10 april - Overblijvende ossentong

We zijn nog eens richting Prinsenpark gefietst. Zonder overdrijving is dat echt wel een van de mooiste en best geconserveerde natuurgebieden in ons landje. Wat ooit een koninklijk domein was wordt nu, zover ik weet, beheerd door de provincie Antwerpen. Er zijn vijvers, grachten, er is een bezoekerscentrum, picknickplaatsen, vogelkijkhutten, uitgezette wandelingen en natuurliefhebbers kunnen er in elk seizoen eindeloos dwalen door de prachtige natuur. Nu de lente zich uitbundig begint te manifesteren is het er misschien nog mooier dan anders. Dit is een van de vele foto's die ik scoorde tijdens onze fietstocht doorheen het park vandaag. 

Op 26 februari zijn Steve en Valerie in het huwelijk getreden. Als je terug scrolled in deze blog naar die datum kun je o.a. lezen dat bruiloftsfotografie absoluut niet mijn ding is. Maar omstandigheden dwongen me er toen toe om de plechtigheid te fotograferen en dat viel eigenlijk best mee. Nauwelijks enkele weken later kreeg ik de hoofdpersonen weer samen voor de lens toen ik op het terras van De Lichtaartse Kwezel iets ging consumeren en deze keer waren ze met drie... Ik heb het jonge gezinnetje nog eens met mijn Sonytje geconfronteerd.

Plezier beleven aan fietsen doet iedereen op zijn eigen manier. Ik trek er graag alleen op uit en als het vrouwke mee gaat vind ik dat nog fijner. Maar je hebt ook de wielrenners die aan het trainen zijn, al of niet op de openbare weg, de wielertoeristen, opgesplitst in rustige en fanaten, en dan zijn er ook nog de senioren van okra die vaak in groep met wegkapiteins gedisciplineerd rondtoeren om hun wekelijkse beweging te plukken. Zolang er geen conflictsituatie ontstaan vind ik het allemaal best. Vandaag zagen we weer eens een redelijk grote groep naderen en we zijn even opzij gaan staan, niet alleen voor de veiligheid, maar meer nog om ze te fotograferen... Afwisseling in de fotografie blijft mijn motto.

Toen ik het vrouwke vroeg of ze wilde mee gaan fietsen met zulk mooi weer hoorde ik ineens boenke-boenke komen uit de kast. Mijn drone die al een tijdje in de vergeethoek was geraakt wilde zich nog eens laten horen en toen ik de kast opende kwam de dringende vraag of ie mee mocht. De UAV forecast en de drone guide waren allemaal positief en waarom niet eigenlijk… Ik had geen specifieke drone plannen maar stel dat er zich een mogelijkheid aandiende wilde ik er wel klaar voor zijn. Je gaat tenslotte ook niet op fototocht zonder fototoestel he.
Bij onze eerste geplande stop, De Lentehei, was geen tafeltje vrij, niet op het terras en ook niet binnen. Een Duvel drinken al staande vond ik maar niks dus fietsten we verder. Alternatief, een beetje verder richting Grobbendonk: De Herberg, ooit in de nationale aandacht gebracht door de toenmalige uitbater Bartel Van Riet, maar dat bleek gesloten wegens wekelijkse sluitingsdag op maandag, ook op deze Paasmaandag dus, sh*t… Tja, maar dat bood me dan toch even de mogelijkheid om de drone eens zijn zin te geven. In normale omstandigheden mag je niet over mensen vliegen maar nu, over een bijna leeg terras… Er zat nog wel een familie aan een tafeltje, die hadden waarschijnlijk ook gehoopt hier wat lafenis te vinden, maar daar bleef ik ver vandaan. Ik heb wat foto’s gemaakt en van uit dat hoge standpunt zijn die altijd wel net iets anders dan de doorsnee beelden van die locatie.
In deze opname is het vrouwke trouwens ook in beeld. Onder haar kenmerkende rood petje kun je ze vinden als je goed kijkt. 

