29 mei - What a difference a day makes

Nadat de mama van het vrouwke overleden is in zorgtehuis Hoevezavel zijn wij daar blijven komen als vrijwilligers en vandaag waren we uitgenodigd door het gemeentebestuur van Lommel voor het jaarlijkse grote vrijwilligersfeest. Dat was trouwens niet alleen voor de mensen die zich inzetten voor het reilen en zeilen in Hoevezavel maar voor alle vrijwilligers van alle mogelijke activiteiten waar er vrijwilligers ingezet worden. Meer dan 1000 zijn er in Lommel en er waren er toch een 400-tal komen opdagen.
Het was een leuke verrassing toen we Peter nog eens zagen. Lang geleden was hij verantwoordelijk voor de animatie in Hoevezavel en ondertussen is hij werkzaam voor de stad en bij de organisatie van het feest was hij betrokken. Toen hij ons zag kwam hij meteen naar onze tafel voor een lange babbel. Een extra stoel was er niet meer maar hij zette zich gewoon op zijn hukken. Ik maakte altijd al veel foto's in Hoevezavel en toen ik hem vertelde dat ik van plan was om hem ook eens in beeld te nemen vond hij dat niet erg. Ik vroeg hem wel om gewoon verder te praten en zeker niet op de camera te letten. Na enkele shots kwamen er enkele spontane, ongekunstelde beelden voorbij. Dit is een van de betere. 

Tja, ik weet het wel, klaprozen kwamen al voorbij eerder deze maand en ik probeer in mijn fotografie zoveel mogelijk afwisseling te brengen. Ik wil niet in één vakje of specialiteit geduwd worden. En toch koos ik vandaag weer voor hetzelfde onderwerp. Je ziet ze overal in dit seizoen en ze zijn vaak met veel. Ik vind ze ook prachtig en in mijn zoektocht naar foto's met rood voor een mogelijke AV reeks voor ons komende fotosalon heb ik me weer laten verleiden om deze verzameling schoonheden weer eens te fotograferen. Met deze temperaturen zoeken we meer dan gewoonlijk wat verfrissing langs het Kempisch Kanaal en toen we onder de fiets-o-strade F105 reden kwam dit beeld zo maar voorbij. Even stoppen, klik en verder rijden... Weer eentje. Je weet maar nooit of ie bruikbaar is in mijn reeks... 

Ze hadden het voorspeld en er sneuvelden enkele warmterecords vandaag. Tropisch warm werd het en dat vonden we van het goede teveel eigenlijk. Toch zijn we gaan fietsen, maar om de hitte een beetje te ontlopen zijn we weer erg vroeg vertrokken. Een rondje kanaal, Herentals, Lentehei was al goed gevuld met fotomogelijkheden maar toen we tijdens de terugweg even stopten bij zoon Mike en gezinnetje, om te zien hoe het opschiet met de afwerking van het zwembad dat ze aan het aanleggen zijn, kon ik de leukste opname van de dag scoren. Het is nog niet helemaal afgewerkt maar er staat al water in en Gustje, één van de huiswoefen, heeft al snel ontdekt dat met deze temperaturen een lekkere plons voor afkoeling zorgt. Uiteraard heb ik meerdere shots kunnen maken maar deze vond ik de leukste. 

Met dit warme weer zijn we redelijk vroeg aan onze dagelijkse fietstocht begonnen. Toen we nog voor 3 uur bijna terug thuis waren kwamen we in Kasterlee centrum terecht op de lentebraderij. Daar had ik nie eens aan gedacht... maar het vrouwke vond het helemaal fantastisch en ze is dan ook driftig alle standjes gaan bezoeken. Ik heb ondertussen wat rondgekeken of er niks leuks te fotograferen viel. En ja hoor, ik ben nog steeds bezig met het plannen en het verzamelen van inhoud om een AV-reeks met als titel "Rood" in elkaar te knutselen. Deze kleine Fiat daar gezet door de Pit kon ik natuurlijk niet ongefotografeerd laten. Een korte verduidelijking is op zijn plaats natuurlijk. De Pit is het bistro gedeelte van het OC in Kasterlee en uit eigen ervaring kan ik getuigen dat je er erg goed kunt eten... 

