15 mei - Brand in de hemel

Hemelvaartsdag, in veel plaatsen in Vlaanderen is dat communicanten-dag. Zo is dat ook in Lommel en Miel, één van de neefjes van het vrouwke, was vandaag de familiefeesteling. Wij waren ook uitgenodigd, het feest ging door in de cantine van de Grenstrappers in Lommel Kolonie. Tijdens dergelijke bijeenkomsten zorg ik er altijd voor dat ik qua fotografie flink gewapend ben. Ik had de Canon en het Sonytje constant binnen handbereik maar voor je-weet-maar-nooit mogelijkheden had ik ook de drone meegenomen. Het leek er lang op dat die werkloos zou blijven door de regen en de wind maar toen het bijna tijd was om naar huis te gaan werd het weer beter. Waar ik de feesteling en zijn vriendjes eerst nauwelijks samen kon krijgen omdat ze druk bezig waren met hun spelletjes was de drone een gamechanger. Plots waren ze een en al aandacht en wilden ze graag poseren.
Miel is het jongetje helemaal links, zijn papa en mama hebben hem al andere kleertjes aangepast want het is een woelwater en... ik heb de indruk dat ie al een vriendinnetje heeft.    

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ik wilde vandaag nog enkele perkjes inzaaien voor mijn geplande bloemenpracht de volgende maanden. En tijdens de continue buiendoortocht in de loop van de dag waren er enkele gaatjes, net voldoende om mijn ding te doen. Dat zat mee!
Vanavond hadden we dan weer gepland om met enkele leden van de fotoclub avondfotografie te gaan doen in Breda, maar omdat het weer steeds slechter werd en ik sowieso al met een weerbarstige hoest worstelde heb ik maar forfait gegeven. Foutje... want vanaf 7 uur bleef het droog. Dat zat dus tegen.
Omdat ik gedurende de dag nog niks gefotografeerd had ben ik dan maar naar Herentals gereden om op mijn eentje aan avondfotografie te doen en enkele bruggen te fotograferen tijdens het blauwe uurtje. Bruggen, altijd al een van mijn dada's he en het was alweer een hele tijd geleden dat ik er nog eens mee aan de slag was gegaan. Ik had een plek uitgekozen langs het Albertkanaal tussen de brug van de Lierseweg en de spoorwegbrug. Ik heb enkele leuke shots kunnen scoren, da's dan weer positief maar... mijn plan was een voorbijrazende trein te fotograferen op de spoorwegbrug en ik heb zeker een dik kwartier gewacht, maar ... noppes. Toen ik me omdraaide en me klaar maakte om de brug over de Lierseweg te fotograferen kwam er alsnog een trein voorbij achter mijn rug... dat zat dan weer tegen. You win some, you lose some. Al bij al ben ik toch best tevreden met de oogst. De overige foto's zal ik wel weer op Facebook knallen morgen.  

We noemen ze nog steeds Canadese ganzen, maar eigenlijk zijn ze al zo ingeburgerd dat we ze als een onderdeel van onze vaste vogelpopulatie kunnen beschouwen. Ooit werden ze uitgezet als parkvogels maar ze hebben binnen de kortste keren gans Europa als territorium ingepalmd. Deze familie kon ik vanmiddag te pakken krijgen. Papa, mama en de kids komen na een zwempartij de oever opgelopen.  

Het was een redelijk drukke maandag en ik heb nauwelijks tijd gehad om aan het fotograferen te gaan. Ik ben wel een tijd bezig geweest met het editten en door photoshop halen van de oogst uit de 24 uur van Lichtaart en daar wil ik graag toch een beeld uit plukken om deze dag van een dagelijkse foto te voorzien. Ik vind dat deze opname sowieso een plaats verdient in mijn jaaralbum. 
Van op de Schoorse Brug kreeg ik deze recreanten in beeld. De Nete, onze thuisrivier, biedt kanovaarders veel mogelijkheden om van de natuur, het varen en de rust te genieten. Maar dan moet je natuurlijk wel je ogen open houden, rond je kijken en niet met je neus in het scherm van je smartphone duiken. Tja, dat ding is vandaag alom tegenwoordig en de tijd die er aan besteed wordt door de jongere generatie overtreft elke redelijke inschatting. Toen ik jong was en ik met een meisje zou gaan varen waren er nog geen smartphones natuurlijk, maar ik weet zeker dat ik andere activiteiten leuker zou gevonden hebben.