Bij mijn weten is de eerste kermis van het jaar de paaskermis in Herentals. Het wordt een traditie maar we zijn er ook dit jaar naar toe getrokken. De hang naar activiteiten die aan mooi weer gelinkt zijn was hier duidelijk aanwezig maar ook een bezoek aan de smoutebollenkraam van Storms (de beste !!!) was op zich al voldoende om ons naar Herentals te lokken. Fototoestel mee natuurlijk. Tijdens onze wandeling over de foor zagen we een attractie die er niet eerder was en dat hoort gefotografeerd te worden he. Een soort grote centrifuge waar mensen tegen de wanden plaats nemen die dan door het snel roteren van dat ding tegen de wand gedrukt worden zelfs als de beweging van horizontaal naar vertikaal overgaat. Met al die smoutebollen in gedachten heb ik me er maar niet aan gewaagd.  

Als we binnendoor naar onze zoon in Herentals fietsen dan komen we tussen de Watervoort (daar woont Wout V.A.) en de Wijngaard langs de Heistraat, een mooi onverhard tracé over de Kempense Heuvelrug. Veel meer echt Kempens landschap zul je niet vinden. Je moet er soms wel eens opzij omdat er mountainbikers net iets sneller zijn dan wij, maar het is toch een aanrader voor de amateur fietser. We zijn vandaag eens gestopt bij de bareel die het doorgaand gemotoriseerd verkeer onmogelijk maakt en daar kreeg ik enkele collega-fietsers in beeld. Die kwamen van een van de vele andere onverharde wegeltjes of misschien wel van de horeca gelegenheid onder de "Toeristentoren"...

Hoewel ik er vandaag maar één op de foto kreeg zijn ze nog steeds met twee, de zwerfpoezen waar ik het al eerder over had. Ze hebben een bijna permanente verblijfslocatie gevonden in onze hof, meer bepaald in wat ooit het speelkasteel van de kleinkinderen was. Zwerfpoes is dan ook eigenlijk niet meer de helemaal correcte benaming. Het vrouwke zorgt dat ze regelmatig wat hapjes krijgen maar benaderen, strelen of socializen is er niet bij. Afstand houden is de boodschap. Ik had dan ook de tele op mijn toestel gezet om dit beeld te schieten deze namiddag. Poes houdt mij wel in de gaten maar zolang ik uit haar veiligheidszone blijf onderbreekt ze haar siesta niet.

Geen fietsweer vandaag en eigenlijk ook geen wandelweer, maar als er dan toch even een opklaring voorbij komt en de buienradar zegt dat het nu een tijdje droog blijft is het tijd om eens rond de blok te wandelen, kwestie van alsnog enkele stappen op de teller te zetten en de "kom van dat gat af"- actie een beetje te volgen. Natuurlijk had ik mijn fototoestel meegenomen en voor de gelegenheid had ik weer eens de 50 mm er op gezet. Da's een 1.4 lens qua diafragma en daarmee kun je natuurlijk ook wel spelen met de scherptediepte. Ik gebruik 'm steeds vaker trouwens, 50 mm is namelijk zo ongeveer het blikveld wat je met je menselijke ogen ziet.
Niet eens 200 m van huize Pol en Josee zag ik dat bosje met rode bessen en ik wilde wel eens proberen of ik daar geen leuk beeld uit kon puren. Toen ik de oogst thuis op de Mac bekeek zag ik het pas... Er zit een heel erg klein spinnetje tussen de bessen. Of dat de reden is om voor deze opname te kiezen weet ik niet zeker. In het formaat dat deze site toelaat is het nauwelijks zichtbaar maar ook zo vind ik het wel een leuk beeld.
Voor de aardigheid nog eens de gegevens: 50 mm - F 1.4 - ISO 100 - 1/1600 

Ik ben vanmiddag nog maar eens naar het pastoorsbos gewandeld en hoera… zoals het spreekwoord zegt: 4de keer goede keer. De klaverzuring bloemetjes waren goedgezind, ze staken allemaal hun koppeke omhoog en ze glimlachten vriendelijk naar mij. Ik had voor de gelegenheid de macrolens op mijn toestel gezet. Met F 7,1 is de scherptediepte al erg klein in de macrofotografie en zonder statief was het niet gemakkelijk om de schoonheden er goed op te krijgen. Veel foto’s maken is dan de boodschap en de onscherpe beelden gewoon wegkieperen. Ik heb gelukkig toch ook enkele opnames kunnen selecteren die aan mijn strenge normen voldoen. Ook in dit beeld is er eigenlijk maar één bloemeke haarscherp (rechtsboven) maar voor mij is dat voldoende.
Hier plaats ik iedere dag maar één foto maar op mijn Facebookpagina staan er nog een aantal. https://www.facebook.com/pol.schrijvers

