09 september - Feestelijke opening

Het zijn eigenlijk exoten, ze komen uit Zuid Amerika en vroeger zag je ze alleen op foto's, plaatjes of in de dierentuin. Tegenwoordig zie je alpaca's regelmatig in onze Belgische weiden. Bij de Lentehei, waar we wel eens naar toe fietsen lopen er twee rond, in ons eigen Lichtaart zijn er langs de Poederleesteenweg ook enkele te spotten en toen we vandaag langs de Worfthoeven, grondgebied Geel, naar huis fietsten zag ik er ook weer een vijftal. Toen we stopten om wat foto's te scoren kwamen ze zelfs uit nieuwsgierigheid eens kijken wie er daar aan de omheining stond. Ik denk dat ze net geschoren zijn want zo schraal herinner ik ze me niet.   

We zijn vandaag nog eens naar Zoersel gefietst om onze ex-tandarts te bezoeken in het rusthuis, toch weer een tocht van zo'n 50 km. Natuurlijk kies ik altijd voor autoluwe kleine baantjes en binnendoor tussen Zoersel, Einhoven (zonder "d" he), en Wechelderzande, Blommerschot heet het gehucht, herinnerde ik me dat er ergens in de bossen een groot kruisbeeld staat. Ik was er lang geleden al eens tijdens een geocache zoektocht en vandaag had ik zwart-wit tegenlicht plannen. Mijn geheugen is blijkbaar nog oke want ik reed er zo naar toe. Ik kon de zon perfect achter het kruis verbergen en de pittige zwart-wit omzetting heb ik weer eens te danken aan Silver Efex.

Met dit heerlijk najaarsweer kozen we er voor om nog eens richting Turnhout te fietsen, na de aanrijding en alle lichamelijke ongemakken weer eens een rit van om en bij de 50 km. Via het Grotenhoutbos en Vosselaar ging het naar de Schotense vaart en dan langs het kanaal naar onze eerste geplande stop, het Klaverhof. Helaas waren alle plekjes op het terras bezet. Dan maar verder richting Grote Markt, maar ook dat was zelfs voor fietsers niet bereikbaar. Er was blijkbaar zoveel te doen in Turnhout, met alle mogelijke en onmogelijke wegomleggingen, dat we totaal ongepland voorbij het kasteel van de hertogen van Brabant kwamen en dan stop je daar even natuurlijk om een foto te scoren. Het is een hele mondvol als je het bij zijn officiele naam wilt noemen en in de volksmond klink het eenvoudiger als het gerechtshof. Ik herinner me niet of ik het al ooit uit deze hoek te pakken kreeg trouwens.

We zijn vanavond nog eens naar Herentals gefietst om smoutebollen te gaan eten, smoutebollen van Storms, de lekkerste van het universum. Het was redelijk druk aan de kraam maar na een tijdje hadden we toch de lekkernijen in ons bezit, klaar voor het smaakfestijn. We hadden een plaatsje gevonden op de trappen van de lakenhal en tegenover ons stond een camionetje geparkeerd. In de ruiten zag ik een leuke spiegeling met een lichte vervorming weliswaar... Ik kon het niet laten mijn Sonytje boven te halen en enkele keren af te drukken. Het vrouwke vond het ook wel plezant.

Herentals kermis dit weekend en ik weet uit ervaring dat ze daar op vrijdagavond al een intro aan vast breien.
In de loop van de dag had ik nog geen tijd gehad om te fotograferen, ik was trouwens al in Herentals in het ziekenhuis om weer de evolutie van de beschadigingen van sommige van mijn onderdelen te laten evalueren. Het gaat best oke, nog ff en dan ben ik weer de ouwe. Maar ik had wel gemerkt dat de markt afgesloten was en dat dus het kermisgedoe van start was gegaan. Ik ben daarom deze avond er nog eens naar toe gereden om wat kermisbeelden te scoren. Waarschijnlijk komen er in de loop van de volgende dagen nog wel één of twee voorbij. Veel volk liep er nog niet rond maar dat was misschien wel een pluspunt. Zo had ik vrij zicht op hele stroken en het mooie avondlicht tijdens het blauwe uurtje hielp ook mee om enkele leuke beelden op mijn geheugenkaartje te krijgen. 

Ik heb vandaag wel enkele foto's gescoord maar er was er binnen mijn strenge selectiecriteria geen enkele bij die de moeite waard was. Ik val dus terug op een beeld van enkele dagen terug. Eergisteren zijn we gaan fietsen en het vrouwke was er bij. Ik had haar al enkele keren kunnen zien in haar fietsspiegel en eigenlijk wilde ik dat ook wel fotograferen, maar dat was niet zo gemakkelijk. Ik geef eerlijk toe dat we gestopt zijn en zo kon ik de perfecte positionering vinden om het best mogelijke beeld te maken.
Bij deze wil ik toch ook nog eens de aandacht vestigen op het feit dat het vrouwke een fietshelm draagt... ik ook altijd trouwens. Zeker na de aanrijding enkele weken terug ben ik er van overtuigd dat fietsen zonder helm echt te dom voor woorden is. 

