Boerenkrijg

Als je over St. Jozef Olen praat kom je automatisch bij Umicore terecht. Ook als je er met de fiets passeert kun je er niet naast kijken. Je rijdt er voorbij, ziet de bedrijvigheid, de diverse gebouwen, ingangen, gevels en glasramen langs de weg richting Herentals. Als je uit nieuwsgierigheid eens een zijweg neemt die je naar de zijkant van het complex leidt kom je bij een betonplaten afsluiting en daar zijn in de loop van de voorbije jaren meerdere al dan niet getalenteerde graffiti-kunstenaars aan het werk geweest. De kwaliteit van de werken varieert tussen kliederwerk en kunst en om een overzicht te tonen zou ik meerdere foto's moeten plaatsen. Maar ik hou me bij mijn regel slechts één per dag. Daarom heb ik, om alsnog een idee te geven van de varieteit, vandaag gekozen voor een beeld in beeld. 

Zoals zo vaak wisten ze het niet zeker bij de nationale weerdiensten. Het zou kunnen regenen en ook weer niet, op de buienradar verschoven de dreigingen ook ieder kwartier en uiteindelijk zijn we toch maar vertrokken voor een kort fietstochtje. Enkele keren dacht ik dat ik wat druppels voelde maar dat was vals alarm, toen het er toch op leek dat er een bui zat aan te komen wilde het vrouwke meteen haar regenponcho aantrekken. Ik vertrouwde er op dat het zou overwaaien, ik heb namelijk een hekel aan zulke plastic verpakking waarin je lijf klammig wordt en plakkerig. En inderdaad, 63 druppels verder klaarde het weer op en moest het vrouwke weer van de fiets om zich te ontdoen van haar nutteloze bescherming. Van dat gevecht heb ik een foto gemaakt.

Het is niet de eerste keer dat er een beeld van Bobbejaanland voorbij komt op deze plek. Tja, in onze gemeente is het pretpark ook wel wereldwijd het meest gekende onderdeel... Wij zijn in 1973 in Lichtaart terecht gekomen, als Limburgers die in Antwerpen woonden, doordat we een jaar in Bobbejaanland hebben opgetreden. Ondertussen zijn er andere, niet met de familie gerelateerde uitbaters, maar de naam is gebleven. We zijn hier blijven hangen en we hebben er geen spijt van.
Het hoogseizoen is voorbij uiteraard en de bedrijvigheid in het park is even on-hold gezet, maar toch zijn er al tekenen dat er voor speciale datums weer een en ander in de pipeline zit. Halloween komt er aan en dan gaat Bobbejaanland weer open met een thema outlook. De herfstkleuren zijn alom behoorlijk present en de pompoenen zijn ook al aanwezig.

De site heeft een nieuw kleedje en de manier om er mee om te gaan is behoorlijk anders. Ik hoop dat dit uiteindelijk de regelmatig opduikende problemen oplost en dat ik de nieuwe aanpak ook helemaal onder de knie krijg.

Ik moest vandaag naar Kinrooi en via de meest logische weg kom je dan door Peer, da's mijn geboortedorp.  Ik kom er niet meer zo vaak, eigenlijk alleen nog rond Allerheiligen om de graven van mijn dierbaren te bezoeken en te fatsoeneren en occasioneel als ik er omheen rij om een en ander te gaan ophalen bij Arto voor de fotoclub.  Tijdens de heenrit heb ik de rondweg gevolgd omdat ik op tijd wilde zijn maar tijdens de terugtocht vond ik het toch best leuk om er even wat rond te wandelen en eventueel wat jeugdherinneringen op te halen. Toen ik nog een jong manneke was, was dit prachtige inmiddels gerestaureerde  gebouw het stadhuis. Jawel, Peer is een stad.  Dat dit prachtige oude gebouw niet meer het stadhuis is moge duidelijk wezen,  het huidige stadhuis is groter, moderner en elders gelegen,  maar hier is de toeristische dienst nog gevestigd en zoals je ziet kun je er ook iets consumeren.  Ik zal het altijd "het Stadhuis" blijven noemen.  Belangrijk, qua jeugdherinnering is aan de rechterkant de Boskar te zien, vroeger heette dat "de Starfighter" en daar ontmoetten we de nieuwe Amerikaanse militairen die in Kleine Brogel gestationeerd waren.  Zo leerde ik daar Jack Caranci kennen die jarenlang bassist was in ons bandje.  Hij bleef zelfs in Belgie toen hij afzwaaide.  Tja, als je ouder wordt, zijn jeugdherinneringen je steeds meer dierbaar. 

