Di Rupo vecht als een duivel in een wijwatervat om zijn federale macht te kunnen behouden. Zijn voorstel om met tweetalige scholen zijn Franstalig overwicht te bestendigen dateert nog maar van vorige week en hij komt al met een nieuw federaal blok om de verdere bloei van Vlaanderen te versmachten. Met het aan de macht komen van Paars(groen) in 1999 kon hij met Verhofstadt en met de Vlaamse regering Dewael reeds een ernstige kaakslag toebrengen, maar de Vlaamse kiezer heeft in 2004 gelukkig een verder temporiseren van Vlaanderen verhindert. Verhinderen dat een federaal België verder een hypotheek legt op een leefbaar Vlaanderen, dan moet paars en zijn dom Franstalig gedirigeerd Belgicistisch discours worden afgestraft.

Di Rupo blijft ook zonder tegenspraak zijn eigen versie vertolken over de taalgrens en de faciliteiten in de Brusselse Rand. Als hij het daarover wil hebben, zou een historisch onderzoek naar het parlementaire gebeuren bij het totstandkomen van de taalgrens en nadien van de faciliteiten voor de Franstaligen hem wel eens in zijn hemd kunnen zetten. Misschien kunnen de getuigenissen van de nu 90-jarige betrokkene Jan Verroken in zijn blog “herinneringen en meningen” al een tipje van de sluier werpen.

https://blog.seniorennet.be/janverroken/archief.php?ID=10

De strategische reclamemakers Slangen en teletubbie-man Janssens zijn de democratische verkiezingen steeds meer aan het omvormen tot Miss- en Misterverkiezingen, die in hun spoor dan een kliek niet democratisch-verkozen vertrouwelingen in de parlementen loodsen. Die operatie werd eerder al voorbereid met het inperken van het aantal kieskringen (verruiming naar provinciale kieskringen), senaatverkiezingen over gans het gewest en liefst zou men zelfs naar federale kieskringen over gans het land gaan. De verkiezingen worden steeds meer schijnvertoningen waarbij het misleiden van de kiezer met de reclame-strategie belangrijker wordt dan het gevoerde (wan)beleid.

Waar is de democratische reflex nog bij de vld, als de bestuursleden en/of de partijraad daar klakkeloos akkoord kunnen gaan met de ronduit ondemocratische strategie van Slangen met de lijst in Antwerpen. De VLD staat nu inderdaad ‘open’ om met alle middelen en duistere taktiekjes hun machtspositie te behouden. Op het vlak van democratische besluitvorming zijn de liberalen nog nooit zo ‘gesloten’ geweest. Slangen mag nu zonder mogelijke inspraak lijsten samenstellen, die vol staan met de populairste BV-s  die hun verantwoordelijkheid toch niet moeten opnemen. Daarbij hebben Verhofstadt en co nog het bijkomende voordeel dat ze nog meer de door hen gewenste opvolgers en persoonlijke politieke slaven mogen naar het parlement sturen.

Waar is ook de persvrijheid als een Sterckx vandaag doodleuk mocht komen verklaren dat hij wellicht op kop stond omdat hij in 1999 de VLD overal aan de macht had geholpen en zijn kopmanschap nu ook dezelfde perceptie kan creëren bij de kiezer. We vernamen nog dat op dezelfde lijst Somers lijstduwer wordt en ook Vanderpoorten en Vanmechelen op de lijst komen zonder te gaan zetelen. Hopelijk blijven er nog een aantal kandidaten over om wel te gaan zetelen en dat zal dan wellicht mogen zonder dat ze zelf democratisch verkozen zijn. Het democratisch bestel is echter al lang geen aandachtspunt meer voor de liberalen van Slangen en Verhofstadt. In Oost-Vlaanderen wordt er trouwens ook voor gezorgd dat Matthias Declercq als eerste opvolger in het parlement komt, zodat de liberale dynastie van Willy Declercq na zijn politieke zoon Verhofstadt in dezelfde richting wordt verder gezet.

Een andere tegenstelling, waarvan volgens de nieuwe voorzitter moet gebruik gemaakt worden, is het progressieve of vernieuwende. De vernieuwing in de naamgeving van de partij VLD, wat deze dagen nog meer staat voor ‘Verhofstadt  Laten Doen’, moet ook doen vergeten dat de Liberale familie met Verhofstadt en zijn compagnie uit de jaren 1970 eigenlijk de meest verouderde Vlaamse partij. Hun absoluut onfeilbare leiders zijn al ruim een kwarteeuw dezelfde, wat onvermijdelijk tot gevolg heeft dat hun ideeën nog stammen uit midden de vorige eeuw. Verhofstadt is immers zelf ook al de politieke zoon van Willy Declercq, die trouwens nog dikwijls zijn zoon moet bijstaan. Dewael is een telg uit de dynastie Vanderpoorten.

Het zou in het kader van de aangekondigde communautaire besprekingen verplichte literatuur moeten zijn voor de huidige parlementairen, ministers, onderhandelaars en journalisten. Onze excellenties kunnen nu zonder tegenspraak allerlei leugens en halve waarden uitkramen zonder dat ze daarvoor terechtwijzing van onze lakse Wetstraat-journalisten hoeven te verwachten. De ‘L’ in de VLD van Verhofstadts partij kan niet zonder reden worden ingevuld als ‘Leugen”. Alle ervaring is uit de persrangen verdwenen en wat overblijft zijn lakse volgelingen van het Paarse verhaal.

Jan Verroken maakt in zijn interview en op zijn blog al heel wat duidelijk. Hij noemt het hele gedoe rond BHV een 'zotte discussie'. In Wallonië zou zoiets geen twee dagen duren. Nivelles maakte ook deel uit van de kieskring Brabant. Op een bepaald moment zijn er, door het spel van de apparentering, twee Vlamingen gekozen voor de Waalse Raad. Die hebben daar geen stap binnen mogen zetten! “Wij willen Nijvel electoraal los van Brabant”, zeiden de Walen, en zo geschiedde onverwijld...  Dat zou ook kunnen met Halle-Vilvoorde, als een deel van Paarsgroen zou meestemmen, maar dat hebben ze geweigerd omdat hun Numero Uno's Verhofstadt-Vandelanoote de lakeien zijn van Franstalig Paars. Zelfs een arrest van het Arbitragehof kan hen er nog niet toe bewegen om de grondwet na te leven.

Jan Verroken blijft Verroken, een brave politicus die echter wel altijd het wederzijds respect hoog in het vaandel droeg en bleef dragen. In zijn blog gaat hij in tegen misleidende informatie en blijft hij de scherprechter en stijfkop, bekend voor zijn bloemrijk taalgebruik. In  verband met de controversiële uitzending van RTBF stelt hij dat er geen 25 jaar maar zeker al 150 jaar sprake is van het einde van België. “Hoelang zou België bestaan hebben indien Wallonië het lot beschoren werd dat men Vlaanderen heeft laten ondergaan?”, is zijn terechte vraag die hij ook illustreert.

