25 maart - Julie en Swa(ke)

Het ziet er naar uit dat we de volgende dagen onze fietsen maar beter in de garage moeten laten staan. De voorspellingen zijn alleszins niet van dien aard om ons er toe aan te zetten er op uit te trekken met onze tweewielers. Vandaag hebben we er alsnog even van geprofiteerd. Het vrouwke had er voor gekozen nog eens naar het shopping center in Olen te gaan... tja, vrouwen en shoppen he.
Terwijl zij haar ding deed heb ik wat rond gelopen met mijn camera, maar pas toen we elkaar weer terug vonden op de afgesproken plaats onder de iconische giga zeildoek overspanning kon ik de leukste foto van de dag scoren. Het vrouwke nam plaats op een bank die op een grasperkje stond onder een bloesemende boom. Idylisch zul je zeggen... Maar het gras was fake, de boom was fake, de bloesems waren fake... gelukkig was het vrouwke echt!

Zo, de grootste drukte qua groepen- en studio fotografie is voorbij en nu hebben we weer wat tijd om andere leuke dingen te doen, fietsen bijvoorbeeld. Het weer was er zeer geschikt voor trouwens. Als tussenstop had ik gekozen voor Tabloo, het bezoekerscentrum rond radioactiviteit. We waren er al enkele keren eerder o.a. om het fotosalon van DifoDess te bezoeken en we hadden ook onthouden dat er een horecagelegenheid is waar je best aan je trekken kunt komen. Daar hebben we ons dan ook een tijdje neer geplant. Toen we weer verder gingen fietsen heb ik van op de plek waar we onze rijwielen hadden gestald nog snel een foto van de locatie gemaakt. Moderne, gewaagde architectuur vind ik sowieso altijd wel interessant. Dat ik dit in pittig zwart-wit zou omzetten lag voor de hand he.

He he.. Ik heb een week lang dansgroepen fotograferen in Balance health Center overleefd. Na een zeer drukke en soms hectische periode waren vanmiddag Klassiek 9 en Modern 7 de laatste onderwerpen die ik voor de lens kreeg. De allerlaatste foto die ik maakte koos ik om deze serie af te ronden. Het lijkt me niet zo moeilijk om te raden of dit klassiek dan wel modern is... Kleindochter juf Julie zit tussen haar pupillen en dat vond ik het ideale beeld om deze foto-marathon af te sluiten.  

Eén na laatste dag van de fotoshoots bij balance Health Center. De foto's worden gemaakt voor het programmaboekje bij de komende voorstelling. Een van de onderdelen van het programma is een combinatie van klassieke danseressen met kleuters, meer specifiek: klassiek 7 plus kleuters 3. Dit is een opname gemaakt net na de laatste foto van de shoot voor deze combinatie. De dames en de kids zijn even de spanning van zich af aan het laten glijden en er wordt wat gelachen. Dat is het moment dat ik aangreep om nog eens af te drukken.

Het is erg druk in fotografieland voor mij dezer dagen. En ja, ik weet dat het misschien eentonig wordt en mijn motto "zoveel mogelijk afwisseling" is even niet van toepassing maar vanaf volgende week ga ik weer voor zoveel mogelijk verandering. Vanavond ging de groepen-fotograferen-marathon gewoon verder bij Balance Health Center, maar eerst, om 10 uur deze morgen had ik een tijdslot gereserveerd in onze tijdelijk opgebouwde fotostudio van de fotoclub. Kleindochter Julie, dansjuf bij Balance, had me gevraagd om wat beelden van haar te maken en dat leverde een gigantische oogst op. Bij de 300 foto's kreeg ik op mijn geheugen-kaartje. dat zijn natuurlijk vaak meerdere shots van één pose maar toch... Ze was er blij mee. Voor deze pagina koos ik een beeld dat ik als een uitdaging zag, wit op wit... Julie in een witte outfit tegen een witte achtergrond. Ik ben er zelf tevreden over, Julie ook. 