Ook vandaag was het weer ons erg goedgezind. Het wordt wel een ietsiebietsie frisser maar met goede kleding heb je daar weinig last van. Fietsen maar. Onderweg merkten we toch dat de herfst langzaamaan zijn tentakels uitspreidt over het landschap. Er komen kleuren te voorschijn die veel meer moois voorspellen gedurende de komende weken. Als je wat hoger staat, op de brug over het kanaal in St Jozef Olen bijvoorbeeld, en je kunt wat verder kijken dan zie je al een voorbode van wat er ons te wachten staat.

Tja, ik hoor en lees dat elders in den lande het weer redelijk miezerig was maar hier kwam de zon er door rond half twee en we zijn toch gaan fietsen... we zijn trouwens helemaal droog terug thuis gekomen rond vier uur. Eén groot minpunt tijdens de tocht: ik merkte al snel, bij de eerste fotomogelijkheid, dat het geheugenkaartje van mijn Sonytje niet in het toestel zat. Niet erg denk je dan want ik heb altijd een reserve in mijn portefeuille zitten... Portefeuille vergeten GDVD!!! Bij onze tussenstop heeft het vrouwke ons gered want die had wél wat centen bij.
Ik val dus noodgedwongen terug op een foto van gisteren en gelukkig was de oogst toen erg groot. Deze weg heet Corsendonk en je raadt het al, een eindje verder is de bekende priorij, het gelijknamige bier laat misschien ook wel ergens een belletje rinkelen. Of de weg naar de priorij genoemd is of omgekeerd laat ik in het midden. Ik vond de inkijk doorheen de met bomen omrande rustige laan best een leuk beeld opleveren.

Heerlijk zonnig fietsweer, een beetje frisjes maar toch konden we er niet aan weerstaan. We zijn er dus weer op uit getrokken. Bij deze al net iets minder warme temperatuur kozen we voor een rondje met zoveel mogelijk zon en zo min mogelijk schaduw, we kennen onze regio redelijk goed en het lukte wel. Bij de watermolen in Retie zag ik dit koppel zitten aan de waterkant. Ik vond het een onderwerp dat je als fotograaf niet wilt missen. Uiteraard loop je tegen privacy regels aan maar de dame had al eens gekeken en ik had haar ook al zeer herkenbaar in beeld genomen, jammer niet geschikt voor deze pagina. Maar toen ze weer verder gingen met hun  conversatie vond ik dat dit beeld wel kon. De sfeer is min of meer hetzelfde.

Zoals ik al eerder vertelde: oktober is pompoenentijd in onze gemeente, allerlei pompoengerelateerde activiteiten komen aan bod deze maand. Het pompoenschieten was vandaag aan de beurt. Met allerlei vaak vernuftig geconstueerde tuigen worden pompoenen van zo'n 4 kg zo ver mogelijk afgevuurd. Dit jaar haalde de winnaar een afstand van 595 m. Je leest het goed: vijfhonderdvijfennegentig meter! Deze grote roterende catapult is er ieder jaar bij en hoewel dit niet de winnaar werd kon ik van de prestaties van dat team de beste foto's scoren omdat ie het verst weg was. Het is trouwens niet makkelijk om zo'n snel voorbij zoevende pompoen te pakken te krijgen op de foto. Hoe dichter hoe moeilijker he. De zone waar de pompoenen worden afgevuurd wordt door een hekwerk voor het publiek afgeschermd en het was niet makkelijk om er met de tele doorheen te fotograferen. Deze afgeschoten pompoen is helemaal boven in beeld zichtbaar, maar of dit op een smartphone voldoende duidelijk is weet ik niet zeker, beter kijken op een PC. In mijn komende jaarboek zal ie alleszins in groot formaat te zien zijn.   

In de loop van de dag was ik nog eens fotograaf van dienst bij SKS en pas vanavond vond ik de tijd om er even met de fiets op uit te trekken. Bij de netebrug aan de ark stopte ik, zoals zo vaak, omdat daar meestal recreatieve bedrijvigheid is. En ook vandaag kwam er een kano aan gepeddeld. Omdat ik al vaker kano's de eer gegund heb om op deze pagina als foto van de dag te figureren en ook omdat mijn motto afwisseling blijft, wilde ik het deze keer toch iets anders aanpakken. Ik heb de kanovaarders deze keer aan de andere kant van de brug langs achter gefotografeerd en op dat uur krijg je daar dan te maken met stevig tegenlicht. Een pittige zwart-wit omzetting zorgt er voor dat dit beeld toch weer afwijkt van wat al eerder voorbij kwam.