Ik moest even naar Arendonk en het weer was toch niet van die aard om er naar toe te fietsen, dan maar met de wagen. Maar ook dan kies ik meestal voor de kleine weggetjes binnendoor. Toen ik over de snelwegbrug reed in de Broekstraat in Schoonbroek bekroop me de goesting om nog eens een foto te maken van de windmolenverzameling en natuurlijk daarbij ook het verkeer op de E 34 met liefst wat kleurtjes. Het voordeel van er naar toe te rijden met de wagen is dat ik dan makkelijk de Canon kan meenemen. Het nadeel is dat je zomaar niet boven op de brug kunt stoppen en parkeren. Ik moest alsnog nog een eindje wandelen... Ik vond het toch de moeite waard, dit is het resultaat.

We werden er de voorbije dagen er toch weer pijnlijk op geattendeerd dat de lente nog niet definitief in het land is. Onze tuin lente- of zomerklaar maken zetten we beter nog maar even on-hold. Het vrouwke heeft trouwens enkele potentiele toekomstige tuinbewoners voorlopig strikt huisarrest gegeven. Maar vanmiddag was er toch een die alvast eens door een van de ramen van de ondertussen overvolle bergruimte kwam zien of er geen mogelijkheden waren om alsnog naar buiten te komen. Toevallig had ik net mijn Sonytje bij de hand en kon ik 'm op de foto zetten. 

Het is nog steeds geen fietsweer en we zijn dan weer maar aan de wandel gegaan. Een nieuwe poging om de klaverzuring in het Pastoorsbos te fotograferen was weer geen succes, ze pronken er nog steeds niet in volle glorie. De plek waar we boshyacinten weten bloeien was ook nog niet wat we er van verwachtten. Maar waar we op een gegeven moment wél doorheen wandelden was een rijkelijk gevuld veld vol daslook. De bloei is pas later als de lente op zijn hoogtepunt is maar de smaak is er al en ik denk dat we morgen eens wat gaan plukken om in de salade te doen of in de soep... lekker!!!

Nick, neefje van het vrouwke, had me gevraagd om eens naar Lommel te komen om wat foto's te maken van zijn nieuwe bandje. Zoiets laat ik me geen twee keer vragen. Vandaag hadden we afgesproken en we zijn eerst even gaan overleggen in de repetitieruimte. Al snel bleek tijdens ons gesprek dat het niet meteen gelikte glamour foto's moesten worden, integendeel. Ik heb zelf een hele carriere als muzikant achter de rug en ik weet uit eigen ervaring dat een repetitieruimte er meestal niet netjes opgekuist bij ligt. We waren het er over eens dat de locatie een beetje chaotisch mocht overkomen en de band redelijk relaxed. Toen kreeg ik het idee om een van de bandleden te positioneren alsof hij door het dakvenster naar binnen wilde dringen. Natuurlijk was dat niet echt he, maar met photoshop is alles mogelijk...

We waren vandaag in Aarschot bij de gelegenheid van de openingsreceptie van de nieuwe gallerij van schoonbroer Dreeke. Wat een carrièreswitch trouwens: van gerenommeerd fotograaf naar kunstschilder... en het was echt de moeite. Ik heb veel foto's mogen maken maar die zijn voor een andere bestemming.
Toen we weer naar huis vertrokken wilde ik nog wel een avond- of nachtfoto scoren. Ik had de wagen geparkeerd aan de kerk, daar is bijna altijd plaats en toen we er weer terug kwamen, nu was het donker, zag ik hoe mooi de OLV kerk verlicht was. Ik kon niet anders dan mijn statief nog eens ontvouwen en een lange sluitertijd-opname maken. Er waren links en rechts wel wat erg storende lichten maar door een goede positie te kiezen kon ik de meeste hinder toch vermijden. De bruine ijzerzandsteen die zo typisch is voor meerdere bouwsels in de streek maakt de foto nog net iets anders dan andere kerken... 

