Vrijdag 23 december 2005

het leven

Leven zoals je wilt
leven zoals je kunt
leef zoals het leven je is gegund

doe waar je goed in bent
doe het op de manier die je kent

geniet van iedere dag
geniet van ieder minuut
geniet van ieder moment

draag de mooie dingen met je mee
laat het minder mooie achter,
sleur het niet met je mee

kijk vooruit,kijk niet terug
al die nare dingen zijn achter de rug
kijk naar nu naar het moment waarin je leeft
en de mensen waar je om geeft

ieder moment heeft zijn tijd
maar leef nu zonder spijt
leef op het belangrijkste moment
en niet in de tijd die is geweest
of nog niet kent...

Geschreven door paula om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 december 2005

Kerstmis

Kerstmis maakt ons hart zo warm
bij het kindje Jezus zo arm
zoals God die bij de mensen is gekomen
een vervulling van heel oude dromen

Kerstmis versterkt familiebanden
en geeft ons allen gulle handen
om te schenken en te geven
aan hen die in armoede leven

Kerstmis brengt ons hoop en zegen
en een brede kijk op het leven
de liefde van dat kleine kind
dat toch iedereen bemint.

Geschreven door paula om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 18 december 2005

die kleine cel

achter die tralies
achter die hoge muur

zit hij daar verdrietig
helemaal overstuur

spijt over de dingen
die hij ooit deed

steelde voor vrouw en kind
het goede leven was hem niet gegund..

nam het recht in eigen hand
brood moest er komen op die plank

werd met de kraag gevat
en belandde achter die hoge muur

deed het voor vrouw en kind
is nu helemaal overstuur...

Geschreven door paula om 13:50 1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 15 december 2005

14 december 2003

gisteren was het twee jaar geleden
dat je voorgoed uit ons leven verdween

in stilte koester ik de mooie herinneringen
aan de persoon die je was

zacht liefdevol
en een pracht van een vader

van deze wereld ben je weggegleden
maar zeker niet uit ons bestaan

na een mooi leven van arbeid en eenvoud
rechtvaardigheid en goedheid
werd je naar die andere kant geroepen

en plots werd alles stil
stiller nog
dan het zwijgen van de ochtendvogels..

Geschreven door paula om 14:27 Reageer op dit bericht

Maandag 12 december 2005

ogen tranen regendruppels
plassen vormen rimpels
op het eens zo gladde meer

mijn gezicht weerspiegeld
op die grote waterplas

doet me denken
aan jou gezicht,zo lief en zacht

maar jij komt niet weer
verloren aan het leven
daar door die hogere macht

wij blijven achter
en jij...die daar wacht

Geschreven door paula om 18:39 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 11 december 2005

ijskoud en guur

dagen kort
avonden lang

mistbanken hangen er overal
ijskoud en guur
griepjes en verkoudheden
zijn nu helemaal niet duur

het heeft ook mij geveld
en overwonnen
enkele dagen platte rust
en dan hopelijk weer beter

dan trotseren we weer de kou
en het pletsen van de regen
maar we laten ons niet doen
gewapend met regenjas en paraplu
hoge laarzen en dikke sokken

stappen we gewillig door die mooie natuur
neen we geven ons niet gewonnen

daarvoor is het leven
van veel te korte duur....

Geschreven door paula om 13:20 Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 december 2005

In gedachten...

wat ik niet zeggen kan
en niet schrijven

zal diep in mij
toch bij me blijven

maar in de duisternis
verbergt zich iets
dat meer dan woorden is

Geschreven door paula om 14:26 Reageer op dit bericht

Woensdag 7 december 2005

mijn kleindochtertje

Jou foto mocht toch niet ontbreken
want jij bent het allerbelangrijkst in mijn leven
zie ik jou lach,dan veranderd heel mijn bestaan
mijn zonnekind,mijn alles,mijn hele leven

Geschreven door paula om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 5 december 2005

voor jou

al mijn leuke foto's
groot en klein

'k bewaar ze in een doosje
tot je later groot zal zijn

dan doe ik er een strikje rond
en geef ze graag aan jou

daaruit zal blijken
mijn kleine lieve schat
hoe lief ik je wel had...