Wij hebben ons ganse leven honden gehad, soms vier tegelijk. Sedert onze trouwe Phaido veel te vroeg overleden is hebben we beslist om er geen meer in huis te nemen, niet omdat we niet meer van honden houden maar omdat we vrezen dat op onze leeftijd een pup, waar je liefde en tijd in investeert, ons wel eens zou kunnen overleven en misschien ook meer energie zou vragen dan we nog kunnen opbrengen. Maar bij elke ontmoeting knaagt het toch nog een beetje.
Vandaag waren we weer eens te gast in de Korte Hei en hoewel daar hondjes toegelaten zijn was er iemand die buiten op het terras rustig een glas zat te drinken en zijn drie woefkes had ie aan de omheining vastgemaakt. Toen hij naar binnen kwam nadat hij teken had gedaan naar de honden dat ze rustig moesten blijven en hij even aan de bar plaats nam vroeg ik of hij het erg vond dat ik enkele foto's ging maken van zijn troetels. Ja natuurlijk... Ik heb even gesocialiseerd met de beestjes en wat leuke beelden gescoord. Dit is er een van. 

Mijn fotomarathon bij SKS zit er bijna op. Deze groepsfoto gun ik toch ook een plaats in mijn jaaralbum. Vandaag waren het eerste elftal en de reserven aan de beurt en die gingen samen op de foto. Extra reden is dat zowel zoon als kleinzoon er op te zien zijn. Zulke grote groep vraagt natuurlijk een iets andere aanpak, zeker als het al duister is. Waar ik alle andere groepen met de 50 mm gefotografeerd heb, vond ik het opportuun om nu de 35 mm er op te zetten en zo net iets meer dichterbij te komen en wat meer flitsvermogen te hebben. 

Nu ja, hij ploegde? De boer rijdt met de tractor tegenwoordig. Na de oogst wordt het land weer in de goede plooi gelegd om de volgende gewassen te gaan inzaaien. Het was misschien wel de laatste dag dat we met deze aangename temperatuur konden gaan fietsen en voor de boeren de laatste dag dat het stof opwaait als ze hun velden bewerken. Voor de fotografen misschien de laatste dag dat ze zulke stofwolken te pakken kunnen krijgen... Ik vond dit alleszins een beeld dat deze dag perfect typeerde. Het was nog droog maar de lucht kreeg al een tintje dat de naderende weersverandering aankondigde. En vanavond gingen de hemelsluizen inderdaad wagenwijd open, en morgen wordt het friskes.

Zolang het weer het toelaat gaan we fietsen. Links en rechts regelmatig een stop inlassen om wat te fotograferen is tegenwoordig nog net iets meer van toepassing, al was het maar om mijn nog altijd zeer gevoelige achterwerk te ontlasten. Afwisseling en originaliteit zijn belangrijke criteria die ik hanteer om te kiezen uit de dagelijkse oogst en deze opvallende diagonaal vond ik best de moeite waard. In zwart-wit vond ik 'm nog net iets sterker dan de originele kleurversie.

Gisteren had ik weer even problemen om op de site te geraken. Gelukkig is het snel opgelost...

Met zulk mooi weer klinkt de roep van onze e-bikes van uit de garage zo luid dat we dat niet kunnen negeren. We zijn nog eens naar het shopping center in Olen gefietst... het vrouwke winkel in, winkel uit, ik op het terras van een horecazaak met iets lekkers voor mijn neus.
Als we die kant op trekken gaat dat meestal via sas 9, Rauwelkoven en de campus Thomas More. De spoorwegovergang tussen tussen die twee laatste is ondertussen vervangen door een prachtige nieuwe tunnel, en hoewel ie al een tijdje kon gebruikt worden is ie nu pas helemaal af. Tijd om er eens een foto van te maken.

Het is weer paddenstoelenseizoen. Lang geleden dat ik nog eens die richting dacht in mijn drang naar afwisseling in mijn fotografie. Tijdens onze fietstocht, een stukje onverhard door het bos, zag ik deze paddenstoelenfamilie en dat kon ik niet negeren. Stop, fototoestel uit de tas en klik, klikkerdeklik... diverse foto's met allerlei brandpuntsafstanden en belichtingen. Uit de oogst koos ik voor deze opname omdat de paddenstoelen zo net iets beter gesitueerd worden in hun natuurlijke habitat.
En ik heb het opgezocht: dit zijn geschubde inktzwammen.