De laatste loodjes van onze "24 uur van Lichtaart" zitten er op. Deze voormiddag hebben we met z'n allen nog diverse zondagse activiteiten kunnen fotograferen. De oogst was weer gigantisch. Het documentaire archief van de recente geschiedenis van ons dorp groeit en groeit.
Iemand die ik er zeker bij wilde om te tonen tijdens de geplande openlucht-tentoonstelling in juli en augustus is Toke. Zij is de bazin, waardin, kokkin, duivel-doet-al in De Korte Hei en dat is niet zomaar toevallig onze favoriete pleisterplaats als we honger of dorst hebben.
Ze vond het niet eens zo een leuk idee om gefotografeerd te worden, maar met enige overredingskracht heb ik haar toch te pakken gekregen.
En die koffie? Da's de mijne!!! Echt waar. Ik drink ook wel eens iets anders dan Duvel... zeker voor de middag.

We zijn op het ogenblik met de leden van onze fotoclub Visueel bezig met onze 5-jaarlijkse activiteit "De 24 uur van Lichtaart". We fotograferen gedurende 24 uur, van zaterdag middag tot zondagmiddag, alles wat er ook maar gebeurt in Lichtaart. Het skatepark was een plaats waar ik zeker eens wilde gaan kijken, ook al omdat het vlak naast de locatie van Vobaco, onze locale korfbalclub, ligt. De jeugd van Vobaco speelde trouwens een finale in Deurne en daar werd ook een feestje gepland.
Maar goed, even terug naar het skaten. Er was weinig bedrijvigheid, maar één kerel was toch aan het oefenen met een step. Ik heb even met 'm gepraat en hij vond het fijn als ik wat foto's zou maken. Ik heb de drone er eens op los gelaten. Foto's van uit de hoogte, recht naar beneden, het is weer eens wat anders. De zon wilde ook nog een extra bijdrage leveren door voor een mooie schaduw te zorgen.    

Ik had even een rustpauze ingelast in mijn noeste arbeid in de tuin. Bloemenperken omspitten, inzaaien, aanwalsen en besproeien en dan maar hopen dat we dit jaar weer eens kunnen genieten van de bloemenpracht, dat is het plan. Helaas is ondergetekende niet de persoon met de meest groene vingers, maar waar een wil is is een weg he.
Terwijl ik dus achter iets lekkers zat onder het glazen afdak plofte er plots een meikever neer op de tafel voor me. Even leek hij de crash niet overleefd te hebben maar toch begon hij langzaam weer te bewegen. Hij kreeg evenwel weinig grip op het gladde oppervlak van dat tafelblad en ik kreeg de ingeving om snel naar binnen te spurten en de macrolens op mijn toestel te zetten. Toen ik gewapend weer naar buiten kwam was hij nauwelijks van plaats veranderd. Ik heb veeeeeeel foto's gemaakt met meerdere instellingen en vanuit diverse hoeken. Uit de losse hand met een macrolens moet je dan maar hopen dat er een of enkele goede opname(s) tussen zit(ten) en dat bleek ook zo te zijn. Toen hij als extra teken van leven zijn voelsprieten omhoog zette had ik geluk: dit was de beste van de reeks. Ik zal er morgen nog enkele andere op Facebook zetten.
Na de fotosessie heb ik 'm voorzichtig opgepakt en in de haag naast ons huis gezet. Ik hoop dat ie het overleeft.

Om de zoveel tijd komt er eens een foto voorbij uit de wekelijkse vergadering van onze fotoclub Visueel. Vaak is dat omdat ik gedurende de dag niks anders gefotografeerd had en vandaag is dat ook zo. En even vaak zijn die foto's gelijkend: een groep fotografen die het werk van de collega's aan het beoordelen zijn. 
Ik had zowat de ganse dag tuinman gespeeld om in het gras voor ons huis enkele bloemenperken af te bakenen, te fatsoeneren en in te zaaien. Van fotograferen was er weinig in huis gekomen. Toen maatje Alex toevallig voorbij kwam, stopte hij en die heeft wel enkele foto's gemaakt van een zwoegende ondergetekende. Misschien vind je die wel op zijn social media.
Ik moet het deze keer doen met de enige foto die ik scoorde vandaag. Voor de aardigheid heb ik 'm nog eens in pittig zwart wit omgezet en dat zelfde kader van gisteren had ik nog liggen he...

Ik had ooit een vriendin -ze is nog altijd een vriendin trouwens- die vaak deuren fotografeerde en die dan op haar social media plaatste. Ze vond dat intrigerend en kenmerkend voor de gebouwen, bewoners, de tijdsgeest en de omgeving. Toen ik vandaag tijdens een klein fietsrondje in Kasterlee voorbij dit adres kwam, moest ik onwillekeurig aan haar denken en daar kwam natuurlijk ook de onweerstaanbare dwang bij me opgeweld om die deur ook eens als onderwerp te kiezen. Ik heb even getwijfeld om het beeld in zwart wit om te zetten om het nog strakker te maken maar na overleg met het vrouwke heb ik toch maar de kleurversie gekozen. Ik heb er wel voor één keer een knalwit kader rond geplaatst om het toch nog iets meer pit mee te geven.

