Zoals ik al eerder vertelde: oktober is pompoenentijd in onze gemeente, allerlei pompoengerelateerde activiteiten komen aan bod deze maand. Het pompoenschieten was vandaag aan de beurt. Met allerlei vaak vernuftig geconstueerde tuigen worden pompoenen van zo'n 4 kg zo ver mogelijk afgevuurd. Dit jaar haalde de winnaar een afstand van 595 m. Je leest het goed: vijfhonderdvijfennegentig meter! Deze grote roterende catapult is er ieder jaar bij en hoewel dit niet de winnaar werd kon ik van de prestaties van dat team de beste foto's scoren omdat ie het verst weg was. Het is trouwens niet makkelijk om zo'n snel voorbij zoevende pompoen te pakken te krijgen op de foto. Hoe dichter hoe moeilijker he. De zone waar de pompoenen worden afgevuurd wordt door een hekwerk voor het publiek afgeschermd en het was niet makkelijk om er met de tele doorheen te fotograferen. Deze afgeschoten pompoen is helemaal boven in beeld zichtbaar, maar of dit op een smartphone voldoende duidelijk is weet ik niet zeker, beter kijken op een PC. In mijn komende jaarboek zal ie alleszins in groot formaat te zien zijn.   

In de loop van de dag was ik nog eens fotograaf van dienst bij SKS en pas vanavond vond ik de tijd om er even met de fiets op uit te trekken. Bij de netebrug aan de ark stopte ik, zoals zo vaak, omdat daar meestal recreatieve bedrijvigheid is. En ook vandaag kwam er een kano aan gepeddeld. Omdat ik al vaker kano's de eer gegund heb om op deze pagina als foto van de dag te figureren en ook omdat mijn motto afwisseling blijft, wilde ik het deze keer toch iets anders aanpakken. Ik heb de kanovaarders deze keer aan de andere kant van de brug langs achter gefotografeerd en op dat uur krijg je daar dan te maken met stevig tegenlicht. Een pittige zwart-wit omzetting zorgt er voor dat dit beeld toch weer afwijkt van wat al eerder voorbij kwam.

Wij hebben ons ganse leven honden gehad, soms vier tegelijk. Sedert onze trouwe Phaido veel te vroeg overleden is hebben we beslist om er geen meer in huis te nemen, niet omdat we niet meer van honden houden maar omdat we vrezen dat op onze leeftijd een pup, waar je liefde en tijd in investeert, ons wel eens zou kunnen overleven en misschien ook meer energie zou vragen dan we nog kunnen opbrengen. Maar bij elke ontmoeting knaagt het toch nog een beetje.
Vandaag waren we weer eens te gast in de Korte Hei en hoewel daar hondjes toegelaten zijn was er iemand die buiten op het terras rustig een glas zat te drinken en zijn drie woefkes had ie aan de omheining vastgemaakt. Toen hij naar binnen kwam nadat hij teken had gedaan naar de honden dat ze rustig moesten blijven en hij even aan de bar plaats nam vroeg ik of hij het erg vond dat ik enkele foto's ging maken van zijn troetels. Ja natuurlijk... Ik heb even gesocialiseerd met de beestjes en wat leuke beelden gescoord. Dit is er een van. 

Mijn fotomarathon bij SKS zit er bijna op. Deze groepsfoto gun ik toch ook een plaats in mijn jaaralbum. Vandaag waren het eerste elftal en de reserven aan de beurt en die gingen samen op de foto. Extra reden is dat zowel zoon als kleinzoon er op te zien zijn. Zulke grote groep vraagt natuurlijk een iets andere aanpak, zeker als het al duister is. Waar ik alle andere groepen met de 50 mm gefotografeerd heb, vond ik het opportuun om nu de 35 mm er op te zetten en zo net iets meer dichterbij te komen en wat meer flitsvermogen te hebben. 