Toen het vrouwke deze middag vroeg "Waar gaan we eens naar toe fietsen?" antwoordde ik zonder nadenken: " Zullen we eens naar Lommel fietsen? Ik wil de communiefoto's van Miel graag persoonlijk gaan afgeven bij de familie". Da's wel een afstand die ver boven het gemiddelde is die we tijdens onze dagelijkse fietstochten afleggen. Tja, als je ergens aan begint moet je het ook afmaken he. Net geen 75 km hebben we vandaag op de teller gezet en uiteindelijk viel het nogal mee met de conditie, zij het dat het oorspronkelijk aangename gevoel van de strijd tussen het zadel en mijn achterwerk na een tijd toch steeds meer en meer veranderde in een pijnlijke bedoening. 
Onderweg kwamen de mogelijke foto-onderwerpen weer à volonté voorbij. Deze brug zou in principe zo maar een van de vele opnames zijn maar toen ik het vers over de andere klieder-graffity pogingen geschilderde groen witte logo van Lommel SK zag vond ik dit beeld toch een plek in mijn dagelijkse blog waard. Gisteren hebben ze de promotie naar 1ste klasse afgedwongen en vandaag staat er al een aandenken van op de steun van de brug over het kanaal op den Heuvel.  

Dit is het weer waarvan je moet genieten he. We hebben een grote fietsronde afgehaspeld, niet prestatiegericht maar rustig en genietend van onze prachtige omgeving. Natuurlijk zijn fotomogelijkheden die voorbij komen vaak een gegronde reden om even halt te houden. Vaak is dat ook op plekken waar we al eerder leuke shots scoorden maar met dit weer en dit licht was er altijd wel de mogelijkheid om het nog net iets beter of net iets anders te doen.
De molen van't veld stond me weer eens uit te dagen en ik ben tot helemaal tegen de kunstmatige heuvel gelopen. Die heuvel noemen ze trouwens een belt, ik heb het opgezocht op het alleswetende net. Schuin naar boven fotograferend kon ik dit beeld te pakken krijgen, blauwe lucht, stukje belt en de molen die op me neerkijkt. Meer moet dat niet zijn. 

Vrijdag, wandeldag met de bewoners van zorgtehuis Hoevezavel... tenminste als het weer meezit, en dat was dit jaar nog niet zo vaak het geval. Vandaag evenwel togen we welgemutst naar Lommel want het zonnetje, de temperatuur, kortom alles was perfect om aan de wandel te gaan. De bewoners en ook wijzelf hebben er van genoten.
Als we dan weer naar huis rijden langs de Molse Kiezel komen we in het gehucht Stevensvennen voorbij De Rode Poort en dat is ondertussen het favoriete brocante-, snuisterijen- en cadeauwinkeltje van het vrouwke. Hoewel het niet echt in mijn interesse-sfeer zit moet ik toegeven dat zowel de dames die de zaak runnen als de smaakvolle inrichting en de spullen die er te koop staan best de moeite waard zijn. Aanbevolen dus. Ook deze keer zijn we er gestopt en het vrouwke heeft weer een en ander gescoord. Voor ik ook naar binnen ging heb ik eerst nog even wat buiten rondgelopen om enkele foto's te maken. Dit is er een van. 