In de drang naar afwisseling in mijn fotografie wil ik vandaag eens een verkeersbordenproblematieksituatie (12 lettergrepen!!!) aankaarten.
Het was geen fietsweer en ook om aan de wandel te gaan was het niet meteen de allerfijnste dag. Toch zijn het vrouwke en ik te voet naar de Spar gewandeld aan de andere kant van het dorp en toen we bij de verkeerslichten kwamen in de Leistraat werden we geconfronteerd met een probleem.
Ik wil eerst de situatie wat beter schetsen. We kwamen van rechts aan de overkant. Zo'n dertig meter voor de verkeerslichten werden we door een (officieel?) bord verplicht om over te steken, geen aanduiding voor automobilisten, fietsers of andere fatbikers, laat staan een gemarkeerde oversteekplaats. Hoe de verkeerslichten ook hun best doen, ofwel komt er verkeer van Herentals of Kasterlee, ofwel van Tielen of uit de Zagerijstraat en toch zijn we er miraculeus in geslaagd veilig aan deze kant te geraken. Dan kom je bij de plek waarover ik nu even de dwarsligger wil spelen.
Aan de overkant zie je anderhalf verkeersbord en het lijkt me duidelijk dat je als voetganger en als fietser, voorbij de afsluiting, de bouwwerf niet mag betreden. Aan deze kant staat een bord verboden voor voetgangers, maar -verbeter me als ik het mis heb- zover ik weet moet je rekening houden met verkeersborden die rechts van je staan. Als je dus links van het zebrapad en van het bord wilt oversteken mag dat niet. Rechts wel toch? En er is een groen licht aan de overkant dat je uitnodigt en toelaat om over te steken. Volgt iedereen nog? Als je dan aan de overkant zou aankomen, kom je op een erg smal stukje stoep dat alleen maar voor extreem magere mensen begaanbaar is. Niet voor mij dus. Help!!!
Omdat het vrouwke geïrriteerd vond dat ik me wat meer meegaand moest opstellen heb ik me er maar verder niet druk in gemaakt en ik ben langs deze kant van de weg gebleven tot aan de rotonde en daar was een probleemvrij zebrapad om bij de Spar te geraken.

We zijn weer eens via wat alternatieve wegen richting Turnhout gefietst. Via Tielen, het Gewad, Gierle ging het door het Grotenhoutbos naar Vosselaar. Toen we De Breem opdraaiden, parallel met de E34, richting Gierlebaan was ik gecharmeerd door de rij bomen tussen onze autoluwe route en de snelweg. Na enkele foto's was ik toch niet helemaal tevreden en ik heb even gewacht tot ik een rode auto goed in beeld kon krijgen. Je weet maar nooit of het iets kan zijn voor mijn A.V.-reeks "Rood" die nog altijd in de pijplijn zit. Na enkele minuten was het raak. Er waren nog wel wat andere wagens op de snelweg maar voor de gelegenheid heb ik die allemaal weg gekloond.

Ik had eigenlijk al lang gepland om vandaag eens naar Geel te fietsen om te gaan kijken naar de vijfjaarlijkse St. Dymphna-stoet. De weersvoorspellingen waren evenwel van dien aard dat ik dat plan maar in de vergeethoek gezet heb. Achteraf gezien was het alsnog mogelijk geweest want het werd echt niet zo kletsnat en zo stormachtig als voorspeld. Rond 4 uur, te laat voor de stoet, kwam de zon er zelfs even door en ik ben toch nog even gaan fietsen, niet naar Geel, maar een klein rondje om de nodige lichaamsbeweging te plukken moest kunnen he. In Kasterlee was er op de markt een evenement gaande om het begin van het toeristisch seizoen te vieren en daar heb ik even rond gekeken. Er was een podium waar een leuk trio dames aan het optreden was, live begeleid door een drummer, een pianist en een contrabassist. Het repertoire bestond uit evergreens in de stijl van de Andrews Sisters en ik was behoorlijk onder de indruk... wow!!! Ik heb enkele foto's gescoord en dit is er één van. Thuis heb ik even opgezocht wat de naam was van het ensemble. Meneer Google vertelde me dat het ging om "The Rappel Sisters". 

Nog enkele kilometers en we waren weer bijna thuis, maar ik wilde toch vanaf De Korte Hei, langs Bobbejaanland nog een eindje langs de Nete fietsen. Het is een onverhard pad weliswaar maar er staat enorm veel brem in bloei en daar wilde ik graag nog wat foto's van scoren. Onverwacht diende zich een extraatje aan. Er was behoorlijk wat bedrijvigheid op de Nete. Ik denk dat er een of andere vereniging een kanotocht had georganiseerd. Ze kwamen met velen ons tegemoet op het water, de enen al wat meer bedreven dan de anderen in de kanovaart. Zo kon ik twee onderwerpen in één foto samen brengen: enerzijds mijn oorspronkelijk plan: de brem, en anderzijds een aantal kano's in diverse variaties van stuurmanskunst.

