20 augustus - Noah

Dit is een beeld dat netjes aansluit met de foto van gisteren. Ook dit is de Nete en het weze duidelijk dat ie op deze plek niet meer bevaarbaar is voor de kano's en kajaks. Ondanks de langdurige droogte en de ongewoon lage waterstand is er hier nog veel groen, maar dat is normaal zolang de gewassen van het schaarse Netewater kunnen drinken.

Het vrouwke had deze voormiddag een afspraak bij de kapper in Geel en ze wilde met de fiets gaan. Maar het weer was zeer twijfelachtig en het motregende zelfs een beetje. Uiteindelijk heb ik voorgesteld om maar mee te rijden met de wagen, ook al met het plan in mijn achterhoofd om onderweg ergens wat foto's te scoren. Tijdens de terugrit - binnendoor, veel leuker dan langs de grote baan - kwamen we voorbij de Ark.
Onze thuisrivier, de Kleine Nete, biedt een prachtige Kano- en kajakroute van zo'n 25 km. Helaas zijn door de lange droogte enkele stukken niet bevaarbaar op het ogenblik. Vanaf de Ark lukt het weer richting Herentals en Grobbendonk, maar vandaag was er nauwelijks bedrijvigheid. De bootjes lagen werkloos op de kant te wachten op recreanten. Ik vond de setting en het kleurenpalet een foto waard.  

Ik begin het langzaam te begrijpen... na een drukke dag en de indruk dat het helemaal goed komt volgt er onvermijdelijk een terugval. Vandaag had ik weer een totale off-day. In de loop van de avond moesten we toch naar Lommel om afscheid te nemen van een oom van het vrouwke en aansluitend zijn we ook nog even langs maatje Jackie gereden. De huispoes Mozart deed haar uiterste best om constant de aandacht op te eisen en uiteindelijk heb ik toch mijn Sonytje even boven gehaald. Poes tevreden, fotograaf tevreden.

Het was best een drukke dag. Eerst kwamen Willy, medelid van onze fotoclub, en Gust, authentieke Lichtaartse cowboy me oppikken om naar een optreden van Ruth McKenny te gaan... leuk, veel foto's. Daarna, thuis gekomen wilde het vrouwke naar de haringbak aan het Bobbejaan Schoepenplein. De muzikale pret duurde nog wat langer want daar speelde een leuk dixielandbandje "Foump". Er waren enkele wel erg jonge fans die de bandleden zeer leuk vonden en het omgekeerde was ook waar, familie veronderstel ik. Ik wilde graag enkele foto's maken maar met kinderen moet je altijd dubbel voorzichtig zijn. Ik heb dan ook toelating gevraagd aan een dame die duidelijk de moeder was en het mocht. Op dit beeld is de trombonist die even niet speelde en iets naar links was gestapt jammer genoeg buiten beeld maar het was me sowieso om die kids te doen. Een generatie die opgroeit met iets anders dan boenkeboenke... wat een fijne gedachte.  

Ik had weer een net iets mindere dag. De gekneusde ribben, mijn linkerbeen en wat andere pijntjes hebben me er weer zeer intens aan herinnerd dat ik nog verre van de ouwe ben. De meest extreme hitte is dan wel voorbij maar er op uit trekken is er nog niet bij. Dan pinkel je wat rond in de tuin, of liever in wat er overschiet van de tuin na de langdurige droogte, en dan hoop je toch een leuk onderwerp voor de lens te krijgen. Voor macro moet je niet ver weg zegt een fotografenwijsheid en ook vandaag bleek dat uiteindelijk het geval. Om macro-opnames te schieten heb je trouwens niet altijd een fullframe en een macrolens nodig. Deze opname, gemaakt met mijn Sonytje bewijst dat. Een van de zeldzame bloemekes die nog overblijven had bezoek. Ik heb er geen idee van welk merk van insect het is maar ik vond het wel de moeite waard om een reeks foto's te schieten. Ze waren niet allemaal geslaagd maar deze vond ik wel oke.
Voor de aardigheid wil ik de exif gegevens nog eens meegeven. De lens op dat Sonytje is een 9-72 mm en de foto is gemaakt met 9 mm. Dat komt ongeveer overeen met 24 mm op een full frame. Verder: F2,8 - ISO 200 -1/30 uit de losse hand.   