In verval kan ook schoonheid schuilen en zeker fotomogelijkheden. Langs het Kempisch kanaal in Herentals waren we al vaker langs deze aftakelende woonwagens - of zijn het werfketen - gefietst en vandaag vond ik dat het tijd werd om dit eens als onderwerp te kiezen voor de dagelijkse blog. Dat ik dit in pittig zwart-wit zou omzetten wist ik al nog voor ik de foto had gemaakt.

In de loop van de namiddag werd het weer steeds maar vriendelijker en rond 4 uur vond ik dat er geen reden was om niet te gaan fietsen. Een klein rondje moest kunnen en het vrouwke wilde mee. Zoals zo vaak langs het Kempisch kanaal richting Herentals en daar hebben we weer enkele bekende plekken bezocht en gefotografeerd: de yachthaven, de markt, het begijnhof, Le Paige en het vernieuwde bruggetje... allemaal onderwerpen die al wel eens voorbij kwamen op deze pagina. Dan probeer je die weer op net iets andere manier in beeld te brengen natuurlijk. De ingangspoort van het begijnhof met inkijk, die had ik van af de buitenkant nog niet in mijn verzameling. Die mag dan ook in mijn jaaralbum.

Dat de wilde bloementuin voor ons huis dit jaar geen groot succes was heb ik al eens verteld meen ik, maar de gele, ieder jaar weer terugkomende schoonheden zijn er weer. Daar moeten we helemaal niet naar om te kijken of te zaaien of voor te zorgen... Van begin augustus komen ze ons weer verblijden. En er zijn ook meerdere zoem zoem insecten die er op af komen. Het was er weer druk vandaag. Ik heb voor de aardigheid nog eens de macrolens op mijn toestel gezet en ondanks de redelijk pittige wind heb ik er toch enkele redelijk scherp op gekregen. 

Ik ben vanavond laat nog eens vertrokken om wat aan nachtfotografie te doen, niet alleen om iets te scoren voor deze blog maar ook om wat te experimenteren en te testen of mijn Canon 5D MkIV wel degelijk nog 100% functioneert en volledig betrouwbaar is na de aanrijding. Ik twijfel er nog steeds aan, er gebeuren rare dingen... Een van de plaatsen waar ik wat foto's wilde maken was het Shopping Center in Olen. Het panorama over de ganse site kon ik niet te pakken krijgen omdat er onverwacht midden op de parking een reclamewagen geparkeerd stond. Ik moest me dus tevreden stellen met één hoek. Om de opname wat spannender te maken heb ik de kleurverzadiging grotendeels weggehaald om dichtbij zwart-wit te geraken. Alleen het blauw van Decathlon, het geel van DSM en het rood van de windmolens heb ik op volle sterkte gelaten. Ik vind 'm zo net iets pittiger.

Ik had een gaatje in de regendreiging gevonden om toch even aan het fietsen te gaan. Op de Netebrug tegenover Bobbejaanland keek ik in de rug van enkele kanovaarders die richting Herentals peddelden… verdomme, net te laat. Maar niet getreurd, een tandje bijgestoken, de Zeggedijk op en na zo’n anderhalve kilometer en een stukje zandweg stond ik weer langs de Nete om de bootjes op te wachten. Ik heb veel foto’s gescoord en na een strenge selectie heb ik er nog een vijftal over gehouden. De keuze was weer erg moeilijk als ik me aan mijn zelf opgelegde beperking van één per dag wilde houden. Ik heb dan maar de hulp van het vrouwke ingeroepen en zij koos voor deze. Ik zal er morgen nog enkele op Facebook knallen.

Als ik de ganse cyclus van de wijnbouw in onze regio in een AV reeks wil tonen tijdens het fotosalon van volgend jaar, traditioneel het weekend van Allerheiligen, dan moet is de pluk nu al fotograferen. Ik ben vandaag nog eens naar Wijnland gefietst maar er was nog geen bedrijvigheid, ook de verkoopsruimte was gesloten trouwens, hoewel ik meen dat het er de laatste vrijdag van de maand open-deur-dag is. Ik heb dan maar wat mogelijk bruikbare foto's gemaakt maar op een gegeven moment zag ik dat de lucht dermate dreigend werd dat ik veiligheidshalve maar snel naar huis gevlucht ben. Ik was maar net thuis toen de zondvloed over Lichtaart neerdaalde. Soms moet je ook eens geluk hebben. Uit de oogst koos ik vandaag voor dit beeld.

Ook vandaag ben ik weer een niet al te groot rondje gaan fietsen. Je moet iets om de routine op te pikken he. Gisteren ging het langs het Kempisch Kanaal richting westen, Herentals en zo, vandaag naar het oosten, sas 8, sas 7, sas 6... Voor ik op het fietspad langs het kanaal geraakte reed ik even op de parallelweg die naast de dijk loopt en schuin boven me kwamen veel collega fietsers voorbij... ideaal standpunt om een tijdje rust in te lassen en mijn fototoestel boven te halen. Uit de vele opnames vond ik de foto van dit koppel het leukste beeld. De man had blijkbaar in de gaten dat ik aan het fotograferen was. Maar... ze zijn gewoon doorgereden, ik ga er van uit dat ze het niet erg vonden. Voor de aardigheid heb ik 'm weer eens in zwart-wit omgezet, het blijft een van mijn favoriete bewerkingen.  