Wat een heerlijke dag was me dat vandaag. Dit was de eerste echt lekkere zomerse dag van '26. We hebben een, voor ons senioren, redelijk lange fietstocht ondernomen en we hebben er enorm van genoten. Toen we terug thuis kwamen klokten we af op bijna 60 km, electrisch he...
We zijn onder meer rond het Zilvermeer in Mol gereden en soms zie je als amateur fotograaf een beeld voorbij komen waar je niet omheen kunt. We hebben even halt gehouden en zonder de rust te storen heb ik deze man die op een bank in het riet op zijn eigen manier ook zat te genieten in beeld genomen. 

De Lentehei, altijd een leuke bestemming, het was al een tijdje geleden dat we er nog geweest waren. Gisteren was dat al mijn doel, maar bij de Lierseweg ben ik maar terug gedraaid, mijn energiepeil was al flink onder het gemiddelde en ik wilde wel nog thuis geraken. Vandaag ben ik met frisse moed en zonder me eerst stuk gewerkt te hebben met dat kl*te-grasmachien, samen met het vrouwke, er naar toe gefietst. En ja, er was best veel wind maar daar zit een knop op onze e-bikes waarmee je de electrische ondersteuning klink naar boven kunt duwen, best handig.   We hebben lekker in het zonneke genoten van een terraske, een Duvelke (voor het vrouwke een koffie) en ik heb er wat rondgefotografeerd. 
Dat het vrouwke haar fietshelm niet eens had afgezet bewijst dat je dat ding niet eens voelt...

Het was best een goed gevulde dag. Zoals meestal heb ik uitgebreid de tijd genomen om wakker te worden, krantje te lezen en van het ontbijt te genieten. Dan heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en de strijd aangegaan met het ondertussen al te lang verwaarloosd gras. Ondanks de toch niet geringe oppervlakte en de lengte van het gewas heb ik gewonnen (!). Daana heb ik nog een niet al te lange fietstocht ondernomen. Het valt echt wel op hoe vaak ik, als we gaan fietsen, kies voor onze Kempense kanalen. Ook vandaag vertrok ik langs het Kempisch Kanaal richting Herentals, dan verder langs het Albertkanaal tot aan de brug aan de Lierse Weg en daar was ik gecharmeerd door de weelderige bloei van de brem die boven het kanaal staat te pronken. Het kleine Sonytje kwam opdringerig uit mijn zak geslopen en ik kon niet anders dan 'm zijn zin te geven en af te drukken.
Dat ik vanavond tijdens de voetbalwedstrijd op TV enkele keren ben ingedut is eigenlijk niet alleen het gevolg van het feit dat de match niet veel soeps was...

Het vrouwke had weinig zin om mee te gaan fietsen vandaag en ik ben er dan maar even alleen op uit getrokken. Het is welliswaar maar een klein rondje geworden maar ik heb toch weer enkele leuke beelden kunnen scoren met mijn Sonytje. Het hoeft trouwens niet altijd groots en spectaculair te zijn. In de kleine dingen zit ook vaak voldoende schoonheid. Deze margrieten zijn daar een prima bewijs van.

Een klein fietstochtje is nog net gelukt maar ik heb vandaag grotendeels voor de Mac gezeten om me door de foto-oogst van ons club-weekend te werken. Gefotografeerd heb ik helemaal niet maar des te meer keuzemogelijkheden heb ik zien voorbij komen die het ook verdienen om in deze blog te prijken. Eén per dag is echter mijn regel... Maar dit beeld kon ik toch niet negeren. Tijdens een wandeling in Bergen zag ik deze haan in een bloemenperk. Tja, zoals wij onze Vlaamse leeuw hebben, hebben onze franstalige landgenoten hun coq Wallon... en die lopen daar zomaar vrij rond. Ik durf er niet aan te denken wat er zou gebeuren als onze leeuwen dat zouden doen...

We zijn deze morgen, vroeger dan de andere leden van de fotoclub, terug naar huis gereden. Het was goed, gezellig en gevuld met fotomogelijkheden maar deze namiddag was de laatste dansvoorstelling van Balance Health Center in het Schaliken in Herentals. Dat wilde of kon ik niet missen want, primo... onze kleindochter Julie is er dansjuf en secundo... zoals bij elke voorstelling heb ik ook deze keer alle foto's van de groepen gemaakt. Die worden voor elke dans geprojecteerd. En als je dan daar toch bent... dan fotografeer je het hele gebeuren nog maar eens he. Deze erg kleurrijke groep is een niet helemaal willekeurige keuze uit het aanbod. Julie is niet alleen dansjuf, als het ff kan danst ze zelf ook mee. Ze zit in dit plaatje verscholen.