Eerst een erg korte update: ik was vandaag weer in het ziekenhuis in Herentals om een soort spalkje te laten aanpassen rond die beschadigde rechter ringvinger. Valt wel mee.
Als je dan toch in Herentals bent rij je even naar naar zoon en familie om te zien hoe ze de hitte overleven. Eerlijk gezegd was ik niet meteen enthousiast toen ik in het begin van het jaar hoorde dat Michael van plan was een volwassen zwembad ik zijn hof te laten aanleggen. Met de steeds vaker opduikende hittegolven en de evidente klimaatverandering moet ik mijn mening misschien toch lichtjes herzien. Er werd alleszins uitgebreid verkoeling gezocht in het water en zelfs de hondjes mochten meegenieten van het lekkere water. Gustje, de labrador is sowieso een waterfanaat maar Swa, de labradoodle wil alleen het water in als zijn bazinnetje Julie hem er met zachte hand in helpt. Dan zwemmen ze samen wel een lengte naar de overzijde tot aan de trap, waar Swa snel weer op het droge wil geraken. Ik had voldoende tijd om de camera in aanslag te houden en dat vast te leggen.

Ik weet niet zeker of het vrouwke dit wel leuk vind. Het zou weer heet worden vandaag en al vroeg werd onze buitenactiviteit beperkt tot de veranda waar de temperatuur nog net aanvaardbaar was. Volgens de UAV-app was het wel nog goed vliegweer voor de drone en ik heb 'm dan toch nog even de lucht in gestuurd, een mens moet iets doen om de dagelijkse foto te scoren he. Na een tijdje piloteerde ik hem weer naar beneden tot onder de veranda vlak bij het vrouwke. Ze was redelijk verbaasd toen ik vertelde dat ik een foto had gemaakt. Even later zijn we naar binnen getrokken want zulke hitte is niet aan ons besteed. Benieuwd hoe ze reageert als ze dit morgen ziet op de blog.

Zoals zovelen, vermoed ik, wilde ik ook wat beelden van de zonsverduistering schieten. Ik had een locatie gezocht waarvan ik wist dat je vrij zicht hebt naar de richting waar het spectakel zou plaats vinden. Ik heb een aantal aanvaardbare shots mee naar huis gebracht (Canon op statief, geen filter, Iso 100, 1/3500, f25... extreem he) maar wild was ik er niet van. Een zonnesikkel met een halo in een donkere lucht, echt spectaculair vond ik het niet. Ik had gelukkig ook mijn Sonytje op zak en dat kwam er ook enkele keren uit om de omgeving te fotograferen. Het licht was wel erg bijzonder vond ik. Er waren blijkbaar veel geïnteresseerden die dezelfde plek hadden uitgekozen om van de gebeurtenis te komen genieten. 

Eerst een update over de gezondheid en de gevolgen van de aanrijding. De ribben, het linkerbeen en de rechterkant van het bekken blijven voor pijn zorgen. Met de rechter ringvinger ging van kwaad naar erger, bij een radiografie vandaag bleek dat er een scheurtje in een kootje is... alweer een nieuw probleem dus, het houdt niet op... Vrijdag weer een afspraak in het ziekenhuis.
Buiten het bezoek aan de radiografie ben ik weer de deur niet uit geweest en op zoek naar materiaal voor deze blog heb ik me beperkt tot het fotograferen van onze druifkes. Er komt ieder jaar wel een foto van voorbij. Ze zijn er vroeg bij dit jaar en ze zijn ook net iets kleiner maar ze zijn even lekker als altijd. Er sluipen nog wel wat andere bloemekes en zo in beeld maar ook daar laat de droogte zich gevoelen.  

Het zou zomaar een foto van vandaag kunnen zijn, hoewel die plas is de zandweg niet echt geloofwaardig is met deze droogte. De fysieke en de morele conditie blijven maar kwakkelen. Ik ben vandaag weer naar de dokter geweest omdat er nog wat formulieren voor de verzekering moesten worden ingevuld, maar ook omdat er weer enkele verwikkelingen opdoken. Morgens ga ik trouwens enkele ledematen onder de scanner leggen om wat x-rays te laten maken. Voorlopig geen fut om te fotograferen, dus nog maar eens geput uit de oogst van 10 aug 2016, precies 10 jaar geleden. Na zoveel tijd weet ik echt niet meer waar dit was. Omdat de molen van het veld toen foto van de dag was op de blog ga ik er van uit dat het ergens aan die kanten moet geweest zijn maar mijn gedetailleerde kennis van onze regio laat me voor een keer in de steek. Zo word ik ook eens verrast door mijn eigen foto.