Nu ja, hij ploegde? De boer rijdt met de tractor tegenwoordig. Na de oogst wordt het land weer in de goede plooi gelegd om de volgende gewassen te gaan inzaaien. Het was misschien wel de laatste dag dat we met deze aangename temperatuur konden gaan fietsen en voor de boeren de laatste dag dat het stof opwaait als ze hun velden bewerken. Voor de fotografen misschien de laatste dag dat ze zulke stofwolken te pakken kunnen krijgen... Ik vond dit alleszins een beeld dat deze dag perfect typeerde. Het was nog droog maar de lucht kreeg al een tintje dat de naderende weersverandering aankondigde. En vanavond gingen de hemelsluizen inderdaad wagenwijd open, en morgen wordt het friskes.

Zolang het weer het toelaat gaan we fietsen. Links en rechts regelmatig een stop inlassen om wat te fotograferen is tegenwoordig nog net iets meer van toepassing, al was het maar om mijn nog altijd zeer gevoelige achterwerk te ontlasten. Afwisseling en originaliteit zijn belangrijke criteria die ik hanteer om te kiezen uit de dagelijkse oogst en deze opvallende diagonaal vond ik best de moeite waard. In zwart-wit vond ik 'm nog net iets sterker dan de originele kleurversie.

Gisteren had ik weer even problemen om op de site te geraken. Gelukkig is het snel opgelost...

Met zulk mooi weer klinkt de roep van onze e-bikes van uit de garage zo luid dat we dat niet kunnen negeren. We zijn nog eens naar het shopping center in Olen gefietst... het vrouwke winkel in, winkel uit, ik op het terras van een horecazaak met iets lekkers voor mijn neus.
Als we die kant op trekken gaat dat meestal via sas 9, Rauwelkoven en de campus Thomas More. De spoorwegovergang tussen tussen die twee laatste is ondertussen vervangen door een prachtige nieuwe tunnel, en hoewel ie al een tijdje kon gebruikt worden is ie nu pas helemaal af. Tijd om er eens een foto van te maken.

Het is weer paddenstoelenseizoen. Lang geleden dat ik nog eens die richting dacht in mijn drang naar afwisseling in mijn fotografie. Tijdens onze fietstocht, een stukje onverhard door het bos, zag ik deze paddenstoelenfamilie en dat kon ik niet negeren. Stop, fototoestel uit de tas en klik, klikkerdeklik... diverse foto's met allerlei brandpuntsafstanden en belichtingen. Uit de oogst koos ik voor deze opname omdat de paddenstoelen zo net iets beter gesitueerd worden in hun natuurlijke habitat.
En ik heb het opgezocht: dit zijn geschubde inktzwammen.

Dat Kasterlee de pompoengemeente van het land is mag algemeen geweten zijn. Vandaag hadden we al de weging van de grootste pompoen, net geen 1000 kilo deze keer, minder dan andere jaren, droge zomer he, maar toch nog vele keren zwaarder dan wat andere pompoengenootschappen rapporteren. Verder gaat het deze maand met het pompoenschieten, de pompoen markt en de pompoenregatta... Er komen op deze pagina waarschijnlijk nog wel enkele pompoengerelateerde items voorbij de volgende weken. Toen we vandaag na een fietstochtje, bijna thuis, voorbij het gemeentehuis fietsten en zagen dat de ingang van het aangrenzende toerisme-buro versierd was met pompoenetjes kon ik niet anders dan daar ook een foto van te maken. De pompoengekte is weer gestart in onze gemeente. 

Tegen beter weten in, en in de wetenschap dat mijn achterwerk wellicht zou protesteren tegen de tocht, zijn we toch weer, zij het redelijk laat, vertrokken voor een niet al te lange fietstocht. Al bij al viel het wel mee en ik vermoed dat zowel de griepdreiging als de pijn onderin langzaam verdwijnende ongemakken zijn.
Toen we in Herentals langs het Kempisch Kanaal onder de brug over de N13 - de Geelse weg - fietsten zag ik plots een beeld dat ik wilde vastleggen. De late, lage zon achter ons scheen met een erg kleine invalshoek op het oppervlak van het water en verlichtte zo de onderkant van de brug en die spiegelde dan weer in het water er onder. Tja, je ziet het of je ziet het niet maar dit vond ik een foto die het waard is om in mijn volgende jaaralbum getoond te worden. Eentje hier en de andere foto's uit de rit komen morgen wel weer voorbij op Facebook.  

