlaams solidariteitsgeld naar het Franstalig onderwijs en de invoering van de Waalse politieke mentaliteit in de Vlaamse regering (verdeling van begrotingsoverschot aan de vier toenmalige regeringspartijen, afschaffing project 2002, distantiëren van Vlaamse Leeuw, …).  Communautaire vraagstukken werden in de forum-diepvries gestopt, terwijl Franstalige grillen inzake Francorchamps of de wapenleveringen aan Nepal wel onverwijld en zonder onderhandelingen werden ingewilligd. Door politieke benoemingen, een Franstalige politieke mentaliteit en andere verrottingmanoeuvres werden federale administratieve diensten (justitie, financiën, belastingen, …) ernstig in onevenwicht gebracht en het zal jaren duren eer die ongezonde inmenging terug wordt gekeerd.  

 

Er wacht de komende bestuurders een zware hypotheek en het zal voor de voorspoed van Vlaanderen wellicht jaren duren om de door de verloren tijd opgelopen achterstand terug op te halen. Gelukkig heeft de Vlaamse kiezer een einde gemaakt aan  die laffe paarse onderdanigheid. We kunnen in dit verband verwijzen aan de ongrondwettelijke toestand inzake de kiesomschrijving Brussel-Halle-Vilvoorde, waardoor er op het moment zelfs geen geldige verkiezingen meer kunnen doorgaan. Het is inderdaad onverklaarbaar dat de grondwet en arresten van het Grondwettelijk Hof bij paars Verhofstadt jarenlang ondergeschikt bleven aan het dictaat van Franstalige extremisten zoals Maingain en co.

 

De Vlaamse kiezer heeft met zijn stem op 10 juni 2007 opnieuw een nieuwe democratische wind doen waaien in dit Belgenland, dat hopen we althans nog altijd. Zelfs in zijn ereronde heeft informateur Reynders die vraag naar loyauteit voor de grondwettelijke regels moeten erkennen. Iedereen beseft ook dat de splitsing van de kiesomschrijving en gerechtsgebied BHV niet meer kan worden uitgesteld, al blijven de Franstaligen nog hopen op een zekere voorkeurregeling. Voor hen wordt het wennen na acht jaar voorkeur discriminatie.

 

Vlaanderen heeft opnieuw een eigen Vlaamse politieke meerderheid gekozen. De reële Vlaamse reflex van de paarse partijen was al altijd ver te zoeken. De VLD is met Verhofstadt niet ver verwijderd van de Pest voor Vlaanderen van zijn politieke peetvader Willy De Clercq. De Vlaamse socialisten zagen zich al altijd schatplichtig en zeker ‘solidair’ met hun machtige Franstalige kameraden, zelfs al was de Vlaamse ontvoogdingsstrijd zeker ook een strijd van de Vlaamse arbeiders tegen de Franstalige bourgeoisie. Enkel met een ondubbelzinnige federale staatsstructuur met verregaande eigen mogelijkheden voor de gemeenschappen en die door elkeen volledig wordt gerespecteerd,  kan België blijven bestaan als federale staat.

 

Momenteel kan Vlaanderen opnieuw hopen op herstel van het respect voor de grondwettelijke regels en eerdere afspraken. Hoop is er ook dat met een duidelijke staatshervorming, waar elke gemeenschap en dus ook Vlaanderen beter kan van worden. Uit de politieke commentaren blijkt alvast dat de mentaliteit is gekeerd. De Vlaamse politieke leiders tonen standvastigheid om het respect voor Vlaanderen in het federale bestuur te herstellen. De Franstaligen beseffen steeds meer dat ze in het vervolg rekening zullen moeten houden met hun Vlaamse collega’s in een toekomstige regering. Intussen is ook bij stemmingen van onze volksvertegenwoordigers duidelijk een kentering merkbaar. Er is al een wetsvoorstel ingediend voor de splitsing van BHV en de Vlaamse volksvertegenwoordigers hebben dit Vlamingen tegen Franstaligen gestemd om bij hoogdringendheid te behandelen… De Franstalige politici weten nu dat het menens is…        

