27 augustus - Fietsers

Ik kon het niet laten. Met dit mooie weer ben ik toch vertrokken voor een niet al te groot rondje fietsplezier. En ik heb er van genoten, rustig, niet te snel en regelmatig een stop om wat te relaxen, wat adem te happen en wat foto's te scoren. Langs het Kempisch Kanaal ben ik wat langer blijven stilstaan op een plek waar weinig storende elementen in de achtergrond waren. Voorbijkomende sportievelingen waren mijn doelwit. Uit de oogst vond ik dit een van de betere.  

Vandaag ben ik eindelijk mijn herstelde fiets gaan halen bij Walter, de fietsenmaker. Na de aanrijding had ik sowieso weinig zin om er meteen weer mee op pad te gaan. Fysiek zou het ook een te hoog gegrepen uitdaging geweest zijn. Ik had dan ook gezegd dat het niet dringend was.
Vandaag wilde ik toch even een kort ritje maken om te zien hoe ik het er van af zou brengen en eerlijk gezegd: het viel redelijk tegen. Was ik te onzeker of speelt het nog steeds kwakkelend genezingsproces een rol... wie zal het zeggen. Aan de Snepkensvijver, niet eens halfweg Herentals, vond ik dat het weinig zin had om verder te rijden. Ik heb wel even van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn camera boven te halen en wat beelden te schieten van de hei die al in bloei staat. Met Armand Preud'homme in gedachten koos ik voor deze titel.  

Ik ben nog eens naar Antwerpen gespoord, samen met maatje Alex, niks zo gemakkelijk als met de trein. Toch even een opmerking: de parking in Herentals aan het station kostte veel meer dan het retourticket... reclame voor de trein is dat niet...
Ik moest even bij Grobet zijn om een bestek te laten maken voor mijn Canon 5D MkIV. Hij functioneerde niet meer na de aanrijding. Na wat testen en wat onderzoek door de vakmensen deed ie het weer!!! Hoera, laten we hopen dat het zo blijft.
Als je dan toch in Antwerpen bent loop je wat rond in de stad om links en rechts wat foto's te scoren. Een van de plekken waar we altijd wel even binnen lopen is de oude stadsfeestzaal, nu luxe winkelruimte en daar vond ik het spiegelkunstwerk tegen de achterwand een foto waard. 

Er was de ganse dag weer vanalles te doen op de markt in Herentals. Allerlei sportieve activiteiten werden er in de spotlight gezet en iedereen kon ergens wel zijn gading vinden en meedoen. Een telefoontje met maatje Alex was voldoende om af te spreken. Ergens op de markt zouden we elkaar wel zien. Dat hele sportieve gedoe is weliswaar goed voor enkele leuke foto's maar er actief aan deelnemen is aan deze oude knarren niet besteed.... We hadden dus al snel beslist om iets te gaan consumeren in het tuinterras van de Foxy. Tussen de gesprekken door kreeg ik plots in de gaten dat onze, heel even, lege glazen best een leuk beeld op leverden met de bijhorende lange schaduwen. Even later waren ze weer vol maar dat was qua foto minder interessant, gelukkig had ik al afgedrukt. 

We hebben een tijdlang twee logés. Zoonlief is met zijn gezinnetje naar zijn traditionele vacantiebestemming in Italie vertrokken en tot ze terug zijn mogen wij genieten van het gezelschap van Swa en Gust, respectievelijk bruine labrador en blonde labradoodle. Uiteraard kwamen die al voorbij op deze pagina's en ik wil niet te vaak in herhaling vallen maar de manier waarop ze solidair vanuit de zetel de voorbijgangers en de bewegingen in de straat in de gaten houden vond ik toch een foto waard. Ik heb 'm voor de aardigheid nog eens in zwart-wit omgezet en dat vond ik toch net iets pittiger dan kleur.