We waren in de loop van de dag weer gaan fietsen en ik had al enkele beelden geschoten, maar met mijn drang naar afwisseling in het achterhoofd was ik toch nog niet helemaal tevreden. Dan was er vanavond de vergadering van de fotoclub zoals iedere donderdag en na afloop, het was ondertussen al bijna half elf, besloot ik toch nog een poging te wagen om mijn oogst van de dag nog wat groter te maken. Het blauwe uurtje was nog niet helemaal uitgewerkt en met de Sony maakte ik meteen enkele leuke shots maar ik had ook de Canon en statief nog in de wagen en om nog wat meer keuze te hebben ben ik even langs de Leistraat gaan staan met de kerk in de achtergrond om met een lange sluitertijd wat voorbijrijdende auto's te vangen. Dan heb je eens geluk... Er kwam een grote vrachtwagen voorbij met lichtjes langs alle kanten. Dat kon ik niet laten liggen he.
En zoals je ziet: het blauwe uurtje was nog zeer aanwezig.

Voor de aardigheid nog eens de gegevens: 30 sec. - F 9 - Iso 400

Het zou een overgangsdag richting beter weer worden en na 4 uur zou de regendreiging verdwijnen. Daar hebben we op gewacht om, redelijk laat, nog eens naar Turnhout te fietsen. Op vijf verdwaalde druppels na is het inderdaad droog gebleven. Toen we bij de kanaalkom waren kon ik niet anders dan stoppen om te genieten van het mooie licht. Naar het oosten toe zat nog behoorlijk veel donkere bewolking maar achter ons brak de zon door en de combinatie van de donkere achtergrond en de zonbeschenen gebouwen en bomen vond ik een plaatje dat ik niet ongefotografeerd kon laten.

Na de natte ervaring van gisteren ging het vrouwke niet mee toen ik besliste om alsnog opnieuw het lot te tarten. Het leek een tijdje droog te blijven maar veiligheidshalve had ik toch maar een rondje gepland dat nooit verder dan 6 of 7 km van huis verwijderd was en ik heb de lucht constant in de gaten gehouden. 
Langs het Kempisch kanaal, op zoek naar de dagelijkse foto, heb ik een tijdje staan wachten tot er een auto over de Larumse brug reed, liefst een met een leuk kleurtje. Er is daar sowieso weinig verkeer en de enkele auto's die voorbij kwamen waren grijs of zwart. Toen ik er aan dacht om het maar op te geven, ook al omdat er regen voorspeld was binnen een half uur en de lucht donkerder werd, kwam deze opvallende beauty voorbij... klik... precies waar ik op gehoopt had.
Ik ben trouwens droog gebleven.

De kruik gaat te water tot ze breekt... Vroeg of laat loop je tegen de inhoud van het spreekwoord aan, en vandaag hadden we prijs. We zijn de laatste tijd, vaak tegen beter weten in, gaan fietsen terwijl het weer toch, voorzichtig uitgedrukt, twijfelachtig was. Maar tot nu toe waren we telkens droog thuis gekomen. Je kunt het lot niet blijven tarten he. Ik meende een gaatje in de regendreiging gezien te hebben en de roep van onze e-bikes konden we weer niet negeren. Foutje. Het eerste deel van de rit was wel nog best aangenaam maar al snel veranderde dat en zijn we kletsnat geworden. 
Toen we vertrokken zag het er alleszins nog prima uit en na enkele kilometers, aangekomen bij het Kempisch kanaal, kreeg ik vanop het fietspad meteen de lager gelegen boerderij weer in de smiezen. Die is al wel eens eerder voorbij gekomen op deze pagina's, ik weet het, maar deze keer vind ik dat de klaprozen de aandachtstrekkers en dus het onderwerp zijn.
Morgen zullen we toch maar iets minder eigenwijs zijn bij het interpreteren van wat de buienradar ons toont...