De verkiezingsuitslag is duidelijk. Wat de koning er mee doet is dat minder. Ook Verhofstadt en zijn woordvoerders blijken zijn droomrol van premier nog niet te hebben opgegeven. Knack-hoofdredacteur Rik Van Cauwelaert verklapt dat Louis Michel in alle discretie de weg wil effenen voor een alternatief plan om een nieuwe paarsgroene coalitie te installeren onder de leiding van Numero Uno Verhofstadt. Dat er met komplotten dient rekening gehouden te worden, was al te blijken uit het lachwekkend optreden van Somers in het voorzittersdebat van Ter Zake. Reynders neemt alvast alle tijd om een liberale ereronde te rijden, want het is blijkbaar niet de bedoeling dat dit enig constructief resultaat oplevert. De koning heeft misschien geen liberale partijkaart maar hij speelt toch dit spelletje mee. Zijn weigering op aanzet van Verhofstadt om het KB te ondertekenen voor de sociale verkiezingen kan ons land niet alleen een nodeloze zware Europese boete kosten, maar is tegelijk een duidelijk toonbeeld van de politieke voorkeur van het staatshoofd.

 

De perceptie meehelpen dat de Waalse liberalen aan zet zijn en de politieke agenda kunnen blijven bepalen krijgt stilaan het geurtje van vooringenomenheid. Het sterk uitgesmeerd verhaal van de sterkste politieke familie klopt trouwens niet. In de federatie België zijn alle partijen al decennia lang onafhankelijke parlementaire fracties. De term “politieke familie” wordt er nu voor eigen gebruik bijgehaald en wordt fictief bepaald door de optelling van het aantal parlementaire mandaten voor de ooit in de vorige eeuw nog samenhorende ideologische strekkingen. Enkel de socialisten hebben op dit ogenblik over het ganse land nog een verwijzing daarnaar, maar zowel MR als CDH hebben die verwijzing al een poos afgezworen. Zelfs tussen de socialistische SP en PS is het water nu diep, om maar te zwijgen van de veelzijdige tegenstellende belangen van het Vlaams Kartel en CDH.

 

Daarbij klopt die redenering misschien wel in de zetelverdeling, maar niet in het aantal kiezers die voor de bedoelde strekkingen hebben gestemd. De twee liberale partijen bekomen samen 1.624.518 kiezers, terwijl de Christen Democratische partijen samen 1.639.027 kiezers halen, wat dus beduidend meer is. Moeten we met die redenering nu aansturen op het verlagen van het aantal mandaten in Franstalig België, dat momenteel minder stemmen moet halen om een parlementair mandaat binnen te halen ? Het is in elk geval nu zo dat de redenering van de politieke families een Franstalige redenering is, die wordt gevolgd door de koning. Het is immers zo dat de grootste Franstalige partij duidelijk meer kans maakt om ook tot de "grootste familie" te behoren...

 

We kunnen besluiten dat democratisch gezien niet de Waalse liberalen van Reynders, maar het Vlaams Kartel van Leterme zowel wat het aantal kiezers over het ganse land als wat de grootste fractie betreft veruit is aangewezen om een federale regering te leiden. Dat Michel en co alsnog op de kar willen springen van Verhofstadt en hun nederlaag niet kunnen omzetten in democratische onderdanigheid moet op hun rekening worden geschreven. Wellicht hoopt Michel dan bij het vertrek van Verhofstadt naar een Internationale topjob om zelf zijn droom van premier te worden nog te kunnen waarmaken...

Dat Vlaams minister-president Yves Leterme zich ook na de verkiezingen vastberaden blijft opstellen tegen ultimatums van de andere kant van de taalgrens, lokt verwondering uit. Voor de Franstalige radiozender La Première reageerde hij zonder aarzelen krachtig op het “non”van CDH-voorzitster Joëlle Milquet ten aanzien van het NVA in het Vlaams Kartel. Als de CDH niet van plan is om mee in een regering te zitten met NVA in de coalitie, dan is dat volgens Leterme de beslissing van CDH. De CD&V/NVA wordt één fractie met 30 zetels in het parlement.  Exclusieven stellen als men tien op de 150 zetels in de Kamer heeft, dan weegt dat voor Leterme niet zwaar door.