Stelt u voor dat men in 1830 het Nederlands als enige officieel taal had verklaard en dat men in dit Land niets kon worden - ook in Wallonië niet - zonder de kennis van het Nederlands? Stel dat men de hoofdstad van het Land in het hartje van Wallonië had gelegd (bv. Charleroi, waar omstreeks 1960 toch nog 20.000 tot 30.000 Vlaamse arbeiders woonden) en men ook daar dezelfde eentaligheidsregels zou opleggen? … Stelt u voor dat men bij elke stap om gelijkberechtiging dat spook van het einde van het Vaderland had bovengehaald. En “le droit du sol” ? en de Koningen die generaties lang nooit de tijd vonden om de taal van de meerderheid van hun franstalige "onderdanen" aan te leren ?

Verroken dient ook Di Rupo van antwoord als deze de historische legitimiteit van de taalgrens in twijfel trekt. De taalgrens werd in 1962 op Waals initiatief goedgekeurd, omdat zij af wilden van talentellingen en Vlaamse enclaves bij hen. Voordien waren het ook de Walen die de tweetaligheid van het land hebben afgeschoten. Bij de beslissing in 1962 was over de randgemeenten van Brussel geen sprake. Een regeling voor Brussel en de Rand kwam er pas in 1963 "bij nacht en ontij in Hertogginnedal.

De vaststelling van de taalgrens gebeurde op basis van de kaart Van Crombrugge, waarbij deze Verroken zijn opgestelde kaart introk en de kaart ondertekende van zijn Franstalige collega. De beslissing hield in dat Edingen bij het Vlaamse landsgedeelte werd behouden, dat de Voer zonder faciliteiten bij het Vlaamse landsgedeelte werd gevoegd en Moeskroen-Komen-Waasten bij het Waalse. Nog veel andere gebieden werden overgeheveld oa de Jekervallei van Limburg naar Luik en het ganse kanton Landen met zijn vijftien Gemeenten van Luik (toen) naar Limburg . In totaal ging het om 50 gemeenten die definitief bij hun eigen taalgebied werden gevoegd. In de grond een administratieve vereenvoudiging? Het louter toeval wou dat het neerkwam op 25 Vlaams en 25 Waalse gemeenten.

De uitspraak van Di Rupo in ‘Dag Allemaal’ dat de Franstaligen destijds de taalgrens slechts node hebben geaccepteerd in ruil voor taalrechten van 100.000 Franstaligen in de Brusselse Rand is dus een grove leugen. Een regeling voor Brussel en de Rand kwam pas tot stand in 1963, een ‘coup de force’ door ‘het gedrocht’ na een regeringscrisis. De Vlamingen bereikten weliswaar dat Brussel beperkt werd tot de huidige negentien gemeenten, maar in zes randgemeenten werden toen ‘uitdovende’ faciliteiten ingevoerd. Verroken bleef toen voorstander van de duidelijke scheidingslijn. Er waren toen trouwens ook een aantal Waalse gemeenten waar nogal wat Vlamingen woonden.

Vlamingen moeten wat vaker gewoon hun wil doordrijven in plaats van ‘te prutsen’ en te marchanderen. Waarom moet het altijd bij de Vlamingen bespreekbaar zijn. De regeling rond de Leuvense Universiteit moest trouwens ook al in 1963 geregeld zijn. De Walen waren trouwens al de verhuizing aan het voorbereiden, gronden werden al vastgelegd en plannen waren getekend.

https://blog.seniorennet.be/janverroken

Pierre Chevalier is zelf betrokken bij de mijnbouwgroep Forrest en is dus niet onpartijdig, zegt 11.11.11. Volgens Johan Cottenie van 11.11.11 is het niet duidelijk of Chevalier de belangen van Congo of die van Forrest dient. De mijnbouwgroep van Georges Forrest wordt ervan beschuldigd dat ze de bodemrijkdommen van Congo leegrooft en allerminst bekommerd is om het lot van de Congolese bevolking. België is sinds 1 januari voor twee jaar lid van de Veiligheidsraad. Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht (VLD) wil het daar onder meer hebben over Congo, met name over het beheer van de mijnen in dat land en of de opbrengsten daarvan wel ten goede komen aan de bevolking. Door Chevalier te benoemen kennen we al het dubieuze antwoord.

Pierre Chevalier is naast zijn politiek mandaat ook nog als licentiaat in de criminologie bestuurder van vennootschappen. Daarbij komen nog de gunst-opdrachten van de liberale excellenties als compensatie voor zijn mislopen ministerfuncties. Hij is sedert 1985 volksvertegenwoordiger en werd in 1988 zelfs SP-staatssecretaris voor Onderwijs en nadien staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid tot hij in 1989 werd ontslagen wegens een flamboyant snoepverblijf in Parijs voor zijn familie op kosten van de Belgische belastingsbetaler.

De uitgesproken Vrijmetselaar sloot dan een verbond met de VLD van Verhofstadt om zijn politiek profitariaat te kunnen verder zetten. Het blauwe jasje paste Chevalier misschien nog beter dan zijn rode. Verhofstadt nam hem in 1999 onmiddellijk op in zijn paarse regering als staatssecretaris van Buitenlandse Handel, zodat zijn snoepreisjes een betere dekmantel meekregen. Maar ook nu moest Chevalier reeds na korte tijd ontslag nemen omdat hij in 1997 als advocaat betrokken zou zijn geweest bij een misdrijf. De zaak ging over de verkoop van een vliegtuig door een Zwitsers oplichter. Andere Paarse excellenties bleven nadien na ernstige feiten steeds op hun post zitten.

Verhofstadt had zijn beloften tegenover Pierre Chevalier dus niet volledig kunnen inlossen en had dus voor zijn poulain nog bijkomende verplichtingen. Beloften tegenover overlopers worden doorgaans door Verhofstadt ingevuld met het oog op nieuwe prooien, al is dat op kosten van de belastingbetaler. Pierre Chevalier mocht zijn buitenlandse reisjes verder zetten, eerst als plaatsvervangend regeringsvertegenwoordiger in de Europese Conventie en sinds 2003 als persoonlijk vertegenwoordiger van de eerste minister en de minister van Buitenlandse Zaken bij de Intergouvernementele Conferentie. Michael Chevalier werd daarbij nog medewerker van Verhofstadt en in 2003 in het parlement gedropt, door Van Quickenborne als extra-staatssecretaris van de VLD te benoemen als gunst voor ook al zijn overloperskwaliteiten.