Er op uit trekken voor een grote ronde fietsplezier was er ook vandaag niet bij. Even proberen en merken dat het niet lukt, da's alweer de korte samenvatting. Toch heb ik een reeks leuke foto's kunnen scoren.
Terwijl ik mijn krantje zat te lezen zag ik voor de zoveelste keer de merels op en aan vliegen om de laatste overblijvende druiven te komen pikken van de ranken aan onze voorgevel. Dat vind ik helemaal niet erg, ik gun ze hun snoepjes. Als je met de camera naar buiten loopt komen ze niet natuurlijk, maar een auto vinden ze geen bedreiging. Ik heb ooit een boomklever kunnen fotograferen vanuit mijn wagen die ik geparkeerd had vlakbij een boom waar hij zijn nest had. Met deze ervaring in mijn achterhoofd heb ik de wagen strategisch, zo dichtbij mogelijk, even geparkeerd met goed zicht op de ranken en ik ben er gaan inzitten met een half open raampje. Lang moest ik niet wachten voor ik de eerste merel in beeld kreeg. Ik heb er diverse shots van kunnen scoren en daarna kwamen er nog zat mogelijkheden maar toen had ik mijn dagelijkse oogst al binnen en zat ik alweer achter mijn krantje.
Morgen zal ik nog wel enkele andere beelden op Facebook knallen.

Het vrouwke en ik zijn vanmorgen allebei uit het bed gesukkeld met het gevoel dat we een of andere griepvariant hebben oplopen. Moe, kuchen, rochelen, slijmen, hoesten, flanellen benen... kortom, we voelen ons niet oke. Toen we deze namiddag, tegen beter weten in, beslisten om toch een rondje te fietsen merkten we al snel dat dit geen goed idee was, retour richting Kasterleesteenweg. Foto-oogst: NUL !!!
Thuis heb ik dan de camera toch even op een positieve ervaring gericht. In het voorjaar heb ik mijn best gedaan om voor ons huis weer eens een bloemenweide in te zaaien. Ik geef het graag toe: ik heb geen groene vingers maar ik heb mijn best gedaan: het gras gekortwiekt, geverticuteerd, perkjes omgespit, ingezaaid, aangewalst en... niks. Geen bloemen dit jaar. Uit ballorigheid heb ik in de loop van de zomer achter ons huis toch nog eens snel en ruwweg wat overgebleven zaadjes losraak wat rondgestrooid op het door de droogte volledig verdorde gras en hoe is het mogelijk... nu hebben we ineens toch nog enige bloemenpracht. Ze mogen ook in mijn jaaralbum.

We zijn vandaag nog eens naar de Lentehei gefietst, zo'n 30 km kan mijn achterwerk wel aan dacht ik. Uiteindelijk was ik toch blij toen ik weer thuis was... 
Onderweg kwamen we voorbij de camping "De zeven geitjes". Veel beweging is er niet meer in dit seizoen maar er is daar altijd toch wel iets leuks te fotograferen, ik noem maar iets... de geitjes? Vandaag zagen we er geen zeven, maar de twee die wel lagen te poseren op een grote houten haspel kon ik niet negeren.

Het zag er best goed uit deze middag. Rond één uur zou er volgens de buienradar nog wat neerslag vallen maar daarna zou het droog blijven. Niet dus... Helaas mag je niet altijd vertrouwen wat die app je vertelt. We waren vertrokken voor een tochtje langs het Kempisch Kanaal richting Herentals en wat begon met een drupje links en een druppeltje rechts werd langzamerhand wat aanhoudend gemiezer en toen het echt op een stevige regenbui begon te lijken waren we wat blij dat we net bij de Stelense brug waren en daar zijn we een hele tijd onder blijven schuilen. Als je daar dan je tijd staat te verdoen kun je maar beter wat fotograferen en mijn drang naar symmetrie kwam ook enkele keren wat in mijn oor fluisteren. Het vrouwke wilde graag meewerken om een interessante compositie ineen te knutselen.
Na een half uurtje konden we droog verder fietsen en net voor de volgende bui waren we weer thuis.