Ik heb al wel eens vaker groepsfoto's gemaakt maar dit is zeker de grootste en het was zeker niet de gemakkelijkste... Hou maar eens 45 pittige dames in toom. De naam van de richting die ze volgen bij Balance Health Center is "Girly", voor de goede verstaanders: dames die zich nog steeds al meisjes presenteren. Om er enige discipline in te krijgen heb ik deze keer mijn stem toch enkele keren moeten verheffen, al was het maar om boven het gekakel uit te komen, maar al bij al kon ik ze wel de baas... En om niet al te negatief over te komen: het zijn stuk voor stuk schatten van meisjes.

Het randgebeuren tijdens de fotoshoot-week bij Balance Health Center levert ook leuke beelden op. Voor en na, tijdens het wachten of gewoon terwijl anderen nog aan hun outfit aan het prutsen zijn er haantjes de voorste (of moeten we in dit geval zeggen kippetjes de voorste?) die de alternatieve danskriebels niet kunnen bedwingen en als ik het vraag durven ze ook wel eens moves te doen die niet in het programmaboekje zullen komen. Deze twee jongedames wilden hun talent graag tonen en dan is het de kunst om op precies het goede moment af te drukken. 

Dag twee van mijn fotomarathon in Balance Health Center. Een van de groepen die ik vandaag voor de lens kreeg was Urban Hiphop 4, zeg maar de meest gevorderde hiphoppers. Na de officiele shoot wilde juf Jutta ook nog op de foto samen met haar pupillen. Uiteraard kan ik zoiets niet weigeren. Omdat dit zeker een foto is die niet in het programmaboekje van de voorstelling komt vind ik dat er geen bezwaar is om 'm op deze pagina te posten.

Mijn fotomarathon is van start gegaan. Vandaag heb ik de eerste groepen van Balance Health Center gefotografeerd en de rest van de week gaat dat maar door. Ik ben er vrij zeker van dat er in de komende dagen dan ook wel enkele resultaten van de fotoshoots zullen voorbij komen op deze pagina. Ondertussen ben ik ook altijd wel te vinden voor enkele shots die niet gepland waren. Toen deze vriendinnen op de foto wilden kon ik niet weigeren, ik vind dat trouwens ook altijd interessant om mijn instellingen te kontroleren. De groep waar zij deel van uit maken bestaat uit 18 dametjes maar voor iedereen klaar was hadden we tijd zat om wat losse opnames te maken. Onwillekeurig moest ik denken aan een hit van Cindy Lauper: "Girls just wanna have fun"...

Dochterlief Ilse had ons uitgenodigd om te komen kijken naar een voorstelling van de KDW. Dat staat voor Knappe Durvers Wuustwezel, dat is een turn-, gymnastiek-, rhytmische dansvereniging en Ilse is er een van de juffen, leidsters, vrijwilligsters. Ik had me voorgenomen geen foto's te maken. Maar dat is natuurlijk zonder mijn kleine Sony gerekend. Die zit altijd in mijn zak en, je raadt het al..., hij wilde er uit. De omstandiheden waren weliswaar niet meteen van dien aard om mooi belichte foto's te scoren, het was er redelijk donker en de belichting was best sfeervol maar zeer ingetogen. Daarenboven zaten we op de twee na laatste rij en da's een hele afstand naar het podium om uit de losse hand scherpe foto's te maken met zulk zwak licht. Na een strenge selectie heb ik alsnog een handvol aanvaardbare beelden over gehouden. Bij de eind-scene, toen alle deelnemers op het podium kwamen en de lichten wat feller mochten schijnen, kon ik deze opname maken. Dank U wel Sonytje.
Voor de aardigheid nog eens de instellingen: ISO 4000 - 1/80 sec. - F 4. 