Sinds december 2004 is Pierre Chevalier ook al bijzonder gezant voor de Organisatie voor veiligheid en samenwerking in Europa (OVSE).  Volgens het ontwerp-KB zou hij nu vanaf 1 januari 2007 tot en met 31 december 2008 bijzonder gezant van de minister van Buitenlandse Zaken voor de VN. Naar verluidt ontvangt Pierre Chevalier naast zijn parlementaire verdiensten hiervoor nog eens 2.000 euro netto per maand voor, naast een ruime onkosten- en reisvergoeding uiteraard. Zelfs op de liberale kabinetten wordt de VLD-senator Pierre Chevalier niet zonder reden ook wel 'de frequent flyer van de regering' of ‘de snoepreiziger’genoemd. Maar de ganse Paarse regering is er niet vies van om zichzelf extra voordelen toe te kennen of eventuele uitwassen eerder te legaliseren, dan wel ze af te schaffen.

Die “ambetantenaren” zouden het kunnen aandurven om hun werk te doen en ietwat lastig te worden voor de sjoemelaars, witteboordcriminelen en andere belastingontduikers die de VLD blijkbaar als zijn bevoorrechte kiezers beschouwd.  Het liberale thema “belastingsvermindering” krijgt steeds meer een vies geurtje. Paarsgroen schafte al in 2000 de hoogste belastingsschalen af, zodat de topverdieners sedertdien jaarlijks een bedrag aan extra inkomen (tot 15 % op miljoen euro jaarlijks) overhouden waar zelfs de middenverdieners als totaal inkomen alleen maar kunnen van dromen. Daarbij wordt België steeds meer een belastingsparadijs voor grote wereldlijke financiële transacties (0 % belast) en worden de eerlijke belastingbetalers belachelijk gemaakt door de afschaffing of belemmering van cortroles op sjoemelaars en duistere praktijken. De strategie van Paars zorgt ervoor dat nog enkel nog de loontrekkenden, van wie alle inkomsten bekend zijn, volop bijdragen voor de staatshuishouding van dit land. Het zijn dus de loontrekkenden en eerlijke belastingbetalers die ten volle moeten instaan voor de gestegen belastingsdruk in dit land.

Daar waar de politieke benoemingen in andere diensten de pan uitrijzen, wordt uitgerekend de federale dienst van Financiën afgeslankt en zoveel mogelijk tegengewerkt met een verrottingsstrategie. Paars heeft het belastingsstelsel naar draagkracht en vermogen al voor een belangrijk deel omgevormd en afgebroken ten voordele van het grootkapitaal en de fraudeurs. Dit is nefast voor de toekomst van ons land, waar de tegenstellingen tussen rijk en arm steeds groter aan het groeien zijn en het beleid aanzet tot eigenbelang, sjoemelen en criminele praktijken. De uitspraken van Quick en het wanbeleid van Paars moeten in dit perspectief worden beoordeeld… De liberalen dansen op het graf van de belastingcontrole en de socialistische excellenties zeggen blijkbaar nog altijd dat wat goed is voor de liberalen, ook goed is voor hen. 

Tot tweemaal toe zorgde Paars(groen) voor fiscale amnestie voor de belastingontduikers (en paarse kapitaalkrachtigen met Augusta- en andere spaarpotjes ?).  Mogen we hier ook nog herinneren aan het rekenfoutje van 883 miljoen euro, maar dat bleek geen probleem voor de begroting. Het aantal ambtenaren bij de dienst Financiën werd nu al teruggeschroefd met 3000 mensen en moet volgens Quick nog eens met evenveel verminderen, terwijl in minder renderende diensten op geen politiek benoemde ambtenaar wordt gekeken. Na jaren van afslanking waren het onder paars(groen) weer gouden jaren voor politieke benoemingen.

De uitspraak over “ambetantenaren” van Quik gaat ook flagrant in tegen het verzuimen van de Paarse ministers om hun ministeriële kabinetten te ontmantelen, zoals aangekondigd in de administratieve reorganisatie in 2000 en waarvoor we zelfs een schriftelijke volksraadpleging hebben moeten helpen betalen. Het recente rapport van het Rekenhof daarover zet Quick duidelijk in zijn hemd en toont nogmaals aan dat de uitspraken van Quick een door de belastingbetaler gesponsorde staatssecretaris onwaardig is. Het kabinet van Van Quickenborne is niet veel meer dan een door ons betaalde liberale verkiezingsmachine, die zich bezighoudt met gerichte lezersbrieven en andere VLD-propaganda. We moeten nu ook vernemen dat oud-ministers zoals Van de Lanoote nog altijd twee “persoonlijke”medewerkers in dienst heeft, die betaald worden door de belastingbetaler.  Veeleer dan het gesjoemel af te schaffen en wat onrechtmatig was terug te betalen, antwoord Verhofstadt doodleuk om dit te legaliseren. In Charleroi kon zelfs de PS-top daarop niet rekenen.

Een belangrijke reden waarom de keuze uiteindelijk NVA werd, is een gevolg van de machtsgreep van Paars. Verhofstadt ( u weet wel van ik heb er alles voor over om premier te worden) en Stevaert ( u weet wel van wat goed is voor de liberalen is ook goed voor de socialisten) hebben om hun macht te vergroten ondermeer met medeplichtigheid van groen en Vlaams Blok een kiesdrempel ingesteld. Bedoeling was dat Verhofstadt na al de overlopers-campagne nu ook NVA kon inpalmen en Stevaert zag groen in zijn netten. Beide zouden dan wel kampen voor Spirit, dat naar de socialisten is gegaan.

Met de NVA zou Verhofstadt wel eens raar kunnen opkijken. Een aantal Vlaamsvoelende liberalen - en met de huidige paarse politiek wordt deze groep steeds talrijker - zouden wel eens genoeg kunnen krijgen van hun almachtige leider voor het leven binnen zijn VLD (Verhofstadts Leugenachtige Denkbeelden). Verhofstadt, De Wael (naam waardig), De Gucht en Decroo maken al 30 jaar de regels bij de Vlaamse liberalen en als we hun politieke vaders (Willy Declerq en Herman Vanderpooten) erbij nemen kunnen we gewagen over een halve eeuw dat de liberale partij bij dezelfde familie is gebleven. Dat er intussen al heel wat woordvoerders (Somers, Van Hengel,...) en brave jaknikkende opvolgers rondlopen doet ook al geen goed aan de liberale progressieviteit.

Voor de V(erhofstadt)L(eugen)D(romen) zou nu wel eens een tijdperk kunnen aanbreken dat hij niet de NVA kan oppeuzelen, maar dat de NVA gaat peuzelen aan zijn VLD.