Ik had het moeten weten... gisteren weer net iets te enthousiast omdat het al iets beter ging na het ongeval en vandaag voel je dan dat je de prijs ervoor moet betalen... Alweer een dag zitten afzien onder de veranda zolang de hitte het toeliet en dan maar naar binnen.
Vrienden en kennissen kwamen op bezoek om me een hart onder de riem te steken... onder andere kleindochter Julie. Ik kon het niet laten toch enkele foto's van haar te maken samen met haar troetel Swa.

Mijn immobiliteit en fotostop is (voorlopig?) al voorbij. Omdat het al een hele tijd geleden afgesproken was kwamen de verenigde vrienden ons deze morgen oppikken omdat onze jaarlijkse reünie deze keer zou doorgaan in Koekelare. Theo heeft al een hele tijd een relatie met een dame van daar en hij woont er ook al enkele jaren. Hoog tijd om hen daar eens te gaan bezoeken en omdat ik sowieso niet zelf moest rijden en er een goed restaurant was gereserveerd kon ik niet weigeren. Het werd een memorabele dag. We hebben samen ook nog een kort uitstapje gedaan. De Duitse militaire begraafplaats in Vladslo is er maar enkele kilometers vandaan. Ze is misschien minder groot dan die in Lommel maar zeker even pakkend. Ik was er al eerder trouwens en de beelden "De rouwende ouders" van Gräthe Kollwitz vind ik nog steeds een van de meest tot de verbeelding sprekende kunstwerken die de onzin van oorlog aantonen. 

- De reden waarom ik even 10 jaar terug in de tijd terug ga lees je in het artikel van gisteren.

7 aug. 2016. Onze vakantie in Süd Tirol zit er op. We rijden weer naar huis. Als ex-gepassioneerde motorrijder ken ik de meeste passen in de Alpen redelijk goed en ik verkies, ook met de wagen, graag minder bekende routes. Liever dan de drukke en platgereden Fernpass richting Reute te nemen kozen we voor de veel spectaculairdere en minder drukke Hahntenjoch. Uiteraard had ik ook in 2016 al een fototoestel altijd schietensklaar. Wagen even aan de kant, en alweer een prachtig beeld van de majestueuze Alpen...

Ik ben tegen enkele grenzen aangelopen. Na het ongeval van 2 dagen geleden lukt het even niet om te wandelen, te fietsen, met de wagen te rijden... Fotograferen zou dan ook veelal dezelfde foto's opleveren vanuit de stoel onder onze veranda. Daar pas ik voor. Afwisseling blijft mijn motto. Daarom heb ik besloten eens tien jaar terug in de tijd te gaan en van die datum een foto te plukken die niet in mijn blog te zien was. ( Ik plaats er sowieso maar één per dag he ). In Augustus 2016 waren wij op verlof in Sud Tirol en tussen Schlanders en Laas, op de wandelbrug over de Etsch maakte ik deze foto van het vrouwke en Phaido, de beste hond die ooit leefde.
PS1. Zodra ik weer beter ben en meer puf heb neem ik de gewone dagelijkse routine weer op, voorlopig alle dagen een van 10 jaar geleden.
PS2. Voor de italianofielen: Süd Tirol heet in het Italiaans Alto Adige en de Etsch is de Adige maar dat is eigenlijk overbodige informatie want de oorspronkelijke bewoners (niet de inwijkelingen dus) spreken allemaal duits.
PS3. Als je geïnteresseerd bent in de blogpaginas van die jaren moet je naar een andere site, namelijk bloggen.be . Ik heb daar diverse keren een andere blog moeten opstarten omdat het maximale geheugengebruik telkens opgesoupeerd was. Ik meen dat 6 aug 2016 te vinden is op bloggen.be/polsfotodagboek daarna werd het bloggen.be/polsfotoblog ...(ff kopieren, links werken niet op deze pagina's). Als je verder zoekt kun je ook verder terug in de tijd...     