Tussen de buien door ben ik toch nog even aan de wandel gegaan. En alweer had ik de 50 mm lens op mijn toestel gezet. Dat is sowieso een van mijn favorieten al was het maar omdat de beeldhoek van dat ding ongeveer overeen komt met ons menselijk blikveld. Zoomen zit er natuurlijk niet in met een vaste brandpuntafstand, daar heb je voetenwerk voor nodig.
Niet ver van huize Pol en Josee is er een magnolia boom en hij staat in bloei. Dat dit een uitdaging qua fotografie was is voor de hand liggend. Ik heb er dan ook enkele foto's gescoord. Het maximum diafragma van die 50 mm-lens is 1,4 en daar kun je ook erg kleine scherptediepte mee creëren. In dit geval heb ik gefocust op de druppels op de bovenste bloem. 

Echt oergezellige bruine cafés... er zijn er niet veel meer. Toch ken ik er nog wel enkele en daar wil ik ook wel eens binnengaan. Café De Heide, langs de weg naar Herentals is er zo eentje. De naam is er al een eeuwigheid maar vroeger zegde iedereeen gewoon 'bij Marie" en lang na dat Marie overleden was bleef het nog steeds "bij Marie", daarna werd het voor de meesten "de Hei", hoewel ik me er soms op betrap dat als ik met vrienden er eens naar toe wil, ik toch gewoontegetrouw "bij Marie" blijf zeggen. Vanavond kwamen we er langs en ik had nog geen kandidaat voor foto-van-de-dag. We zijn dan maar tegenover het café gestopt en terwijl het vrouwke in de wagen wachtte heb ik even de camera op statief gezet en snel een foto gemaakt. De gezelligheid binnen is zichtbaar en de lichtsporen van de voorbijrazende auto's vind ik ook wel een leuke toevoeging aan de opname.

Een keer per jaar - zo ongeveer - stellen we de studio-apparatuur van onze fotoclub op en dan kunnen alle leden er van gebruik maken gedurende een kleine twee weken. Vanavond hebben we dan een rondje kennis ophalen qua studiofotografie gedaan, niet alleen voor de nieuwe leden maar ook alle anderen hebben er weer veel van opgestoken. Gert, een van de anciens is een rerenomeerd fotograaf en die kon ons weer wat bijpraten, vragen beantwoorden en nuttige tips meegeven. Ik heb zelf ook enkele proefshots gemaakt en dit is er een van. Mede-clublid Maarten wilde graag even poseren.
Het wordt trouwens redelijk druk voor mij qua studiofotografie want volgende week ga ik alle groepen voor de dansvoorstelling van Balance Health Center fotograferen en tussendoor heb ik ook enkele slots gereserveerd in de club voor het gebruik van onze pop-up-studio. Kleindochter Julie, danslerares, wilde namelijk graag wat leuke foto's als promotiemateriaal. Ik vrees dat ik mijn credo afwisseling in de fotografie de komende week toch iets minder strikt zal moeten interpreteren... 

Ik ben vanavond even naar het kerkplein gewandeld omdat ik gezien had dat de narcissen daar uitbundig bloeien en dat zijn uiteraard onderwerpen die ik wel eens in beeld wil nemen. Ik had de macrolens op mijn toestel gezet maar eigenlijk was ik net iets te laat, het licht was niet meer zo goed. Ik had daarenboven ingeschat dat ik geen statief nodig zou hebben... dom!
Met de macrolens moet je natuurlijk geen al te groot diafragma kiezen om nog een aanvaardbare scherptediepte over te houden en ik kwam er al snel achter dat ik zelfs met Iso 1600 met een sluitertijd van 1/50 moest leren leven... De meeste opnames waren alleen maar geschikt om meteen weg te kieperen en uit de selectie van de enkele min of meer geslaagde heb ik dit beeld gekozen. Het is niet wat ik in gedachten had maar ik kan er mee leven. Het is trouwens ook de enige foto die ik in de aanbieding heb vandaag.