We kunnen Miel Dullaert met zijn bijdrage “Welkom in België, modelstaat en fiscaal paradijs” (Meervoud, oktober 2006) volgen met zijn aanklacht tegen het nieuwe België als modelstaat voor fiscale fraudeurs en bezitters van zwarte en vuile kapitalen. Dat pad hebben we hier in dit blog al meermaals bewandeld. Met de uitbreiding in de hier gekozen titel willen we ook onze frustratie kwijt over het gebrek aan politiek inzicht bij de individueel aangepakte kiezers voor de grootscheepse oplichterij van de huidige vooral federale politieke kopstukken. Ook deze laatste piste is een stokpaardje van poli.

Als over de “Modelstaat België” gesproken wordt, kun je de paarse regering Verhofstadt wel  talent voor cynisme meegeven. Er zijn niet alleen de communautaire transfers, de ‘lekkende’ gevangenissen, de financiële administratie die dringend een telraam nodig heeft. Het land is ook een modelstaat geworden voor grote fiscale fraudeurs, bezitters van zwarte en vuile kapitalen…

De afgelopen jaren is de blinde expansie van de mondiale kapitaalgroepen absolute prioriteit. Voor die expansie moet de inkomensverdelende rol van de staat ten bate van de werkende bevolking zoveel mogelijk afgeschaft worden. Dit gebeurt zowel aan de uitgavenzijde (inkrimping van de sociale zekerheid), als aan de inkomstenzijde (door de belastingen zoveel mogelijk te reduceren en/of af te wentelen op de werkende bevolking).  We wezen hier al meermaals op het voorbeeld van de afschaffing van de hoogste belastingsschalen tegenover de afbraak van het sociale zekerheidsstelsel. België werd in korte tijd op een afdalend spoor gezet naar afbraak van het algemeen welzijn en naar perverse samenlevingstoestanden. Een modelstaat is niet degene met de grootste stijging van het aantal Euro-miljonairs, als het aantal burgers onder de armoedegrens nog sterker stijgt. 

Het Amerikaanse economische tijdschrift Business Week schreef recent nog: “Wanneer je werkt voor een loonbriefje is België een belastingshel. Wanneer je rijk bent is België een belastingsparadijs”. 

Eén van de meest ranzige maatregelen van de paarse regering Verhofstadt II was de fiscale amnestiewet. Prof. Jozef Pacolet (Hoger Instituut van de Arbeid) omschrijft deze als een “overbodige maatregel : hij is ondoelmatig inzake opbrengst, is pervers op het vlak van burgerzin”. Met deze wet heeft de Belgische staat en de paarse regering zich tot bondgenoot gemaakt van wittebrood criminelen die, nadat hun vuil geld gereguleerd is, de anonieme circuits van de internationale fraude verder blijven gebruiken. Poli kan zich daarbij niet van de indruk ontdoen dat hierbij ook politiek fraudegeld (rood Augusta- en blauw X-kapitaal ?) moest worden gelegaliseerd.

Inzake de Europese Spaarrichtlijn behoudt iedere lidstaat zijn autonomie (België 15 % op rente-inkomsten, Frankrijk 25 %) en die is enkel van toepassing op spaarproducten met vaste rente. Bovendien vallen alleen natuurlijke personen onder toepassing en rentebetalingen aan vennootschappen vallen buiten schot. Volgens Prof Van Istendael (KUL – De Tijd 25 april 2005) wordt de ‘couponnetjestrein ‘ naar Luxemburg vervangen door een trustcruise naar de Kanaaleilanden. Sinds eind 2005 vliegt de Vlaamse Luchtvaartmaatschappij (VLM) dagelijks naar het belastingsparadijs het eiland Man (Ierse Zee) vanuit Brussel en Antwerpen.

De Belgische ‘Modelstaat’ is een fiscaal paradijs geworden. Er is al jaren een echte verrottingsstrategie bij de fiscale administratie bezig. Minister van Financiën Didier Reynders (MR) heeft als Franstalige de controle over de Vlaamse fiscus. De Belgische politieke klasse organiseert zelf een belastingsparadijs in eigen land door bijv. niets te doen aan het nijpend personeelstekort op de administratie van financiën. Tot in de kleuterklassen zijn computers ter beschikking, maar bij financiën moet men het in Antwerpen of Brussel soms stellen met één computer voor tien man. Niettegenstaande de groei van in- en uitvoer van massa’s goederen is het aantal douanepersoneel daar in enkele jaren gedaald van 2000 naar 900. Een bedrijf in de haven heeft bijna meer kans om de lotto te winnen dan om gecontroleerd te worden. In Antwerpen zijn er huizen met wel 50 postbusfirma’s op één verdieping.

In tegenstelling van de belasting op arbeid en deze op vermogen is hallucinant. Begin dit jaar verkocht de Texaanse bank Lone Star Funds haar deelname van 50 % in een Koreaanse bank via een Belgische holding met een winst van drie miljard. In Zuid-Korea zouden de Texanen daarop 450 miljoen euro taks hebben betaald, nier 0 euro.  De Zuid-Koreanen waren razend maar konden niets doen. (Het Volk, 31 augustus 2006)

Vandaag voert de Belgische staat een fiscale burgeroorlog tegen de trouwe belastingbetalers: de fiscale hel voor wie werkt (of iets wil bijverdienen), het paradijs voor grote fraudeurs allerhande. De fiscale fraude in België wordt geschat op 20 miljard euro per jaar. Anderzijds moeten zelfs sociale uitkeringstrekkers zoals bijv. sommige gepensioneerden en werklozen belasting betalen op hun uitkering. Dus ook op het terrein van de fiscaliteit levert de Belgische staat geen enkele meerwaarde meer op voor de Vlamingen. Er is nochtans een staatssecretaris bevoegd voor de strijd tegen fiscale fraude. Maar het is een publiek geheim dat de Waalse liberaal Hervé Jamar net als Vincent Van Quickelborne en hun socialistische tegenhangers veeleer in het leven werden geroepen om op staatskosten een gans kabinet te laten werken aan partijstrategie.

De lopende belastingshervorming (2002-2006, 3,32 miljard euro) van paars is volgens de studiedienst van het ACV “een herverdelende maat voor niets en vergroot integendeel verder de inkomensongelijkheid”. Het is daarbij verwonderlijk dat een neo-belgicistische linkerzijde en vakbondstop nog altijd deze ‘modelstaat’ voor dik en dun verdedigt. Een zichzelf socialistische partij noemende, inderdaad ‘anders’ of moeten we zeggen ‘SPA-blauw’, rolt met de liberalen de rode loper uit voor fraudeurs, witteboord- en andere gangsters.