Ik kon het niet laten. Met dit mooie weer ben ik toch vertrokken voor een niet al te groot rondje fietsplezier. En ik heb er van genoten, rustig, niet te snel en regelmatig een stop om wat te relaxen, wat adem te happen en wat foto's te scoren. Langs het Kempisch Kanaal ben ik wat langer blijven stilstaan op een plek waar weinig storende elementen in de achtergrond waren. Voorbijkomende sportievelingen waren mijn doelwit. Uit de oogst vond ik dit een van de betere.  

Vandaag ben ik eindelijk mijn herstelde fiets gaan halen bij Walter, de fietsenmaker. Na de aanrijding had ik sowieso weinig zin om er meteen weer mee op pad te gaan. Fysiek zou het ook een te hoog gegrepen uitdaging geweest zijn. Ik had dan ook gezegd dat het niet dringend was.
Vandaag wilde ik toch even een kort ritje maken om te zien hoe ik het er van af zou brengen en eerlijk gezegd: het viel redelijk tegen. Was ik te onzeker of speelt het nog steeds kwakkelend genezingsproces een rol... wie zal het zeggen. Aan de Snepkensvijver, niet eens halfweg Herentals, vond ik dat het weinig zin had om verder te rijden. Ik heb wel even van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn camera boven te halen en wat beelden te schieten van de hei die al in bloei staat. Met Armand Preud'homme in gedachten koos ik voor deze titel.  

Ik ben nog eens naar Antwerpen gespoord, samen met maatje Alex, niks zo gemakkelijk als met de trein. Toch even een opmerking: de parking in Herentals aan het station kostte veel meer dan het retourticket... reclame voor de trein is dat niet...
Ik moest even bij Grobet zijn om een bestek te laten maken voor mijn Canon 5D MkIV. Hij functioneerde niet meer na de aanrijding. Na wat testen en wat onderzoek door de vakmensen deed ie het weer!!! Hoera, laten we hopen dat het zo blijft.
Als je dan toch in Antwerpen bent loop je wat rond in de stad om links en rechts wat foto's te scoren. Een van de plekken waar we altijd wel even binnen lopen is de oude stadsfeestzaal, nu luxe winkelruimte en daar vond ik het spiegelkunstwerk tegen de achterwand een foto waard. 

Er was de ganse dag weer vanalles te doen op de markt in Herentals. Allerlei sportieve activiteiten werden er in de spotlight gezet en iedereen kon ergens wel zijn gading vinden en meedoen. Een telefoontje met maatje Alex was voldoende om af te spreken. Ergens op de markt zouden we elkaar wel zien. Dat hele sportieve gedoe is weliswaar goed voor enkele leuke foto's maar er actief aan deelnemen is aan deze oude knarren niet besteed.... We hadden dus al snel beslist om iets te gaan consumeren in het tuinterras van de Foxy. Tussen de gesprekken door kreeg ik plots in de gaten dat onze, heel even, lege glazen best een leuk beeld op leverden met de bijhorende lange schaduwen. Even later waren ze weer vol maar dat was qua foto minder interessant, gelukkig had ik al afgedrukt. 

We hebben een tijdlang twee logés. Zoonlief is met zijn gezinnetje naar zijn traditionele vacantiebestemming in Italie vertrokken en tot ze terug zijn mogen wij genieten van het gezelschap van Swa en Gust, respectievelijk bruine labrador en blonde labradoodle. Uiteraard kwamen die al voorbij op deze pagina's en ik wil niet te vaak in herhaling vallen maar de manier waarop ze solidair vanuit de zetel de voorbijgangers en de bewegingen in de straat in de gaten houden vond ik toch een foto waard. Ik heb 'm voor de aardigheid nog eens in zwart-wit omgezet en dat vond ik toch net iets pittiger dan kleur.

We hadden weer afgesproken met ons Lommels vriendenclubje om vanavond nog eens samen iets te gaan eten voor Eddy morgen weer voor 5 maanden naar Gambia vertrekt. Plaats van samenkomst was bij de Slits en na een aperitiefje zouden we dan naar de Hutten gaan. Eerst wat bijkletsen natuurlijk en ik vond weer enkele fotomogelijkheden die perfect pasten in mijn constant streven naar afwisseling. De kois (vissen) in de vijver achter huize Slits vond ik zonder meer een plaats waard in mijn jaaralbum. Volgens Jean is er eentje bij die al 15 jaar is, ik weet niet of het deze is, maar hij deed alleszins zijn best om zo goed mogelijk in beeld te komen.
En, oh ja... het eten in de Hutten was weer heerlijk.