In de loop van de namiddag zou het volgens de buienradar een tijdje droog blijven. We hebben er op vertrouwd en we zijn aan de wandel gegaan. De bedoeling was om te gaan zien of aan het Pastoorsbos de klaverzuring al in bloei stond. En inderdaad er waren al enkele bloemekes maar die lieten allemaal hun kopke hangen door de regen die er eerder vandaag over hen heen was gekomen. Ik kom er nog wel eens terug volgende week als het droog is.
Op de terugweg kwamen we langs dit afsluiting-hek, bijna aan de Schransstraat en omwille van de schaduw ervan en ook omdat dat het licht er zo subtiel doorheen viel vond ik het een foto waard. Zwart-wit was ook deze keer de voor de hand liggende keuze.    

Het was weer zo'n dag dat je beter binnen blijft, en dat heb ik ook gedaan. Een prima gelegenheid om aan het werk te gaan en alle achterstand in het bewerken en optimaliseren in te halen van de vele foto's die ik de voorbije week heb gemaakt. Na de studio-shoot met kleindochter Julie vorige vrijdag kwam haar mama haar oppikken en ze had Swa, de woef van Julie meegebracht. Met vuile schoenen stap je niet op een witte studio-achtergrond en hoewel een labradoodle niet ruift had ik op voorhand al gewaarschuwd dat ook honden er vanaf moesten blijven als ze op bezoek zouden komen. In de armen van zijn bazinnetje kon het wel en zo kon ik nog een extra foto scoren... Vandaag zag het beeld er zo uit na dat het door Photoshop gepasseerd was.

Het ziet er naar uit dat we de volgende dagen onze fietsen maar beter in de garage moeten laten staan. De voorspellingen zijn alleszins niet van dien aard om ons er toe aan te zetten er op uit te trekken met onze tweewielers. Vandaag hebben we er alsnog even van geprofiteerd. Het vrouwke had er voor gekozen nog eens naar het shopping center in Olen te gaan... tja, vrouwen en shoppen he.
Terwijl zij haar ding deed heb ik wat rond gelopen met mijn camera, maar pas toen we elkaar weer terug vonden op de afgesproken plaats onder de iconische giga zeildoek overspanning kon ik de leukste foto van de dag scoren. Het vrouwke nam plaats op een bank die op een grasperkje stond onder een bloesemende boom. Idylisch zul je zeggen... Maar het gras was fake, de boom was fake, de bloesems waren fake... gelukkig was het vrouwke echt!

Zo, de grootste drukte qua groepen- en studio fotografie is voorbij en nu hebben we weer wat tijd om andere leuke dingen te doen, fietsen bijvoorbeeld. Het weer was er zeer geschikt voor trouwens. Als tussenstop had ik gekozen voor Tabloo, het bezoekerscentrum rond radioactiviteit. We waren er al enkele keren eerder o.a. om het fotosalon van DifoDess te bezoeken en we hadden ook onthouden dat er een horecagelegenheid is waar je best aan je trekken kunt komen. Daar hebben we ons dan ook een tijdje neer geplant. Toen we weer verder gingen fietsen heb ik van op de plek waar we onze rijwielen hadden gestald nog snel een foto van de locatie gemaakt. Moderne, gewaagde architectuur vind ik sowieso altijd wel interessant. Dat ik dit in pittig zwart-wit zou omzetten lag voor de hand he.

He he.. Ik heb een week lang dansgroepen fotograferen in Balance health Center overleefd. Na een zeer drukke en soms hectische periode waren vanmiddag Klassiek 9 en Modern 7 de laatste onderwerpen die ik voor de lens kreeg. De allerlaatste foto die ik maakte koos ik om deze serie af te ronden. Het lijkt me niet zo moeilijk om te raden of dit klassiek dan wel modern is... Kleindochter juf Julie zit tussen haar pupillen en dat vond ik het ideale beeld om deze foto-marathon af te sluiten.