Ondanks het voorspelde minder goede weer waren er vandaag toch ook langere periodes met wat zon. En dan is het vrouwke niet te houden. Er is nog veel werk aan de winkel om onze tuin weer zomerklaar en toonbaar te maken en het vrouwke is er al aan begonnen. De bijdrage van ondergetekende zal nog volgen als er zich iets zwaardere karweien aandienen. Het tuinpad fatsoeneren was nummer één op de to-do-lijst. Ik heb de gang van zaken plichtsbewust gedocumenteerd met enkele foto's. De drone was me daar zeer behulpzaam bij. De UAV forecast app, - dat is zeg maar de boodschapper die aanduidt of je wel of niet mag vliegen -, gaf weliswaar aan dat het de hele tijd rood was maar dat was alleen omdat er regen voorspeld was. Geen regen, dus vond ik dat ik mijn speeltje alsnog even de lucht in mocht sturen. Het was trouwens niet nodig om erg hoog te gaan. Het beeld van de arbeid van het vrouwke van uit deze hoek vind ik zeker een plaatsje waard in mijn volgend jaaralbum. 

Zes uur vanavond. We hadden afgesproken met maatje Alex en zijn Leentje om iets te gaan eten bij De Nete. Het licht was mooi en de verleiding was te groot om niet eerst een foto te maken van het achterliggende pomphuisje. Het kwam al eerder voorbij op deze pagina een hele tijd geleden maar dat vond ik geen beletsel om van uit deze hoek nog eens een shot er aan te besteden.

Het is niet de eerste keer dat ik het vertel het maar fietspad langs het Kempisch Kanaal is een van onze favoriete routes. Ook vandaag ben ik er weer langs gereden, deze keer richting Herentals. Misschien moet ik toch eens wat vaker ergens anders gaan fietsen, kwestie van mijn credo "afwisseling in de fotografie" vol te houden.
Ik was gestopt om de mooie wijde bocht met de rij bomen in beeld te nemen, even enkele stappen opzij dus. Er waren veel fietsers vandaag en omdat ze maar bleven voorbij komen vond ik dat ze eigenlijk wel een leuke toevoeging aan de compositie konden zijn. Ik heb gewacht tot er twee op een goede plek waren en dan heb ik afgedrukt. Nu weet ik eigenlijk niet meer of die fietsers het onderwerp zijn dan wel de rij bomen, of toch het kanaal... ???   

Voor ik ging fietsen ben ik nog even naar Balance Health Center gereden. Ik moet daar binnen twee weken weer alle dansgroepen fotograferen die zullen optreden tijdens de twee-jaarlijkse voorstelling. Vandaag was het open kijkdag en ik wilde nog wat dingen regelen en uitproberen.
Toen kleindochter Julie een 4-jarig ukje was begon zij ook te dansen bij Balance en onderussen is ze afgestudeerde dansjuf en dat maakt het voor mij natuurlijk dubbel interessant. Toen de les bijna gedaan was had ik teken gedaan dat ik graag een foto wilde maken van de groep met haar er bij en dat kon, maar dan snel want er stond nog vanalles op het programma... Er staan twee kindjes op die een beetje verborgen zijn, maar ik kreeg geen tweede kans. Bij de officiele komende fotoshoot zal dat wel het geval zijn natuurlijk, dan moet het perfect. Toch vind ik dit best een leuk beeld.

Ik kan het ook niet helpen, het Kempisch Kanaal is en blijft een van onze favoriete bestemmingen als we gaan fietsen, en met zulk mooi weer konden we niet anders. In tegenstelling tot de vorige dagen was de lucht wel een beetje gesluierd maar dat was geen beletsel, integendeel. Deze keer hebben we eens niet het fietspad aan de zuidkant, maar het onverharde grind/zand-pad aan de overzijde gekozen en eerlijk gezegd, het viel mee, zozeer dat we de volgende keer nog wel eens voor dit alternatief zullen kiezen. Het feit dat we aan deze kant konstant in de zon reden terwijl je aan de overzijde bijna altijd in de schaduw vertoeft speelt wel mee in deze conclusie. Daarenboven is het hier veel rustiger.