Het was vandaag een erg vruchtbare dag qua fotomogelijkheden. Toen ik uit bed gesukkeld kwam vertelde het vrouwke me dat ik maar beter mijn fototoestel nam om de felle sneeuwbuien vast te leggen. Als je dan gedurende de dag ook nog de familiehondjes in huis hebt, dan is de combinatie sneeuw en woefkes ook garant voor leuke plaatjes. Daarenboven was het vanavond de jaarlijkse kaas en wijnavond van onze fotoclub en daar zijn ook altijd wel leuke shots te scoren, maar... deze keer had ik bewust geen camera meegenomen, ik had al voldoende oogst om keuzestress te krijgen. De hondjes kwamen trouwens twee dagen geleden ook al aan bod en dus koos ik deze keer voor een shot van de intense sneeuwval deze morgen.

Ik moest vanavond nog even naar Herentals en omdat ik nog geen dagelijkse foto, geschikt voor deze blog, had gescoord heb ik tijdens de terugrit enkele ommetjes gemaakt. Toen ik iets over zessen voorbij Bobbejaanland reed bedacht ik dat de met veel lichtjes, eindejaars- en kerstdecoratie versierde ingang ook wel eens een interessant onderwerp zou kunnen zijn. Ik heb de wagen even aan de kant gezet aan de overzijde van de Olense Weg en met de camera op statief heb ik enkele shots gescoord. Hoewel er ergens in beeld "ingang" staat is het op dit moment van de dag eigenlijk "uitgang" en omdat de mensen naar buiten aan het komen waren heb ik enkele rustigere momenten afgewacht. Ik had een sluitertijd van 0,5 sec gekozen, de andere instellingen liet ik over aan de intelligentie van de Canon (en de ruisreductie en andere beeldverbeterende mogelijkheden van Photoshop). De bezoekers die in beweging waren staan er niet echt scherp op, maar dat vond ik niet eens relevant. Het gaat me om de in/uitgang en de vele mooie lichtjes.

We zijn deze morgen aan de wandel gegaan met onze logés, en eerlijk gezegd, het was een hele tijd geleden dat we weer eens op de paden kwamen waar we vroeger alle dagen wandelden toen we zelf ook nog honden hadden. Da's verleden tijd en dat hakt er in. Toen ik even in de fotoverzameling van begin vorig jaar bladerde zag ik dat ik op 1 januari op deze pagina ook een foto van een wandeling met hondje poste. Toen was het er maar een, Gustje, woef van zoon Michael. Ondertussen heeft kleindochter gekozen voor een labradoodle-puppy, Swa, als vriend en die mochten we ook als tijdelijke gast hondesitten tijdens de jaarovergang. Ergens tijdens de wandeling vond ik de tijd rijp om wat foto's te scoren en toen ik vroeg om even te poseren deden de woefen dat ook. Nu ja, eigenlijk heb ik ettelijke pogingen moeten doen voor ik de pose die ik in gedachten had kon vastleggen.  

Lichtjes zijn leuk, lekker eten is fijn.
Maar wat deze tijd echt mooi maakt is het samenzijn.
Al 56 jaar zijn wij een gelukkig paar.
Het vrouwke is mijn grootste cadeau het ganse jaar.
Wij vieren Nieuwjaar met z’n twee.
Hoewel… enkele familiehondjes vieren mee.
Lieve vrienden al te gaar…
… een spetterend en voorspoedig nieuwjaar !!!

Ik voel me nog steeds niet helemaal oké, maar na een dag niksen kon ik de kriebels toch niet bedwingen om vanavond weer op fotojacht te gaan. Gewapend met de Canon en de 16-35 er op, en de Sony, de lens op dat ding komt overeen met een 24-200, kon ik alle fotomogelijkheden wel de baas dacht ik. Daarbovenop had ik ook nog de drone meegenomen nu de omstandigheden en de drone-guide het eindelijk weer eens toelieten. Ik ben eerst naar de brug over het Kempisch Kanaal in St Jozef Olen gereden, enkele foto’s gemaakt maar het blauwe uurtje was nog niet op z’n best. Dan ben ik verder gereden naar het sluizencomplex op het Albertkanaal in Olen Centrum en ook daar heb ik enkele interessante beelden kunnen scoren. Tijdens de terugrit, opnieuw bij het Kempisch Kanaal in St Jozef heb ik daar weer een poging gewaagd en deze keer vond ik de omstandigheden perfect. Uit die shoot komt dit beeld. De voorste molen draaide heel erg traag en hoewel de sluitertijd 20 seconden is zie je toch te beweging van de wieken. Daar doe ik het voor. Morgen komen er wel weer enkele andere beelden voorbij op Facebook.