Het was een "je weet maar nooit of het kan"-beslissing en wonder boven wonder was de fietstocht die we vandaag ondernamen leuk en belangrijk... mijn achterwerk heeft het zonder noemenswaardige problemen 35 km uitgehouden. Ready for more...
We zijn nog eens naar Tabloo in Dessel gefietst, het bezoekerscentrum over radioactiviteit. De plek is echt de moeite waard om er als fietser even aan te leggen en als we die kant op gaan is dat dan ook een van onze voorkeur stopplaatsen. Van op het terras heb je een wijds zicht op de achterliggende natuur. Ik heb enkele beelden kunnen scoren met mijn Sonytje en deze zwart-wit omzetting vond ik na de nodige nabewerking de leukste.

Ik was weer zowat de ganse dag bij SKS. Telkens ik enkele groepen gefotografeerd heb spelen die ook een wedstrijdje en dan moet ik weer wachten tot er tijd en ruimte is voor de volgende sessie. Vandaag kwamen er alweer een tiental leeftijdscathegorieën voorbij. Ik ben er bijna doorheen en dan gaan we binnenkort samen zitten om te selecteren welke opname geprint gaat worden van elke groep. 
De groepsfoto's maken, daar stopt mijn taak, maar ook alle individuele spelers, speelsters en spelertjes worden apart gefotografeerd voor de site en de documentatie. Gelukkig zijn daar de trainers en begeleiders mee bezig. Natuurlijk kon ik het werk van de collega fotografen niet zomaar laten gebeuren zonder er ook wat aandacht aan te besteden. Links en rechts heb ik enkele keren de actie in beeld genomen. Deze uk vond het alleszins spannend en zijn jeugdtrainer Ben, smartphonefotograaf van dienst, mag ook in mijn jaaralbum.  

Ook vanavond was ik weer in Herentals om te fotograferen bij SKS. Toen ik de officiele foto van deze groep, de spelers van het reserven B-elftal, had geschoten vroeg ik om eens dicht bij elkaar te kruipen en iets geks te doen. Dit is het resultaat: ik denk dat dit een groep is die erg goed aan elkaar hangt en ik plak er dan ook de titel "Teambuilding" op.
En het heeft gewerkt, want na de shoot hebben ze met 7-0 gewonnen tegen Noordstar...

Het vrouwke had al enkele keren, steeds meer dringend, gesuggereerd dat ik toch eindelijk eens mee moest gaan winkelen om mijn garderobe aan te passen aan het veranderende seizoen. Eerlijk gezegd interesseert mijn kleding me niet echt maar ik kon er niet omheen, dus ben ik met haar naar Herentals getogen waar ik een vestje, een jas en wat hemden gepast en gekocht heb.... hehe, weer een tijd gerust!!! 
Als je dan toch in Herentals bent ga je ook een tijdje op zoek naar wat leuke fotomogelijkheden. De Lakenhal is een must-see in de stad maar ik heb er al vaker foto's van gemaakt. Vandaag koos ik er voor om nog eens de hulp van Photoshop in te roepen. Eigenlijk is dit een redelijk eenvoudige bewerking. Met enkele klicks kwam ik tot dit beeld. Sommigen zullen dit geen fotografie meer vinden maar wat mij betreft daag ik dan iedereen uit om tot dit resultaat te komen zonder fototoestel... (en in mijn streven naar afwisseling past dit weer perfect.)

Ook vandaag was ik in Herentals om weer enkele voetbal-teams te fotograferen bij SKS. Deze keer waren onder andere de allerkleinsten aan de beurt en terwijl ik bezig was om er een mooie groepsfoto van te maken had ik al gemerkt dat mama's en een enkele papa dichterbij gekomen waren om ook wat beelden te schieten. Toen ik klaar was heb ik aan de spelertjes gevraagd om nog even in dezelfde opstelling te blijven poseren om de familie de tijd te gunnen om hun ding te doen. Ondertussen had ik mijn aandacht gericht op de smarphonefotografen en daar heb ik ook enkele leuke shots van kunnen scoren. Ik vond het trouwens wel grappig dat de meesten hun phone vertikaal bleven vasthouden om een toch redelijk grote groep te fotograferen. Ik tel er drie die het horizontaal deden zoals je het verwacht als old-school fotograaf.