Het zou zowat de ganse dag regenen. Toen ik, zoals altijd nogal laat, uit bed gesukkeld was vertelde de buienradar dat het pas tegen de middag zou nat worden maar telkens ik controleerde of het nu eindelijk zou beginnen met regenen schoof de dreiging weer wat op. Rond 2 uur bleek er nog steeds van regen geen sprake. Rond vier uur zou er wat kunnen vallen... We zijn dan maar vertrokken voor een klein rondje fietsen en toen we terug thuis kwamen was alles alweer opgeschoven tot iets na vijf. 
Ik ben dan maar op mijn eentje nog even naar Hoebenschot gefietst, aan de andere kant van het dorp, waar de GP Melase doorging, een programma van wielerwedstrijden voor U9 tot U15. Ik kon nog net de laatste reeks meepikken. De vijftienjarigen heb ik uitgebreid gefotografeerd langs het 2,8 km lang parcours. Dit is een beeld uit de tweede ronde, toen ze nog allemaal samen waren.
En ja hoor, het heeft toch nog flink gegoten, maar toen zat ik alweer lekker binnen. 

Toen het rond 5 uur gestopt was met regenen en de buienradar aangaf dat het verder droog zou blijven ben ik alsnog een klein rondje gaan fietsen. Ik wilde nog eens kris kras door het domein de Hoge Rielen rijden om te zien of er al activiteit is in de diverse verblijfs- en ontspanningsplekken. Het was er eigenlijk nog redelijk rustig en qua fotografie kon ik zeker nog geen jeugdgroepen te pakken krijgen zoals ik gehoopt of gepland had met dit verlengde weekend. Ik moet het dan maar doen met een keuze uit de bij bezoekers in de zomer wél erg aantrekkelijke locaties. Dit is de zwemvijver. Zwemmen in een natuurlijke plas is tegenwoordig niet meer zo vanzelfsprekend maar hier is alles nog oke. Vandaag was het nog te koud blijkbaar.

Ik had weer nachtfotografie plannen en ik zat eigenlijk te wachten om te vertrekken richting Geel. Het was nog een beetje te vroeg maar toen ik, iets over negen, toevallig even naar buiten keek om het weer te checken zag ik... dat het leek of de hemel in brand stond... Ik heb mijn plannen dan maar helemaal omgegooid om zo snel mogelijk naar een plek te rijden waar ik redelijk vrij zicht wist te hebben. Het brugske over de Kaliebeek waar de fietsverbinding richting Tielen begint leek me een geschikt standpunt om wat te fotograferen en dat is niet ver van huize Pol en Josee. Binnen de kortste keren had ik er mijn fototoestel op statief gezet en ik heb de pracht te pakken gekregen en op mijn geheugenkaartje bewaard. In de nabewerking heb ik het allemaal nog wat geoptimaliseerd en dit is mijn vangst van de dag.

Hemelvaartsdag, in veel plaatsen in Vlaanderen is dat communicanten-dag. Zo is dat ook in Lommel en Miel, één van de neefjes van het vrouwke, was vandaag de familiefeesteling. Wij waren ook uitgenodigd, het feest ging door in de cantine van de Grenstrappers in Lommel Kolonie. Tijdens dergelijke bijeenkomsten zorg ik er altijd voor dat ik qua fotografie flink gewapend ben. Ik had de Canon en het Sonytje constant binnen handbereik maar voor je-weet-maar-nooit mogelijkheden had ik ook de drone meegenomen. Het leek er lang op dat die werkloos zou blijven door de regen en de wind maar toen het bijna tijd was om naar huis te gaan werd het weer beter. Waar ik de feesteling en zijn vriendjes eerst nauwelijks samen kon krijgen omdat ze druk bezig waren met hun spelletjes was de drone een gamechanger. Plots waren ze een en al aandacht en wilden ze graag poseren.
Miel is het jongetje helemaal links, zijn papa en mama hebben hem al andere kleertjes aangepast want het is een woelwater en... ik heb de indruk dat ie al een vriendinnetje heeft.    