 

Na 8 jaar Paars zouden we inderdaad vergeten dat er nog Vlaamse regeringspartijen zijn, die respect afdwingen door een meer consequente houding als vertegenwoordigers van de gewone Vlaamse mensen. De geschiedenis leert dat we Vlaamse zijde op dat vlak altijd al meer konden rekenen op een Vlaamse reflex bij de Christen Democraten, al leek deze voor ons toen wel te braaf tegenover hun partners in de regeringen. De liberalen hebben steeds hun waarmerk van 'Pest voor Vlaanderen' blijven bevestigen en de socialisten dachten altijd dat ze zich Belgicistisch moesten opstellen, alsof ze nog stees schatplichtig zijn aan hun Franstalige kameraden. Ook de keuze van NVA om scheep te gaan met Leterme en co is niet toevallig. Hun Vlaamse ideaal haalde de bovenhand op de nochtans aanlokkelijke postjes op korte termijn bij de Paarse partijen.

 

De afgetekende overwinning van het Vlaams kartel is de beloning van de Vlaamse kiezer en sterkt hen nu om de met Paars teruggeschroefde Vlaamse rechten terug op het goede spoor te zetten. Het zal niet gemakkelijk zijn met het Liberale Belgistische FDF-denken, maar een consequente Vlaamse houding naar oplossingen voor de communautaire problemen binnen de mogelijkheden van de grondwet en een klare toepasbare wijziging moet ook hen uiteindelijk kunnen overtuigen dat België nog enkel kan als Vlaanderen niet langer wordt belemmerd of gepest door eenzijdig respect.

Ons belastingssysteem is gegroeid en in de loop van decennia bijgepast volgens de noodwendigheden en werd regelmatig getoetst aan de regels van rechtvaardigheid en noodzakelijke solidariteit. Daaruit groeide een algemene consensus van een evenwichtige belastingsgraad naar "draagkracht en vermogen". Nu is deze peiler van onze samenleving gedegradeerd tot een electoraal thema of demagogische melkkoe om impulsieve kiezers te verleiden. De vlaktaks is daarin een vernieuwend kiesproject gericht naar individualistisch ingestelde kansrijken. Het is een verzachtende term voor de in die kringen vaak gehoorde roep naar de afschaffing van de sociale zekerheid, het aan banden leggen van vakbondsrechten, een apartheidsregime voor hun financiële elite, een afbouw van hun maatschappelijke plichten en verruiming van hun buitenissige rechten.  

 

Het belastingsthema was een beetje afgezaagd en een normaal denkende burger weet ook dat slechts een kleine elite van grootverdieners en witteboordcriminelen daarvan heeft kunnen profiteren, terwijl de 90 tot 95 % minder fortuinrijken met de kater zit om de toch verhoogde globale belastingsdruk te moeten ophoesten en hen nog de factuur wacht van het desastreus financiëel beleid van de laatste 8 jaren. Paars(groen) schafte in 2000 al de hoogste belastingsschalen af ten gunste van de 5 % graaiverdieners.

 

Het is duidelijk dat die vlaktaks er voor zou zorgen dat het onevenwicht nog groter wordt, of terecht gezegd : "de rijken moeten rijker worden, de armen moeten nog armer worden". Is dat de maatschappij, waarnaar de voorstanders van de vlaktaks streven ? Het legt een onaangename hypotheek op de leefbaarheid van onze maatschappij in de toekomst.

Van  8 jaar Paars Verhofstadt onthouden we dat thema’s als euthanasie en holebi’s belangrijker waren dan de zorg om een evenwichtig en toekomstgericht beleid inzake economie en tewerkstelling, financiën, justitie, sociale zekerheid, e.a.  Inzake die klassieke beleidsdomeinen moeten we vaststellen dat daar veeleer een afbraakbeleid werd gevoerd, dan wel een evenwichtig beleid van goede staatshuishouding.