Ik heb zowat de ganse dag voor de TV gelegen, ziekskes. Pas vanavond had ik de puf om eens even tot in het dorp te wandelen, kwestie van toch even buiten te zijn en… mijn bijna obsessieve dwanggedachte achterna te lopen om alsnog een dagelijkse foto te scoren. De kerststal aan de kerk leek mij een goed onderwerp. Ik had wel geen statief meegenomen maar ik kon mijn Canon op een paaltje leggen en zo de instellingen aan mijn smaak aanpassen om een aanvaardbare belichting te halen.
( 16 mm - ISO 200 - F 11 - 4 sec. ) 

Of het nu een virus is of zijn het microben, geen idee. Is het verkoudheid of griep… of misschien nog iets anders? Feit is dat het vrouwke en ikzelf, we ons allebei erg zwakskes voelen. Snotteren, keelpijn, hoesten, moe, knikkende knieën… het zijn symptomen die ons vertellen dat we eigenlijk beter met een warme grog tussen de lakens zouden kruipen. Maar toch zijn we er op uit getrokken. Het weer was al te uitnodigend. Een winterwandeling is misschien ook wel een goede remedie toch? We zijn met de wagen naar Kasterlee gereden en daar zijn we vanaf de Neterust langs de Nete gaan wandelen, twee bruggen ver en dan langs de andere kant terug, goed voor nauwelijks zo’n 3 km. Ondertussen heb ik natuurlijk wel enkele leuke foto’s gescoord. 

Er zijn hondenmensen en er zijn kattenmensen. Ik hoor zeker tot de eerste soort. Ik hou van honden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik poezen haat of zo. Het vrouwke is trouwens een soort poezenmama voor twee wilde katten die in onze tuin een bijna vaste verblijfplaats hebben gevonden. Ze zijn niet streelbaar of benaderbaar maar ze worden wel van hapjes voorzien. In onze familie zijn er nog wel meer poezenliefhebbers. In het gezin van dochter Ilse lopen er wel een stuk of vier rond en de wijsheid dat een hond een baas heeft en poezen alleen maar dienaars lijkt daar zeer bewaarheid te worden. Zo zag ik er eentje die de onder constructie zijnde 1500-stuks puzzle als relax-plek had uitgekozen en de werkzaamheden aan de puzzle waren niet alleen on hold gezet maar ook gedeeltelijk gesloopt... Neen, geef mij maar een woef. 

Gisteren had onze dochter tijdens ons bezoek in Loenhout al verteld dat er vandaag in het naburige Wuustwezel een kerst-winterwandeling zou worden georganiseerd door Marc Herremans, de ex-triathleet die na een ongeval gedeeltelijk verlamd is en die nu de bezieler is van "to walk again". Na enkele telefoontjes was een groot deel van de familie bereid om daarin mee te stappen. Het was een erg goed georganiseerde tocht, goed aangegeven en met op z'n tijd interessante tussenstops. Op de vaak landelijke nauwelijks verlichte wegen was het moeilijk fotograferen zonder flits of statief. De ISO-waarde ging dan ook extreem naar omhoog om toch een aanvaardbare sluitertijd en voldoende scherpte over te houden. Toen we langs deze tent wandelden waar een plaatselijk zangkoor kerstliedjes ten gehore bracht zijn we ook even gestopt en ik heb van die gelegenheid gebruik gemaakt om enkele beelden te scoren.Deze past perfect in de sfeer.
Voor de aardigheid geef ik nog eens een keer de Exif-waardes mee: ISO 6400 - F 3,2 - 1/400sec. - 16 mm.