Een Vlaamse staat zou het niet moeilijk hebben om de fiscaliteit sociaal rechtvaardiger te maken, in vergelijking met de huidige toestanden. Wat nodig is, zijn sociaal-rechtvaardiger belastingen, met een gevoelige verschuiving van inkomens van arbeid naar deze uit kapitaal. De VLD wou zich in de perceptie op een bepaald ogenblik wel achter de “werkende Vlaming” scharen, maar de liberale oplichterij ligt er weer vingerdik op. De SP.a is in handen van de tactische reclame-strategen en ook de pers volgt opvallend gewillig hun paarse verhaal. 

In een rechtvaardige Vlaamse staat zouden de inkomsten uit kapitaal even hoog moeten belast worden als de inkomens uit arbeid.  In 2002 lag de aanslagvoet op kapitaal in België gemiddeld op 30 %, maar die op arbeid bleef jarenlang ongewijzigd op 45 %. Er zijn landen waar bijv. een belastingspolitie is uitgebouwd, die de belastingsconstructies van banken e.a. in kaart brengt om in belastingsparadijzen de fiscus te ontduiken. Hier worden deze met ‘coördinatiecentra’ en andere constructies juist op hun wenken bediend. Er kan ook gedacht worden aan een belasting op vermogens (vermogenskadaster) vanaf bijv. 625.000 euro (25 miljoen BFr). De belastingen op fysieke personen zouden in tegenstelling met het VLD-voorstel ook progressiever moeten zijn : de aanslagvoet op de lage en modale inkomens lager en die op de hoogste inkomens hoger… Een hernieuwde Vlaamse beweging moet hiervan werk maken.

“Burgers hebben de staat ongevraagd een renteloze lening gegeven van 1,6 miljard”.
De manier waarop we dit nu te weten komen, zegt ook veel over onze huidige bewindvoerders en onze ‘liberale’ pers. Dan luidt het bericht dat elke Belg dit jaar gemiddeld 300 euro meer zal terugkrijgen van de belastingen dan vorig jaar. Allen samen krijgen we nog dit jaar 1,6 miljard euro meer terug van de belastingen dan in 2005. Het zou gaan om het cadeau dat we van deze paarse regering gekregen hebben in verband met belastingsverlagingen. 

Maar eigenlijk moest die in 2000 beloofde belastingsverlaging al twee jaar geleden zijn doorgerekend. Eigenlijk heeft de regering Verhofstadt zonder onze toelating twee jaar lang zowat 300 euro per jaar te veel aangerekend om hun reeds frauduleuze begroting in evenwicht te houden. Paars heeft ons voor de zoveelste keer bedrogen en een renteloze lening genomen  van gemiddeld 300 euro per jaar. Er werd twee jaar lang te veel afgehouden van ons loon. Nog eens is de eerlijke belastingbetaler er de dupe van.

Paars heeft inderdaad iets met belastingen. Daarbij werd vooral gezorgd voor hun vrienden-fraudeurs en poenpakkers. De eerste maatregel was de effectieve afschaffing in 2000 van de hoogste belastingsschalen, waardoor de topmanagers en poenpakkers op hun jaarwedde boven de toen nog 5 miljoen BEF 10 % minder staatsbelastingen moesten betalen. Voor sommigen maakt dat jaarlijks een winst, die tot enkele miljoenen BEF  of  meerdere tienduizenden euro’s kan oplopen. Daarbij weten we dat de belastingsdruk sedertdien alleen maar is toegenomen. Wie heeft die betaalt, denkt u ?

Eigenlijk niet te begrijpen dat een Vlaamse minister van Cultuur geld uitgeeft om in het buitenland het signaal te geven dat Vlaanderen een Franstalig gewest is en daar zeker geen Nederlands wordt gesproken. Eigenlijk ongezien dat een Vlaamse minister van cultuur denkt Vlaanderen te promoten in het buitenland met \" JE T’ ADORE \". De Vlaamse cultuur aan die BELGISCHE inzending voor het Eurovisiesongfestival blijkt overvloedig uit de website van de artiest Kate Ryan. Die bevat geen enkel woord in de Nederlands en de biografie van de Kate Ryan is in drie talen beschikbaar : English, Deutch of Français.  Het gesubsidieerde culturele project is dus een kaakslag voor de Vlaamse cultuur. 

De vraag is bovendien of Vlaanderen hier ergens bij betrokken wordt. Het gaat immers om de Belgische inzending voor het Eurovisiesongfestival en deze zal overal worden aangekondigd als Belgium of in de eigen landstaal uit de titel van het lied : “La Belgique”.  Als er ergens een signaal wordt gegeven met de door de Vlaamse belastingbetaler gesponsorde Belgische inzending, dan is het dat België een Franstalig land is. Is de Vlaamse regering nog altijd Paars? We weten al dat dit betekent dat Vlaanderen zijn eigenheid niet mag presenteren (anno 2002), vriendelijk onderdanig moet zijn voor de Franstalige hegemonie en nu ook Vlaams geld wordt gepompt in Franstalige cultuur. Moest een Nederlandtalig lied de Belgische inzending zijn geworden, dan had dit wellicht geen steun verdiend.

Op zich is er niets mis met het licht, prettig meezingbaar deuntje en de artieste Kate Ryan. De combinatie is wellicht ook niet kansloos in Athene, maar als daar Vlaams belastingsgeld moet naar vloeien is hier de vraag. We kunnen er nog inkomen dat de minister van cultuur voor de platenmaatschappij vrijblijvend opdraaft om Kate Ryan haar gouden plaat te overhandigen  voor 25.000 verkochte singles. Maar als Vlaams minister van cultuur 60.000 Euro van de Vlaamse belastingbetaler investeren in dit Engelse project met een Franse benaming van de EMI /2 Brains Entertainment Group kwetst heel wat waardevoller culturele projecten in Vlaanderen. Vele culturele, sportieve en sociale verenigingen blijven steeds meer in de kou staan. Een aantal theatergezelschappen kunnen niet meer overleven en het geld zou ook een nuttiger cultureel nut krijgen bij het ondersteunen van jonge Vlaamse bij hun zoektocht naar repetitieruimten of hen de kans bieden om hun artistieke kwaliteiten te ontplooien.