 

Op financiën werd nagelaten om het strikte begrotingsbeleid van Dehaene-Van Rompuy verder te zetten met reëel sluitende begrotingen en een strikte afbouw van de staatsschuld. In plaats van iedereen mee te laten genieten van de gunstige omstandigheden van de conjunctuur, werd alleen een verschuiving doorgevoerd ten voordele van een elite van al rijkbedeelden en ten nadele van consumenten die het wat minder breed hebben.

 

Een dubbele fiscale amnestie en een wanbeleid voor de belastingsdiensten zetten de eerlijke belastingbetalers een neus.  Het beleid van Reynders en co begunstigde en stimuleerde zodoende belastingontduiking, de witteboordcriminaliteit en corruptie. Wie niet kan genieten van een duistere inkomstensituatie of geen fiscale fraude kan plegen, zit met het onbehaaglijk gevoel zelf te moeten opdraaien voor de globaal toch verhoogde belastingsdruk. Dit beleid van belachelijk maken van de eerlijke belastingbetaler is nefast voor de toekomst en we hebben dan nog niet gehad over het opsouperen van toekomstige pensioen- en andere fondsen, de impulsverkoop van gebouwen waarvan de huurprijs in vier jaren reeds de verkoopprijs overtreft, ….   

 

Op justitie liet men de situatie maar aanmodderen en rotten met uitspattingen als de moeilijkheden in de gevangenissen van het onmiddellijk vrijkomen van straffen tot drie jaar tot de ontsnappingen in Dendermonde. De extra budgetten moesten blijkhaar dienen voor eigen gebruik, politieke benoemingen en andere beïnvloeding van het apparaat, terwijl kansen werden mislopen om het gerecht rechtvaardiger, rechtlijniger en doeltreffender te maken. In de plaats kregen we een justitie op maat van de PS. Het gebrek aan respect voor het recht op een krachtdadige en rechtvaardige onafhankelijke justitie blijkt trouwens ook nog uit het miskennen van het arrest van het Arbitragehof over de ongrondwettelijke kieskring BHV. Het manipuleren voor eigen voordeel van de kieswet kreeg hier voorrang op de grondwet.

Neen, 8 jaar Paars Verhofstadt is genoeg geweest en het zal nog een tijd duren eer de ingevoerde onrechtvaardigheden en nefaste mentaliteit opnieuw op het goede spoor komt. Ook Nederland heeft jaren nodig gehad om de chaos en de puinhoop van paars bestuur opnieuw te boven te komen…

Wie Poli volgt in dit blog en op politieke forum-discussies, weet dat de partijen van Paars(groen) het bij deze verkorven hebben met hun individualistisch ingesteld beleid van de laatste jaren. We kunnen bv. niet begrijpen dat socialisten, liberalen en toen ook nog groenen, - die verondersteld worden dat ze het algemeen belang voor ogen hebben – als eerste prioriteit in 2000 al de hoogste belastingsschalen hebben afgeschaft en tegelijk een beleid van ontkenning en verwaarlozing hebben gevoerd inzake armoedebestrijding. Wie door allerhande best te verontschuldigen omstandigheden niet kan meeprofiteren van welvaart, werd door de paars(groene) regeringspartijen nog bijkomend als “zondebok” behandeld en genegeerd met de afbouw van steun en noodzakelijke begeleidingsmogelijkheden. De zorg voor de euromiljonairs, fiscale fraudeurs, witteboordcriminelen, eigen partijfinanciering en belastings-spitstechnologie ging voor…

 

Het is niet de prioritaire taak van de politiek om een elite van al bevoorrechte burgers nog bijkomend te begunstigen, terwijl een meerderheid van de bevolking, actieven zowel als niet-actieven door omstandigheden, moeten opdraaien voor hun onevenwichtige goed-nieuws-politiek. Veeleer moeten kansen geschapen worden opdat ook de minstbedeelden als volwaardige partner worden erkend en begeleid om ook een plaatsje te bekomen in onze maatschappij. In België moet één op de vijf  kinderen leven in omstandigheden die als arm worden omschreven. De bijzondere geschenken aan de financiële elite in dit land waren beter aan hen besteed…