We hadden weer afgesproken met ons Lommels vriendenclubje om vanavond nog eens samen iets te gaan eten voor Eddy morgen weer voor 5 maanden naar Gambia vertrekt. Plaats van samenkomst was bij de Slits en na een aperitiefje zouden we dan naar de Hutten gaan. Eerst wat bijkletsen natuurlijk en ik vond weer enkele fotomogelijkheden die perfect pasten in mijn constant streven naar afwisseling. De kois (vissen) in de vijver achter huize Slits vond ik zonder meer een plaats waard in mijn jaaralbum. Volgens Jean is er eentje bij die al 15 jaar is, ik weet niet of het deze is, maar hij deed alleszins zijn best om zo goed mogelijk in beeld te komen.
En, oh ja... het eten in de Hutten was weer heerlijk. 

Ik ben vanavond alsnog naar de vergadering van de fotoclub geweest... met de wagen. Ik had mijn Canon en statief ook meegenomen want nadien wilde ik toch ook nog eens een poging wagen om wat nachtfoto's te vangen. Ik had enkele mogelijke onderwerpen in gedachten en bij het eerste, nauwelijks een dikke kilometer van thuis, was het al raak. Dit art-deco pand uit de jaren dertig heette ooit Ter Dennen. Daarna werd het de Dennen, hotel en uitmuntend restaurant. Kurt, de kok toverde de heerlijkste gerechten op tafel, ik kan er van meespreken. Na een tijdje leegstand werd het Noah, luxe hotel maar veel volk zag je er niet en ondertussen hoorde ik dat het een exlusief onderkomen is voor bezoekers en wetenschappers van allerlei nationaliteiten die het atoomcentrum in Mol komen bezoeken. Rond half elf was de combinatie van de straatlampen, het nog verlichte buitenterras en de restanten van het blauwe uurtje de ideale mix om er een relatief lange sluitertijd-opname van de maken. (10 sec. - F 7,1 - ISO 250 - 28 mm/full frame)  

Dit is een beeld dat netjes aansluit met de foto van gisteren. Ook dit is de Nete en het weze duidelijk dat ie op deze plek niet meer bevaarbaar is voor de kano's en kajaks. Ondanks de langdurige droogte en de ongewoon lage waterstand is er hier nog veel groen, maar dat is normaal zolang de gewassen van het schaarse Netewater kunnen drinken.

Het vrouwke had deze voormiddag een afspraak bij de kapper in Geel en ze wilde met de fiets gaan. Maar het weer was zeer twijfelachtig en het motregende zelfs een beetje. Uiteindelijk heb ik voorgesteld om maar mee te rijden met de wagen, ook al met het plan in mijn achterhoofd om onderweg ergens wat foto's te scoren. Tijdens de terugrit - binnendoor, veel leuker dan langs de grote baan - kwamen we voorbij de Ark.
Onze thuisrivier, de Kleine Nete, biedt een prachtige Kano- en kajakroute van zo'n 25 km. Helaas zijn door de lange droogte enkele stukken niet bevaarbaar op het ogenblik. Vanaf de Ark lukt het weer richting Herentals en Grobbendonk, maar vandaag was er nauwelijks bedrijvigheid. De bootjes lagen werkloos op de kant te wachten op recreanten. Ik vond de setting en het kleurenpalet een foto waard.  

Ik begin het langzaam te begrijpen... na een drukke dag en de indruk dat het helemaal goed komt volgt er onvermijdelijk een terugval. Vandaag had ik weer een totale off-day. In de loop van de avond moesten we toch naar Lommel om afscheid te nemen van een oom van het vrouwke en aansluitend zijn we ook nog even langs maatje Jackie gereden. De huispoes Mozart deed haar uiterste best om constant de aandacht op te eisen en uiteindelijk heb ik toch mijn Sonytje even boven gehaald. Poes tevreden, fotograaf tevreden.