Zowel de ministers Onckelinx als Dewael hebben boter op het hoofd. Zoals het bij de Paarse excellenties past, kwam er eerst ook geen communicatie daarover. Voor onze federale excellenties komt het niet zo nauw met het prestige van het land, de goede werking van het gerecht of met de voorbeeldfunctie van burgerschap. Slecht nieuws is ook niets voor de Paarse excellenties en dus werd gepoogd om ook dit flagrant feit in de doofpot te laten verdwijnen terwijl ze weeral op verlof zijn. Benevens de ontkenning is er de slechte inschatting van het probleem vooraf. Het was duidelijk dat gezien het internationale belang alles in het werk moest worden gesteld om elke mogelijke uitspraak (ook de veroordeling) te kunnen uitvoeren. Gezien er al huisarrest was (of ontbrak de wettelijke grond hiervan wegens verzuim om dit te verlengen?) en bovendien ook genoeg wettelijke mogelijkheden, komt het op zijn minst een beetje belachelijk over (Belgenmop) dat er een batterij bewakers worden op afgestuurd in plaats van eenvoudig Erdal tijdelijk in nieuw neutraal observatielokaal onder te brengen.

Nu blijkt ook dat die agenten niets mochten doen dan volgen (ook niet schaduwen) en dus niets anders konden doen dan haar uiteindelijk kwijtspelen. Erdal mocht trouwens ook van op haar verblijfplaats op het hoofdkwartier van DHKP-C in Brussel al terroristische aanslagen opeisen. Er waren aanwijzingen genoeg voor een preventieve opsluiting de week tijdens het proces. Dat kon wel voor brave Tsjetsjenen, die bij een kort bezoek van de Russische president  een maand lang preventief werden opgesloten, of  bij  voetbalwedstrijden en dergelijke meer. De ontsnapping was voorspelbaar en eigenlijk ook de onverschilligheid van onze excellenties.  
 

Zowel justitie als inlichtingendienst hebben op het hoogste niveau (ministers) gefaald. Om onze geloofwaardigheid in het buitenland nog een beetje te redden is ontslag van beide ministers te verantwoorden. Deze week stelt zich meteen ook weer de vraag naar het democratisch gehalte van onze regering. Ministers zijn nergens nog verantwoordelijk voor en kunnen ook niet meer ter verantwoording komen door een democratisch werkend parlement. Onze excellenties worden in alle omstandigheden, hoe bezwarend ook voor die minister, door het handlangersparlement gesteund.

Zullen de kleine garnalen het nu ontgelden? Als de agenten van de inlichtingendienst al maanden voorspellen dat die Erdal met de hun beschikbare middelen daar niet kan geschaduwd worden en ze haar op die manier al verschillende keren zijn kwijt gespeeld, dan ligt de bal toch in het kamp van de ministers. Het is niet omdat er 32 of eventueel zelfs meer kijkers er mee bezig worden gehouden, dat het gestelde probleem was opgelost. Zelfs als een heel leger er wordt op afgestuurd, maar deze mogen alleen volgen, dan moest het toch mislopen. Of moeten we aannemen dat het de bedoeling was om Erdal te laten ontsnappen, temeer ze ook het hoofdkwartier van haar terroristische beweging als duikadres mocht gebruiken. Blijkbaar dienen de strenge maatregelen  inzake de bestrijding van terroristen vooral om onze excellenties toe te laten brave burgers of tegenstanders uit Vlaamse bewegingen zoals het Davidsfonds te schaduwen en te screenen en minder om verdachte personen als terroristen (feiten in geval Erdal wogen toch zwaarder dan de ook veroordeelde Islam-terroristen) te kunnen in toom houden.

Er worden eindelijk vragen gesteld bij de ongerijmde eis om de laagverdieners te laten opdraaien voor de loonkostenvermindering om de buitenmatig naar omhoog schietende wedden van de grootverdieners te kunnen betalen. Laagverdieners worden door onze media en andere opiniemakers steevast in het verdoemhoekje geduwd als oorzaak van onze moeilijke concurrentiepositie. De arbeiders en lage bedienden moeten opdraaien voor het gebrek aan inventiviteit en werkkracht van managers en andere poenpakkers, die in de eerste plaats bezig zijn met hun eigen hoge verdienste en allesovertreffende wijsheid.

De frustratie van de betrokken slachtoffers komt maar sporadisch in de actualiteit bij een staking of betoging en dan dienen de heren journalisten en beleidsmakers weer in de pas te lopen van de macht van het geld en hun profiteurs. De laatste dagen hoorden we naar aanleiding van het bekendmaken van de managerwedden van onze overheid terecht ethische vragen stellen bij de steeds sterker uit elkaar groeiende verloningen en winstmaximalisatie. Uit ondervinding zien we ook dat die managers dan ook meestal nog enkele bijkomende helpers nodig hebben om hun werk te doen en met bijkomende vergaderingen nog andere medewerkers in tijdsdruk brengen. En zijn wij als belastingbetaler meer tevreden over ons stijgend aantal (politieke benoemde) managers in overheidsbedrijven, waarvan hun bezoldiging ook spectaculair is toegenomen. Zijn wij akkoord met een bezoldiging van onze topmanagers, die in het geval van Bellens van Belgacom kan oplopen tot 2,5 miljoen Euro (2004)?   

Is het nog ethisch verantwoord dat topmanagers voor zichzelf tegelijk forse verhoogde vergoedingen uitschrijven als van de laagverdieners in verhouding forse inlevering wordt geëist. Waarom kunnen die managers, waarvan toch ook verwacht wordt dat ze ook meeleven met hun bedrijf, ook niet een deel van hun gemiddeld 800.000 Euro mee inleveren. Wat moeten de slachtoffers, die zich jaren hebben ingezet en hun beste krachten gegeven voor de welvaart van hun bedrijf, denken van die ‘sukkelaars’ die er veelal alleen maar op uit zijn om hun bankrekening te spijzen. Te veel van die ‘sukkelaars’ denken trouwens niet in het belang van het bedrijf,  daar het niet de bedoeling is dat ze er lang verblijven. Als bedanking voor alle onheil mogen ze dan nog een buitenmatige beloning opstrijken, zelfs als ze de geloofwaardigheid van de firma en de motivering van het personeel volledig hebben naar de knoppen geholpen. 

Is het niet fundamenteel onrechtvaardig dat die ceo’s in bedrijven de mensen als koopwaar gebruiken voor hun beursspeculaties, rendementsverhogingen of winstmaximalisatie op korte termijn. Veelal speelt ook hier de persoonlijke verrijking mee wegens hun bijkomende bezoldiging in aandelen, wat hen aanzet zonder scrupules te spelen met de wat verdere toekomst van bedrijven en daarmee ook met de toekomst van zijn werknemers. Is er niet dringend nood aan een eerlijke verhouding in bezoldiging tussen de top van bedrijven en de ‘slaven’ op de werkvloer. Is het nog fatsoenlijk dat die CEO’s, die eigenlijk niet in staat zijn om het werk uit te voeren op de werkvloer, gemiddeld 30 maal meer verdienen dat diezelfde wroeters, die eigenlijk evengoed een onmisbaar steentje bijdragen tot het product van datzelfde bedrijf. Dan nemen we nog aan dat een gemiddelde werknemer bijna 30.000 Euro per jaar verdient en een gemiddelde CEO 800.000 Euro. Het is duidelijk dat  heel wat evengoed onmisbare arbeidsplaatsen worden ingevuld door arbeiders en bedienden, die heel wat minder verdienen dan die 30.000 Euro per jaar.