Het getuigt niet van staatsmanschap om een beleid alleen af te stemmen op het mondige en financiëel gegoede deel van de bevolking en met alle middelen alleen de eigen machtspositie als leidraad te nemen. In dat plan wordt het ander deel van de bevolking dan gezien als "dom kiesvee", dat dan met een gepaste strategische verkiezingsaanpak toch kan gerecupeerd worden of handig kan afgeleid worden worden naar een voor verdere regeringsdeelname ongevaarlijke tegenstander.
   

Dat Paars in 2003 misschien toch succes heeft gehaald met zijn uitkooppolitiek van het meer kapitaalkrachtig en onbekommerd kiespubliek, betekent niet dat ons land op middellange termijn baat heeft gehaald uit dit politiek berekend eigen profijt. We kunnen immers niet blind blijven voor de nefaste gevolgen, waarbij het eens zo voorbeeldig België op het vlak van sociale zekerheid, welvaart, economische ontwikkeling en tewerkstelling, armoedebestrijding nu flink is afgezakt in de Europese lijstjes. Enkel in het lijstje van het stijgend aantal euromiljonairs is België nog een topper…

 

Het is bemoedigend om vast te stellen dat een potentiële regeringsleider als Yves Leterme zijn rechtvaardig hart laat spreken en deze week uitgerekend in zijn functie van minister-president en lijsttrekker van de CD&V de afschaffing van de hoogste belastingsschalen in vraag durft te stellen en een concreet bedrag vooropstelt voor armoedebestrijdende maatregelen. Daarmee geeft hij ook het door de Paarse partijen in de verdomhoek geschopte deel van de bevolking onverwachts een ruggesteuntje en de verzekering dat ook hun problematiek wordt gehoord en met concrete voorzieningen ingevuld. De bezorgde uitspraak van Leterme voor een rechtvaardige spreiding van de middelen is niet zo onverwachts, daar die bezorgdheid om de zwakkeren in onze maatschappij een steeds weerkerende leidraad is in alle contacten van Leterme zelfs met een publiek dat dit thema liever onbesproken laat.

 

In zijn vastberaden rechtvaardigheidsplan wil hij tegen 2011 de uitkeringen welvaartsvast maken, de laagste pensioenen optrekken en het leefloon herwaarderen. Voor Leterme moet de lastenverlaging om meer banen te scheppen niet gericht zijn op de hoogste maar op de laagste inkomens. De afkerige reacties vooral uit socialistische hoek getuigen tegelijk van de moed van Leterme om hiermee de publieke (individualistisch ingestelde gegoede burgers) opinie te trotseren als van de door machts-geilheid besmette doofheid voor de problemen van hun natuurlijke achterban van de SPa-excellenties.

Als ik Ceyssens de laatste jaren op de tribune van het Vlaams Parlement bezig zie, dan doet me dat veelal de link maken met een scenario uit een TV-programma van weleer, waarbij een gelegenheids-acteur wordt gecoacht door een ‘oortje’.  Die persoon zegt dan letterlijk wat de verborgen regisseur hem in het ‘oor’ fluistert. Wat VLD-fractieleidster Patricia Ceysens in het Vlaams Parlement veelal op de tribune als verontwaardiging tegenover de CD&V-ministers komt verkondigen, lijken inderdaad als hersenspinsels van Verhofstadt en sedert Verhofstadts partij ‘open’ is geworden uit de strategische bijbel van Slangen.

 

In het verleden was minister Inge Vervotte meermaals haar ‘kop van jut’, omdat ze het aandurfde om niet in de pas te lopen van Federaal minister Laurette Onkelinx. De handelswijze van de Vlaamse minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin inzake het dossier van Jeugdbescherming en jeugddelinquenten zat daarbij volledig in de lijn met de Vlaamse bekommernis, maar Ceyssens moest zich daarbij blijkbaar opstellen als de spreekbuis van de federale regering en het opnemen voor de Waalse federale minister van justitie. Als ik nu de aanval hoor tegen haar minister-president, dan blijft dit ‘oortje’ mij parten spelen en zie ik daar Slangen op de tribune.