Onze dochter, Ilse, is een kerstkindje, geboren op 25 december dus. Vandaag zijn we naar Loenhout gereden om haar te feliciteren en samen aan de Kerstdis te zitten. Toen het tijd werd om weer naar huis te keren begon de avond al te vallen en het licht was weer erg mooi. Ik besliste dan ook om even te stoppen bij het kasteel de Renesse in Oostmalle. Er is een grote, makkelijk toegankelijke parking en de korte wandeling van de wagen naar het kasteel was zeer welkom om alsnog een klein beetje lichaamsbeweging te scoren. Ik had sowieso de Canon en een statief bij en ik heb daar gebruik van gemaakt om enkele beelden mee naar huis te brengen.

We zijn vandaag naar Diest gereden om naar de middagvoorstelling van de kerstmusical te gaan zien. Na 10 jaar Kerstman geweest te zijn was het best vreemd om eens in het publiek te zitten. Het moet gezegd: het was weer helemaal af, we hebben er van genoten. Ik had alleen mijn Sonytje bij en van op een van de achterste rijen was het niet makkelijk om aanvaardbare beelden te scoren. Na afloop kon ik de ganse groep acteurs, actrices en de kids in een beeld te pakken krijgen terwijl ze het dik verdiende eindapplaus in ontvangst namen.

Ik kon eigenlijk altijd al goed tegen de kou. Ik denk dat mijn speklaag extra isolerende kwaliteiten heeft. Hoewel het vandaag, zoals voorspeld, veel frisser was en ik met een best pittige gure oostenwind rekening moest houden ben ik toch weer gaan fietsen. Weinig kleur in het landschap in deze tijd van het jaar en dat bracht me op het idee mijn foto-oogst van de dag eens integraal om te zetten in pittig zwart-wit. Als je dat op voorhand beslist kijk je anders naar de mogelijke onderwerpen en denk je ook iets meer aan de compositie. In de Rooblokken, langs de spoorweg Turnhout-Herentals, kon ik dit beeld te pakken krijgen.

We waren al veel te lang niet meer op bezoek geweest bij nonkel Louis die in zorgtehuis Het Kapittelhof verblijft. Vandaag vonden we eindelijk de tijd om nog eens naar Lommel te rijden en gezellig wat bij te praten en in de kantine een en ander te nuttigen terwijl we met een half oog de veldrit in Hofstade op TV volgden. Toen het tijd werd voor Louis om naar het avondeten te gaan zijn we nog eens de stad in getrokken om te zien hoe de eindejaarsversiering er in Lommel uitziet. Het werd al redelijk duister en ik had geen statief meegenomen, alle foto’s maakte ik dus uit de losse hand met - hoe kun je het raden - met een erg hoge ISO waarde en een relatief lange sluitertijd. Het moet zijn dat ik toch nog een redelijk stabiele hand heb want er waren best wat leuke shots bij. Dit is het Raadhuis, centraal op het dorpsplein, tot 1958 was dit het gemeentehuis. Met de vele lichtjes alom, en bij het begin van het blauwe uurtje, ziet het er feestelijk uit.

Er wordt beweerd dat de Hel van Kasterlee waarschijnlijk de zwaarste duathlon ter wereld is en dat zou wel een waar kunnen zijn. Dit jaar waren de weersomstandigheden alleszins veel beter dan tijdens de vorige edities. Vijftien km lopen, dan 125 km mountainbiken en daarna nog eens 30 km lopen, het is niet niks. Ik was zoals ieder jaar weer op post om wat foto’s te sprokkelen van de atleten die het aan durfden. Uit de grote oogst was het moeilijk kiezen, er waren meerdere opnames die hier hadden kunnen staan. Morgen zet ik er nog wel een aantal op Facebook en in mijn jaaralbum komen er ook enkele meer. 