Toch enkele bedenkingen bij het ontdekken van te hoge concentraties dioxine in dierenvoeding.  Ondanks de bewering dat ons land nu toonaangevend is in de controle,  moet vastgesteld dat het probleem toch maar in Nederland werd ontdekt. Ofwel is dit toeval, ofwel wordt hier onvoldoende controle gedaan, ofwel neemt men het om diverse redenen hier niet nauw met de resultaten. Sedert de eerste dioxinecrisis in 1999 kwam de dioxine enkele jaren geleden ook al de kop opsteken bij Hanekam in Roeselare en daarbij bleek de verwerking van het cijfermateriaal niet zuiver op de graat.

Het tijdstip van ontdekking van het probleem bij het jaarbegin komt ongeveer overeen met de vergiftiging in 1999. Met de jaarwisseling 1998-1999 stelde een controleur uit Roeselare, VLD-bestuurslid, reeds vast dat er iets aan de hand was met het kippenvoeder. Een VLD-gemeenteraadslid uit die regio deed in die periode alle kippen weg om zijn hokken grondig te ontsmetten en vernieuwen. Een labo uit Gent, de stad waar Verhofstadt zijn thuisbasis heeft, wist omstreeks die periode al van de overmatige dioxinebesmetting.  Het VLD-gemeenteraadslid maakte in die periode een bocht van 180 graden inzake zijn houding tegenover Agalev, eerst grootste vijand daarna blijkbaar bondgenoot. Over de verkiezingsuitslag in juni waren de liberalen gerust. Ze hadden nog een geheim wapen, dat op het gepaste moment zou ontploffen in het gelaat van de toenmalige meerderheid! De achtergrond van die gebeurtenissen en die houding zou pas vier maanden later aan het licht komen.

Het is duidelijk dat Verhofstadt, Slangen en de West-Vlaamse VLD-informant(en) vrij vroeg op de hoogte waren van het probleem, vermoedelijk veel eerder dan de betrokken ministers Colla en Pinxten die ontslag moesten nemen.  Pinxten is intussen met de overloop en de interessante VLD-job ‘zwijggeld’ betaald. Voor Colla betekende dit het einde van zijn politieke loopbaan.  In de Dioxine-commissie is niets uitgelekt. Verhofstadt en zijn spin-doctor Slangen konden met een schijnvertoning tegen ondermeer Annemans de aandacht afleiden van hun voorkennis en hun betrokkenheid bij de omvang van de crisis.  De waarheid daaromtrent wordt met alle middelen in de doofpot gehouden. 

Voor de ingewijden zal het geen verrassing zijn: Freya is enkel minister omdat ze de dochter is van gewezen minister Vandenbossche, nu politiek benoemde Biac-baas. Ze is niet bekwaam voor inhoudelijk regeringswerk en het was voorspelbaar dat het sprookje van de minister met de Monroe-rok niet lang kon blijven duren. Over haar eigen kwaliteiten kwam er trouwens nogal vlug iets naar boven. Bij het ontslag wegens diploma-leugen van Tansanami, kwamen ook onzuiverheden aan het diploma van Freya naar boven. Maar toen sprong ‘vriend des huizes’ Vande Lanotte bij om dat geval krachtig in de doofpot te steken.  Diploma zegt natuurlijk niet alles, maar de kwalitatieve essentie bij haar blijft natuurlijk en moest tot flaters leiden. De vergelijking kan worden gemaakt met de taal-onbekwaamheid van Happart bij het Francorchamps-contract. De belastingbetaler draait inderdaad op voor het debacle.

Eigenlijk had Freya tot voor enkele jaren ook geen belangstelling voor een politieke job. Haar vader en zijn vrienden zagen in de politiek echter nog de beste manier om haar aan een degelijke job te helpen. Als ministersdochter, die bij verkiezingen ook andere elementen promotioneel kon laten gelden, was haar broodje vlug gebakken. Met de hulp ook van nonkel Siegfried Bracke stond niets haar in de weg voor een blitzcarrière.  Ze kreeg niet alleen voorrang op elke bekwame en politiek onderlegde vrouw  - en die zijn er zeker maar de politieke top ziet voor hen liever andere kwaliteiten -   maar ook op elk ander veelbelovend  politiek talent. Zeker bij de socialisten moet ge tegenwoordig dochter of zoon zijn van een minister, die dan in het kader van het generatiepact zelf nog een kalmere uitloopbezigheid krijgt toebedeeld. 

Maar de omhooggevallen ministerdochter verloor de pedalen als ze vice-premier werd. Eerst moesten de Nederlandse ministers het ontgelden alhoewel deze in vergelijking met België slechts 65 % verdienen voor een job die ze dan nog ernstig nemen. Pas op begroting ging ze de ervaren Nederlandse ministers de les spellen, omdat ze de put van tien jaar Paarse geschenkenpolitiek daar nog moeten rechtzetten zeker.  Nu blijkt dat ze beter bij de leest was gebleven, maar dat is duidelijk geen spek voor haar bek. Ze beweerde eerst bij hoog en bij laag dat de sector 100 miljoen moest bijleggen. Nu moet dat bedrag teruggestort worden, omdat Freya blijkbaar de conventie niet kon lezen. De belastingbetaler moet nu opdraaien voor die 100 miljoen Euro.  Meteen ook nog een operatie om de rekeningen 2005 aan te zuiveren?

We hebben al veel meegemaakt met deze belastings-regering. Ze hebben er een echte knoeiboel van gemaakt. De eerlijke belastingbetaler werd belachelijk gemaakt met fiscale amnestie, tot twee maal toe, en het ontmantelen van de belastingsdiensten. De belastingsambtenaren werden steeds meer stokken in de wielen gestoken, met als gevolg het onmogelijk maken van fiscale inspecties. Het is niet moeilijk om in te denken wie daar vooral van kan profiteren : degenen die het minder nauw nemen met hun aangiften, de witteboord-criminelen en dergelijke kapitaalkrachtigen. Voor bepaalde liberale politieke leiders hoefde zelfs geen aangifte en voor de MR was het zelfs aanleiding om in Dinant een burgemeester-overloper, die het niet zo nauw nam met zijn aangiften, binnen te halen. 