Ze hadden me in het ziekenhuis gewaarschuwd dat de pijn vandaag nog erger zou zijn en ik kan ze alleen maar gelijk geven. Maatje Alex en zijn vrouwke kwamen op bezoek om me een hart onder de riem te steken en we hadden in de garage nog ergens een rollator staan die mijn vader tijdens zijn laatste maanden gebruikte. Die wilde ik wel eens testen om te zien of ik daarmee tot bij café De Kwezel kon geraken. Het experiment op ons tuinpad verliep voorspoedig maar toen ik stopte en al wat meters had afgelegd bleek het stappen zonder dat ding ook wel te lukken, zij het voorzichtig en langzaam. Gewoon te voet naar De Kwezel dus om enkele Duvels te consumeren. Dat ik deze foto niet zelf gemaakt heb is nogal duidelijk he. Alex had ook zijn Sonytje bij.

Shit happens... Toen we bijna thuis waren na een late fietstocht - om de hitte te vermijden - reden we op het fietspad langs de Kasterleesteenweg, gelukkig reed het vrouwke iets achter mij. Er kwam een auto uit een zijstraat. Toen die stopte vonden wij terecht, ook al omdat wij voorrang hadden, dat we konden doorrijden maar de wagen vertrok ook en schepte mij op. Om een lang verhaal kort te maken: politie, ambulance, ziekenhuis Herentals...  en toen ik al anderhalf uur aan allerlei slangetjes hing na een eerste check-up vond ik het welletjes. Ik heb me vrij gemaakt, op een rode knop gedrukt, wat foto's gemaakt en ineens was er hulp! Uiteindelijk blijkt het dat ik veel schaafwonden heb, enkele gekneusde ribben en eigenlijk overal pijn. Volgens de onderzoekende dokter is er niets ernstigs aan de hand en mocht ik naar huis, maar de pijn zou de komende dagen nog erger worden en die gekneusde ribben hebben minimaal 3 weken nodig om weer normaal te voelen. Grrr...
GDVD !!!

De Lentehei is een van onze favoriete bestemmingen als we een niet al te lange fietstocht willen ondernemen. Met de voorspelde temperaturen voor vandaag was dat een net haalbare kaart. Het was er rustig, erg rustig. Jammer. Ik denk dat veel potentiele bezoekers toch maar thuis gebleven zijn, afgeschrikt door de hitte. Wij daarentegen...
Eigenlijk is het een plek waar zowel ouders, toevallige bezoekers en kinderen aan hun trekken kunnen komen. Er zijn voldoende dranken en hapjes verkrijgbaar, dieren om te bekijken en eventueel te aaien, speeldingen die de kinderen naar hartelust kunnen gebruiken, kippen en ander kleinvee dat tussen de bezoekers rond lopen... kortom, een locatie naar ons hart. Vandaag evenwel stonden er een aantal kinder-voertuigen ongebruikt geparkeerd en dat vond ik dan weer een foto waard.  

We zijn weer een avond, een nacht en een voormiddag aan het hondensitten geweest. Maar toen de woefkes weer bij hun echte baasjes waren zijn we toch nog aan het fietsen gegaan. Bestemming: de Sas4-toren, goed voor zo'n 50 km. Met dit weer was dat geen straf, morgen wordt het waarschijnlijk net iets heter en of er weer een fietstocht komt laat ik nog even in het midden. Toen we bij de toren aankwamen zag ik meteen een mogelijkheid om eens een niet alledaags standpunt in te nemen en de zon met het pittige tegenlicht net voldoende achter de constructie te verstoppen. 
We zijn trouwens ook nog naar boven geklommen, de volle 37 m. en 216 trappen. Om dat te bewjzen zal ik morgen nog wel enkele andere foto's op Facebook knallen.

Er zijn veel manieren om de hond uit te laten. Je kunt er mee gaan wandelen, je kunt er mee gaan joggen, je kunt er mee gaan fietsen al dan niet in een karretje of in een mandje, er zijn zelfs systemen om de hond veilig aangelijnd langs de fiets te laten lopen. En dan kun je de hond ook een duik gunnen in een of andere plas of waterloop. Deze meneer wist niet zeker of zijn woef wel goed genoeg kon zwemmen en hij had 'm veiligheidshalve een reddingslijn aandaan.