Ik had gelezen dat dit weekend tijdens Geel Wintert er op de grote markt een evenement zou georganiseerd worden ten voordele van de Warmste Week. De bezoekers zouden na betaling van 10 € een tijdje in een ijsbad mogen gaan zitten, een unieke actie en de opbrengst is volledig voor het goede doel. De dapperen die het aandurfden kregen een certificaat: “Ik trotseerde het koudste bad in de warmste week!”. Tja, de nieuwsgierigheid gewekt zijnde ben ik vandaag daar eens naar toe gefietst.
Het was er druk, en ik bedoel niet alleen op de markt in het algemeen, maar ook specifiek bij dat dompelbad. Ze stonden er warempel aan te schuiven om er in te mogen. Uiteraard heb ik er de nodige foto’s gemaakt en ik wil er op deze blog graag eentje tonen. In mijn jaaralbum voeg ik er nog wel enkele extra aan toe.

Ook vandaag heb ik weer redelijk laat de fiets even uit de garage gehaald. Rust roest, en dat geldt zowel voor mijn tweewieler als voor mezelf. De dagelijkse lichaamsbeweging plukken is voor mij een quasi dwanggedachte geworden... niet dat ik het erg vind. Ik was onderweg terug naar huis van uit Herentals, voor de kenners van de streek: met de neus naar het oosten. Het duurde daarom even voor ik het door had dat er achter mij prachtig avondrood te zien was. Tussen de bomen kon ik er helaas weinig mee qua fotograferen en ik moest wachten tot ik in het dorp was, bijna thuis, om een geschikt standpunt te vinden. Ik heb dan bij de kerk het Sonytje uit mijn zak gehaald en enkele shots gescoord. De grootste pracht was jammer genoeg al voorbij, maar dit vind ik toch ook nog de moeite waard om als foto van de dag te figureren.

Ook vandaag was ik weer druk bezig. Mijn jaaralbum is bijna af, er rest me alleen nog maar elke nieuwe dag een foto toe te voegen met de omschrijving en het hele zootje op 31 december naar de afdrukcentrale te sturen. Ik laat mijn fotoboeken trouwens al sedert eeuwen printen bij MyPhotofun, dik aanbevolen...
Vandaag had ik de tijd wel in de gaten gehouden en in de loop van de vooravond vond ik het welletjes. Ik heb de computer een tijdje op non-actief gezet en ik ben alsnog een flink rondje gaan fietsen. Avondlicht is vaak erg mooi en ook deze keer ben ik vaak gestopt om mijn fototoestel boven te halen. Dat het niet altijd moeilijke composities hoeven te zijn blijkt weer eens uit deze opname. Eenvoud siert.

Hoewel het best aangenaam weer was voor de tijd van het jaar, ben ik niet de deur uit geweest gedurende de dag. Ik had mezelf voor de computer neer geplant en ben begonnen met het maken van mijn jaaralbum. De gegevens uit de digitale wereld overhevelen naar een programma dat daar dan weer voor zorgt dat een bedrijf er een dik album van kan maken, daar kruipt behoorlijk wat werk in. Na het avondeten realiseerde ik me dat ik nog geen enkele foto gemaakt had vandaag en dat de dagelijkse blog me weer argwanend aan het inschatten was. Ik ben dan alsnog maar eens naar Kasterlee gereden om daar de eindejaars- en Kerstverlichting eens te bekijken en te fotograferen. Dit is een impressie van het gemeentehuis en een deel van de versierde markt. 

We zijn vandaag nog maar eens naar Aarschot gereden. Wij spelen dan wel niet meer mee in de kerstmusical maar dat wil niet zeggen dat wij er met onenigheid uitgestapt zijn, integendeel. Het werd ons te zwaar maar we zijn nog altijd betrokken bij alles wat er gebeurt. Als Joris, die een van de slechterikken speelt weer een aantal kilo's verdikt is en niet meer in zijn pak past dan is het vrouwke meteen bereid om haar naaivaardigheden te gebruiken om daar een oplossing voor te toveren. Meten, passen, afwerken, enkele keren over en weer rijden is dan de consequentie. Als we dan toch in Aarschot zijn, maken we natuurlijk gebruik van de mogelijkheid om ook eens op de Markt en in het park te gaan rondkijken naar de vele winterfeest attracties, speeltuigen en versieringen. Toen ik het haar vroeg poseerde het vrouwke graag in een sierkader dat door een reuze sneeuwman voor haar vastgehouden werd en ik haalde natuurlijk mijn fototoestel uit mijn zak.