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ik wilde vandaag nog enkele perkjes inzaaien voor mijn geplande bloemenpracht de volgende maanden. En tijdens de continue buiendoortocht in de loop van de dag waren er enkele gaatjes, net voldoende om mijn ding te doen. Dat zat mee!
Vanavond hadden we dan weer gepland om met enkele leden van de fotoclub avondfotografie te gaan doen in Breda, maar omdat het weer steeds slechter werd en ik sowieso al met een weerbarstige hoest worstelde heb ik maar forfait gegeven. Foutje... want vanaf 7 uur bleef het droog. Dat zat dus tegen.
Omdat ik gedurende de dag nog niks gefotografeerd had ben ik dan maar naar Herentals gereden om op mijn eentje aan avondfotografie te doen en enkele bruggen te fotograferen tijdens het blauwe uurtje. Bruggen, altijd al een van mijn dada's he en het was alweer een hele tijd geleden dat ik er nog eens mee aan de slag was gegaan. Ik had een plek uitgekozen langs het Albertkanaal tussen de brug van de Lierseweg en de spoorwegbrug. Ik heb enkele leuke shots kunnen scoren, da's dan weer positief maar... mijn plan was een voorbijrazende trein te fotograferen op de spoorwegbrug en ik heb zeker een dik kwartier gewacht, maar ... noppes. Toen ik me omdraaide en me klaar maakte om de brug over de Lierseweg te fotograferen kwam er alsnog een trein voorbij achter mijn rug... dat zat dan weer tegen. You win some, you lose some. Al bij al ben ik toch best tevreden met de oogst. De overige foto's zal ik wel weer op Facebook knallen morgen.  

We noemen ze nog steeds Canadese ganzen, maar eigenlijk zijn ze al zo ingeburgerd dat we ze als een onderdeel van onze vaste vogelpopulatie kunnen beschouwen. Ooit werden ze uitgezet als parkvogels maar ze hebben binnen de kortste keren gans Europa als territorium ingepalmd. Deze familie kon ik vanmiddag te pakken krijgen. Papa, mama en de kids komen na een zwempartij de oever opgelopen.  

Het was een redelijk drukke maandag en ik heb nauwelijks tijd gehad om aan het fotograferen te gaan. Ik ben wel een tijd bezig geweest met het editten en door photoshop halen van de oogst uit de 24 uur van Lichtaart en daar wil ik graag toch een beeld uit plukken om deze dag van een dagelijkse foto te voorzien. Ik vind dat deze opname sowieso een plaats verdient in mijn jaaralbum. 
Van op de Schoorse Brug kreeg ik deze recreanten in beeld. De Nete, onze thuisrivier, biedt kanovaarders veel mogelijkheden om van de natuur, het varen en de rust te genieten. Maar dan moet je natuurlijk wel je ogen open houden, rond je kijken en niet met je neus in het scherm van je smartphone duiken. Tja, dat ding is vandaag alom tegenwoordig en de tijd die er aan besteed wordt door de jongere generatie overtreft elke redelijke inschatting. Toen ik jong was en ik met een meisje zou gaan varen waren er nog geen smartphones natuurlijk, maar ik weet zeker dat ik andere activiteiten leuker zou gevonden hebben.

De laatste loodjes van onze "24 uur van Lichtaart" zitten er op. Deze voormiddag hebben we met z'n allen nog diverse zondagse activiteiten kunnen fotograferen. De oogst was weer gigantisch. Het documentaire archief van de recente geschiedenis van ons dorp groeit en groeit.
Iemand die ik er zeker bij wilde om te tonen tijdens de geplande openlucht-tentoonstelling in juli en augustus is Toke. Zij is de bazin, waardin, kokkin, duivel-doet-al in De Korte Hei en dat is niet zomaar toevallig onze favoriete pleisterplaats als we honger of dorst hebben.
Ze vond het niet eens zo een leuk idee om gefotografeerd te worden, maar met enige overredingskracht heb ik haar toch te pakken gekregen.
En die koffie? Da's de mijne!!! Echt waar. Ik drink ook wel eens iets anders dan Duvel... zeker voor de middag.