Nu blijkt dat op 21 december in allerijl met een extra truc nog 30 vennootschappen met de waarde van 160 miljoen euro moesten op rekening van 2005 gebracht worden om de rekeningen van dat jaar, althans op papier, nog te kunnen afsluiten met 120 miljoen euro overschot. Dat overschot blijft fictief en geldt voor de verzamelde overheden. De federale overheid had een tekort van 35,2 miljoen Euro. De overheidsschuld daalde niet, maar steeg met 9 miljard euro tot 282 miljard euro.  

De rooskleurige vooruitzichten na het opknapwerk van de regering Dehaene werden niet benut om de schuld zoals voorzien drastisch in te krimpen naar het Europees gemiddelde. De begrotingen werden sluitend ingediend, dank zij eenmalige operaties die een hypotheek leggen op de toekomstige financiële toestand van het land. Het geld kwam van  domme verkopen van overheidsgebouwen, die vanaf nu duur moeten worden gehuurd aan paars-bevriende makelaars. De huurkost komt in de toekomst als een boemerang terug op de rug van de toekomstige belastingbetaler. Ook de nu uitgegeven pensioenfondsen van Belgacom ea. moeten ooit worden uitbetaald. De verwijlintresten verschuldigd door de staat nemen astronomische proporties aan. De belastingsverlagingen worden niet doorgerekend in de voorheffing en de saldo voor de burger worden als renteloze lening ingehouden. De ontnuchtering zal komen, één dag na de verkiezingen van 2007, die wellicht daarom met een maand worden vervroegd.

VLD-fractieleider Daems heeft relatie met PS-politica Sophie Pécriaux (38), volksvertenvoordiger voor de kieskring Henegouwen. Volgens de commerciële zender VTM, die goed thuis is in het liberale huishouden, verwachten de twee zelfs een kindje. Dat heeft gevolgen voor zijn politieke carrière, zo werd in zijn entourage bevestigd. We wisten inderdaad al dat hij een jobke krijgt van de regering Verhofstadt.

De 'gelukkige' is licentiate in het maatschappelijk werk en gemeenteraadslid van Manage. Dat de liefde tussen de paarse liefde tussen de Vlaamse liberalen en de Waalse socialistgen dergelijke proporties aanneemt, gaat nog verder dan tot op heden verondersteld. Het geeft echter wel een verklaring voor de verregaande onderdanigheid van de Vlaamse liberalen voor de communautaire dossiers. De "judassen" hebben Vlaanderen verkocht voor wat plezier in bed.  

Opvallend hoe onze Paarse Excellenties de aandacht willen vestigen op Nederland. Stevaert organiseerde al busuitstappen, al bleek dat achteraf geen goede ingeving. Toen al werd het door onbevooroordeelde waarnemers, die daar ook de visie vroegen aan de plaatselijke man in de straat, gezien als ramptoeristen naar de puinhoop van tien jaar Paars bewind in Holland. Karel De Gucht startte dan maar de moddercampagne aan het adres van de Nederlandse premier Bakenende, “een mix van Harry Potter en extreme stijfburgerlijkheid”. Veel meer dan de mantel uit te vagen van buitenlandse staatslui had hij toen nog niet gepresteerd, de hele regering Verhofstadt trouwens vorig jaar. Alsof de Belgische federale minister wilden duidelijk maken dat ze wel niets presteerden, maar toch niet “stijfburgerlijk” waren als die Nederlandse. Aan profileringsdrang heeft het Paars nooit ontbroken.

Onze Paarse excellenties zijn specialisten om de mensen af te leiden van hun gebrek aan werkkracht, inzet, bekwaamheid en moed om hun gewoon hun job te doen : ons land goed leiden. Maar hun profileringsdrang haalt de bovenhand op een goed beleid. In dat geval heb ik liever stijve kleinburgerlijke ministers, die plichtbewust hun job doen dan betweterige, sexy of flamboyante Excellenties voor wie alle energie naar de eigen persoon gaat. Onze Excellenties willen alleen herkozen worden of hun ministerjob zo lang mogelijk behouden. Hun profileringsdrang en eigendunk is zo groot dat ze geen graten zien in het beledigen van de Nederlandse regering, omdat dit geen Paarse is.

Het moet ons trouwens niet verbazen dat de uitval in Vrij Nederland niet alleen de Nederlandse Socialisten moest dienen, maar ook voor eigen federaal Belgisch gebruik is. Moet de uitval naar stijf en truttig ook geen schade aanbrengen aan Yves Leterme en Inge Vervotte ?  De timing komt overeen met de liberale profileringsconstructie om deze plichtsbewust werkende niet-paarse ministers te laten depaneren door de“garage Guy” van Mieke Vogels, die met Groen niet in een regering wil zonder de liberalen. Het heeft veel weg van een georchestreerd offensief van de Federale Excellenties tegen het leiderschap van de Vlaamse minister-president en zijn leiderschap in alle populariteitspolls.

Dan ruikt Freya als kersvers vice-premier en minister van begroting de poll-top en ze is er in elk geval al goed in geslaagd de nodige publiciteit daarvoor te verwerven. Na haar profileringsdrang als minister van consumentenzaken, meet ze zichzelf in het interview in Vrij Nederland ook de titel toe van volleerd en ervaren begrotingsspecialist. Ze spelt hierin de Nederlandse regering de les : Arbeidsongeschikte WAO’ers mogen niet naar de bijstand, maar moeten werk worden aangeboden; de bezuinigingen van de regering-Balkenende zijn verkeerd en schaden het consumentenvertrouwen. En Balkenende wil zeker niet herkozen worden als minister-president. Maar is het niet zo dat Nederland probeert de puinhoop op te ruimen uit de Paarse periode. Dat staat ons ooit ook te wachten… Dan zal Freya zich wellicht behoeden voor analoge uitspraken. 

Volgens Freya kom je in Nederland niet in de regering als ge niet stijf, truttig en kleinburgerlijk bent. Dat een minister vakbekwaam is en plichtbewust bezig is met zijn job is voor haar blijkbaar niet belangrijk. De personeelsadvertenties voor Paarse ministerposten zouden het dus moeten hebben over omhooggevallen ministerdochtertje (Freya Van den Bossche) of ministerzoontjes (Tobback en Peter Vanvelthoven), politieke zonen (Verhofstadt van Willy Declercq en Dewael van Herman Vanderpoorten), rokkenjagers, logebroeders, leugenaars en bedriegers met kwaliteiten als arrogant, sexy, wispelturig, verwaand, respectloos, naïef, hip, … Hier moet tewerkstelling en  welvaart vanzelf komen en dat blijkt ook uit de Europese lijstjes over economie, welvaart en welzijn waarin België overal onrustwekkend aan het dalen is.