Dat Kasterlee de pompoengemeente van het land is mag algemeen geweten zijn. Vandaag hadden we al de weging van de grootste pompoen, net geen 1000 kilo deze keer, minder dan andere jaren, droge zomer he, maar toch nog vele keren zwaarder dan wat andere pompoengenootschappen rapporteren. Verder gaat het deze maand met het pompoenschieten, de pompoen markt en de pompoenregatta... Er komen op deze pagina waarschijnlijk nog wel enkele pompoengerelateerde items voorbij de volgende weken. Toen we vandaag na een fietstochtje, bijna thuis, voorbij het gemeentehuis fietsten en zagen dat de ingang van het aangrenzende toerisme-buro versierd was met pompoenetjes kon ik niet anders dan daar ook een foto van te maken. De pompoengekte is weer gestart in onze gemeente. 

Tegen beter weten in, en in de wetenschap dat mijn achterwerk wellicht zou protesteren tegen de tocht, zijn we toch weer, zij het redelijk laat, vertrokken voor een niet al te lange fietstocht. Al bij al viel het wel mee en ik vermoed dat zowel de griepdreiging als de pijn onderin langzaam verdwijnende ongemakken zijn.
Toen we in Herentals langs het Kempisch Kanaal onder de brug over de N13 - de Geelse weg - fietsten zag ik plots een beeld dat ik wilde vastleggen. De late, lage zon achter ons scheen met een erg kleine invalshoek op het oppervlak van het water en verlichtte zo de onderkant van de brug en die spiegelde dan weer in het water er onder. Tja, je ziet het of je ziet het niet maar dit vond ik een foto die het waard is om in mijn volgende jaaralbum getoond te worden. Eentje hier en de andere foto's uit de rit komen morgen wel weer voorbij op Facebook.  

Er op uit trekken voor een grote ronde fietsplezier was er ook vandaag niet bij. Even proberen en merken dat het niet lukt, da's alweer de korte samenvatting. Toch heb ik een reeks leuke foto's kunnen scoren.
Terwijl ik mijn krantje zat te lezen zag ik voor de zoveelste keer de merels op en aan vliegen om de laatste overblijvende druiven te komen pikken van de ranken aan onze voorgevel. Dat vind ik helemaal niet erg, ik gun ze hun snoepjes. Als je met de camera naar buiten loopt komen ze niet natuurlijk, maar een auto vinden ze geen bedreiging. Ik heb ooit een boomklever kunnen fotograferen vanuit mijn wagen die ik geparkeerd had vlakbij een boom waar hij zijn nest had. Met deze ervaring in mijn achterhoofd heb ik de wagen strategisch, zo dichtbij mogelijk, even geparkeerd met goed zicht op de ranken en ik ben er gaan inzitten met een half open raampje. Lang moest ik niet wachten voor ik de eerste merel in beeld kreeg. Ik heb er diverse shots van kunnen scoren en daarna kwamen er nog zat mogelijkheden maar toen had ik mijn dagelijkse oogst al binnen en zat ik alweer achter mijn krantje.
Morgen zal ik nog wel enkele andere beelden op Facebook knallen.

Het vrouwke en ik zijn vanmorgen allebei uit het bed gesukkeld met het gevoel dat we een of andere griepvariant hebben oplopen. Moe, kuchen, rochelen, slijmen, hoesten, flanellen benen... kortom, we voelen ons niet oke. Toen we deze namiddag, tegen beter weten in, beslisten om toch een rondje te fietsen merkten we al snel dat dit geen goed idee was, retour richting Kasterleesteenweg. Foto-oogst: NUL !!!
Thuis heb ik dan de camera toch even op een positieve ervaring gericht. In het voorjaar heb ik mijn best gedaan om voor ons huis weer eens een bloemenweide in te zaaien. Ik geef het graag toe: ik heb geen groene vingers maar ik heb mijn best gedaan: het gras gekortwiekt, geverticuteerd, perkjes omgespit, ingezaaid, aangewalst en... niks. Geen bloemen dit jaar. Uit ballorigheid heb ik in de loop van de zomer achter ons huis toch nog eens snel en ruwweg wat overgebleven zaadjes losraak wat rondgestrooid op het door de droogte volledig verdorde gras en hoe is het mogelijk... nu hebben we ineens toch nog enige bloemenpracht. Ze mogen ook in mijn jaaralbum.