 

Los van het verantwoord zijn van de kritiek op het eventueel breken door minister-president Yves Leterme van de afspraak om vijf jaar volop door te gaan als regeringsleider van de Vlaamse regering, is de aanklacht vooral een strategische zet binnen het raderwerk van Slangen’s verkiezingstrein naar het verder zetten van een regering Verhofstadt. In deze optiek moeten we ook de verklaringen begrijpen van de VLD-ministers in de Vlaamse regering. Minister Dirk Van Mechelen heeft ook zijn ‘oortje’ gebruikt om zijn loyaliteit met de minister-president tegen te spreken en zelfs te dreigen met ‘lopende zaken’. Enige tijd geleden kon hij ook al over een ‘oortje’ worden verdacht bij een spontane lof betuiging met de federale begroting. De uitlating van Minister Fien Moerman vandaag bij het begin van de regeringsraad over Leterme als CEO van een onderneming, die solliciteert naar een andere betrekking, is ook al volledig in de lijn van haar rol als “spionne van Verhofstadt in de Vlaamse regering”.

 

Vraag blijft wie nu het regeringswerk van de Vlaamse regering lamlegt. De Vlaamse regering kan in grote mate blijven verder werken als de ministers in de Vlaamse regering van hun partij, lees reclamestrategen, de kans gelaten wordt om gewoon hun regeringswerk verder te zetten. De huidige situatie is niet nieuw en is mede een gevolg van het invoeren van eerder misleidende BV-verkiezingen door de verkiezingshervorming met grote kieskringen. Voor Paars Verhofstadt waren BV-verkiezingen in  2003 en 2004 een middel om de CD&V-oppositie in de kiem te smoren. Hun opgevoerde verontwaardigheid maakt nu weinig indruk.

 

Alle Vlaamse ministers staan trouwens op een verkiezingslijst, net zoals Verhofstadt en de federale ministers in 2004 maanden aan een stuk volop bezig waren met de Vlaamse verkiezingen. In het geval van Verhofstadt kunnen we ook nog in herinnering brengen dat hij op onze kosten in 2002 en 2003 nog een Europese rondreis en ontvangsten organiseerde voor zijn campagne naar de post van Europees commissaris.

De verkiezingen gaan om meer dan de eerder 'kunstmatige' keuze tussen de drie lijsttrekkers van VLD, SPa en Vlaams Kartel. Die politieke commentatoren, die de bevolking zo objectief mogelijk wensen te informeren, weten toch ook dat België geen republiek is en hier geen presidentsverkiezingen worden gehouden. Ze tonen bewust een vertekend beeld over waar deze verkiezingen om gaan. Meteen wordt duidelijk waarom Janssens er op stond dat ook Vande Lanotte zich als kandidaat-premier moest profileren...

 

Als we weten dat alle opiniiepeilingen uitwijzen dat de huidige Paarse regering met VLD en SPa geen meerderheid meer heeft in Vlaanderen en zelfs met moeite aan 40 % komt, dan ruikt die belangstelling toch op zijn minst naar ondemocratische vooringenomenheid van de staatszender. Zijn Slangen of Janssens nu ook al de strategische politieke raadgevers van deze 'onafhankelijke' redactie ?

 

Bedoeling van de Vlaamse Paarse minderheid is wellicht het spelletje van 2003 te herhalen en ook nu de mogelijke tegenstander uit de oppositie (toen vertegenwoordigd door Stefaan Declerck, nu door Leterme) in de tang te kunnen nemen. In de strategie van Slangen en Janssen steekt dan vermoedelijk nog wat anti-VB propaganda om de verkiezingskeuze zoveel mogelijk te kunnen polariseren tussen Paars en VB en Verhofstadt en co kunnen weer 4 jaar verder als excellenties met een Paarse club naar Franstalig model. En dit met de medeplichtigheid van de staatszender (van 'nonkel Siegfried').