Het was best een drukke dag. Eerst kwamen Willy, medelid van onze fotoclub, en Gust, authentieke Lichtaartse cowboy me oppikken om naar een optreden van Ruth McKenny te gaan... leuk, veel foto's. Daarna, thuis gekomen wilde het vrouwke naar de haringbak aan het Bobbejaan Schoepenplein. De muzikale pret duurde nog wat langer want daar speelde een leuk dixielandbandje "Foump". Er waren enkele wel erg jonge fans die de bandleden zeer leuk vonden en het omgekeerde was ook waar, familie veronderstel ik. Ik wilde graag enkele foto's maken maar met kinderen moet je altijd dubbel voorzichtig zijn. Ik heb dan ook toelating gevraagd aan een dame die duidelijk de moeder was en het mocht. Op dit beeld is de trombonist die even niet speelde en iets naar links was gestapt jammer genoeg buiten beeld maar het was me sowieso om die kids te doen. Een generatie die opgroeit met iets anders dan boenkeboenke... wat een fijne gedachte.  

Ik had weer een net iets mindere dag. De gekneusde ribben, mijn linkerbeen en wat andere pijntjes hebben me er weer zeer intens aan herinnerd dat ik nog verre van de ouwe ben. De meest extreme hitte is dan wel voorbij maar er op uit trekken is er nog niet bij. Dan pinkel je wat rond in de tuin, of liever in wat er overschiet van de tuin na de langdurige droogte, en dan hoop je toch een leuk onderwerp voor de lens te krijgen. Voor macro moet je niet ver weg zegt een fotografenwijsheid en ook vandaag bleek dat uiteindelijk het geval. Om macro-opnames te schieten heb je trouwens niet altijd een fullframe en een macrolens nodig. Deze opname, gemaakt met mijn Sonytje bewijst dat. Een van de zeldzame bloemekes die nog overblijven had bezoek. Ik heb er geen idee van welk merk van insect het is maar ik vond het wel de moeite waard om een reeks foto's te schieten. Ze waren niet allemaal geslaagd maar deze vond ik wel oke.
Voor de aardigheid wil ik de exif gegevens nog eens meegeven. De lens op dat Sonytje is een 9-72 mm en de foto is gemaakt met 9 mm. Dat komt ongeveer overeen met 24 mm op een full frame. Verder: F2,8 - ISO 200 -1/30 uit de losse hand.   

Eerst een erg korte update: ik was vandaag weer in het ziekenhuis in Herentals om een soort spalkje te laten aanpassen rond die beschadigde rechter ringvinger. Valt wel mee.
Als je dan toch in Herentals bent rij je even naar naar zoon en familie om te zien hoe ze de hitte overleven. Eerlijk gezegd was ik niet meteen enthousiast toen ik in het begin van het jaar hoorde dat Michael van plan was een volwassen zwembad ik zijn hof te laten aanleggen. Met de steeds vaker opduikende hittegolven en de evidente klimaatverandering moet ik mijn mening misschien toch lichtjes herzien. Er werd alleszins uitgebreid verkoeling gezocht in het water en zelfs de hondjes mochten meegenieten van het lekkere water. Gustje, de labrador is sowieso een waterfanaat maar Swa, de labradoodle wil alleen het water in als zijn bazinnetje Julie hem er met zachte hand in helpt. Dan zwemmen ze samen wel een lengte naar de overzijde tot aan de trap, waar Swa snel weer op het droge wil geraken. Ik had voldoende tijd om de camera in aanslag te houden en dat vast te leggen.

Ik weet niet zeker of het vrouwke dit wel leuk vind. Het zou weer heet worden vandaag en al vroeg werd onze buitenactiviteit beperkt tot de veranda waar de temperatuur nog net aanvaardbaar was. Volgens de UAV-app was het wel nog goed vliegweer voor de drone en ik heb 'm dan toch nog even de lucht in gestuurd, een mens moet iets doen om de dagelijkse foto te scoren he. Na een tijdje piloteerde ik hem weer naar beneden tot onder de veranda vlak bij het vrouwke. Ze was redelijk verbaasd toen ik vertelde dat ik een foto had gemaakt. Even later zijn we naar binnen getrokken want zulke hitte is niet aan ons besteed. Benieuwd hoe ze reageert als ze dit morgen ziet op de blog.

Zoals zovelen, vermoed ik, wilde ik ook wat beelden van de zonsverduistering schieten. Ik had een locatie gezocht waarvan ik wist dat je vrij zicht hebt naar de richting waar het spectakel zou plaats vinden. Ik heb een aantal aanvaardbare shots mee naar huis gebracht (Canon op statief, geen filter, Iso 100, 1/3500, f25... extreem he) maar wild was ik er niet van. Een zonnesikkel met een halo in een donkere lucht, echt spectaculair vond ik het niet. Ik had gelukkig ook mijn Sonytje op zak en dat kwam er ook enkele keren uit om de omgeving te fotograferen. Het licht was wel erg bijzonder vond ik. Er waren blijkbaar veel geïnteresseerden die dezelfde plek hadden uitgekozen om van de gebeurtenis te komen genieten. 

Eerst een update over de gezondheid en de gevolgen van de aanrijding. De ribben, het linkerbeen en de rechterkant van het bekken blijven voor pijn zorgen. Met de rechter ringvinger ging van kwaad naar erger, bij een radiografie vandaag bleek dat er een scheurtje in een kootje is... alweer een nieuw probleem dus, het houdt niet op... Vrijdag weer een afspraak in het ziekenhuis.
Buiten het bezoek aan de radiografie ben ik weer de deur niet uit geweest en op zoek naar materiaal voor deze blog heb ik me beperkt tot het fotograferen van onze druifkes. Er komt ieder jaar wel een foto van voorbij. Ze zijn er vroeg bij dit jaar en ze zijn ook net iets kleiner maar ze zijn even lekker als altijd. Er sluipen nog wel wat andere bloemekes en zo in beeld maar ook daar laat de droogte zich gevoelen.  

Het zou zomaar een foto van vandaag kunnen zijn, hoewel die plas is de zandweg niet echt geloofwaardig is met deze droogte. De fysieke en de morele conditie blijven maar kwakkelen. Ik ben vandaag weer naar de dokter geweest omdat er nog wat formulieren voor de verzekering moesten worden ingevuld, maar ook omdat er weer enkele verwikkelingen opdoken. Morgens ga ik trouwens enkele ledematen onder de scanner leggen om wat x-rays te laten maken. Voorlopig geen fut om te fotograferen, dus nog maar eens geput uit de oogst van 10 aug 2016, precies 10 jaar geleden. Na zoveel tijd weet ik echt niet meer waar dit was. Omdat de molen van het veld toen foto van de dag was op de blog ga ik er van uit dat het ergens aan die kanten moet geweest zijn maar mijn gedetailleerde kennis van onze regio laat me voor een keer in de steek. Zo word ik ook eens verrast door mijn eigen foto.

Ik had het moeten weten... gisteren weer net iets te enthousiast omdat het al iets beter ging na het ongeval en vandaag voel je dan dat je de prijs ervoor moet betalen... Alweer een dag zitten afzien onder de veranda zolang de hitte het toeliet en dan maar naar binnen.
Vrienden en kennissen kwamen op bezoek om me een hart onder de riem te steken... onder andere kleindochter Julie. Ik kon het niet laten toch enkele foto's van haar te maken samen met haar troetel Swa.

Mijn immobiliteit en fotostop is (voorlopig?) al voorbij. Omdat het al een hele tijd geleden afgesproken was kwamen de verenigde vrienden ons deze morgen oppikken omdat onze jaarlijkse reünie deze keer zou doorgaan in Koekelare. Theo heeft al een hele tijd een relatie met een dame van daar en hij woont er ook al enkele jaren. Hoog tijd om hen daar eens te gaan bezoeken en omdat ik sowieso niet zelf moest rijden en er een goed restaurant was gereserveerd kon ik niet weigeren. Het werd een memorabele dag. We hebben samen ook nog een kort uitstapje gedaan. De Duitse militaire begraafplaats in Vladslo is er maar enkele kilometers vandaan. Ze is misschien minder groot dan die in Lommel maar zeker even pakkend. Ik was er al eerder trouwens en de beelden "De rouwende ouders" van Gräthe Kollwitz vind ik nog steeds een van de meest tot de verbeelding sprekende kunstwerken die de onzin van oorlog aantonen.