Geschreven door paula om 07:30 Reageer op dit bericht

Zondag 4 december 2005

hulp

waarom is de wereld zo onrechtvaardig
vele mensen zo onaardig

zoveel haat en nog meer geweld
velen worden niet geteld

kinderen vaak de dupe
ondervoed en oh zo teer

met uitgestrekte hand bedelend op het plein
de koude trotserend in hun lompen oud en grijs

hun donker doordringenden ogen
smeken om wat steun
in elkaar gezakt
en totaal verkleumd

Geschreven door paula om 17:33 Reageer op dit bericht

Zondag 4 december 2005

ik en mezelf

geraakt door harde woorden
innerlijk moe en levensloos
voel ik de stormen in mijn hoofd
mijn leven oh ..zo broos

wil me verstoppen achter gevels en muren
kan het niet meer dragen
al die rare kuren

zou mijn leven anders wenden
mijn verwarde geest
ik stapel maar door
tot het genoeg is geweest

Geschreven door paula om 08:32 Reageer op dit bericht

Zondag 27 november 2005

een zeeman's hart

een zeeman's hart kent vrees noch angst
als hij de woelige zeeën zal bevaren

deeld zijn liefde met de zee
en de ruwe oceanen

houd van deining en kalme zee
van de einder en de kim
van witte meeuwen
en zijn vangst op volle zee

hijst menig zeil met heel veel kracht
en volle overgave

denkt vaak aan vrouw en kind
die hij met betraande wangen achterliet

een zeeman's hart zo stoer en sterk
een hart voor het water
en het harde werk

Geschreven door paula om 11:20 Reageer op dit bericht

Donderdag 24 november 2005

huil maar even uit

huil maar even uit
want je hebt pijn en verdriet

huil maar even uit
want men ziet jou lijden niet

huil maar even uit
dan gaat het straks weer beter

huil maar even uit
het verlicht jouw pijn

huil maar even uit
dan kan je straks weer even gelukkig zijn...

Geschreven door paula om 07:42 Reageer op dit bericht

Zondag 20 november 2005

allerheiligen voorbij

allerheiligen is nu weer voorbij
jullie graf lag er weer heel mooi bij
een bloementuil en een brandende kaars

voor ons duurd allerheiligen het ganse jaar
herfstblaren vlogen in het rond
een ijzige stilte en een strakke zon

doch dat kan ons verdriet niet drukken
jullie niet missen zal ons nooit lukken

het kerkhof ligt er weer verlaten bij
menig kruisjes netjes op een rij
omringd door herfstblaren
grijze nevels en een kille wind

neem weer afscheid voor vandaag
maar kom spoedig weer
laat jullie niet te lang alleen
op deze kille plaats
vol verdriet en zoveel leed.

Geschreven door paula om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 november 2005

JIJ

sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje

en alle beetjes die je stierf
't is vreemd ,maar die vergeet je

het is je dikwijls zelf ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op een keer
dan ben je aan je laatste eindje toe...

Geschreven door paula om 13:25 3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 november 2005

IK

soms zijn er van die dagen
dan kan ik het leven niet meer aan
kan alleen maar huilen
denken aan die mooie tijd die voorbij is gegaan

al mijn dromen lijken me tussen de vingers te glippen
wat blijft zijn enkel herinneringen

Laat mijn tranendal maar lopen
mijn innerlijke vijand
heeft me mijn kracht ontnomen...

Geschreven door paula om 13:21 2 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 november 2005

oudje

moe en ineengedoken
na een leven vol leed en smart
strompeld ze het kerkje binnen

hoofd diep gebogen
kaarsje in de hand
moeizaam gezeten op de bank
steekt ze het kaarsje aan
met bibberende hand

gesloten ogen,prevelende lippen
gebeden om te danken,
gebeden om te vergeven

ogen geopend,starend naar de hemel
antwoord verwachtend
nimmer gekregen

een stamelend AMEN....

Geschreven door paula om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 november 2005

herfst-winter

het leven is plots zo koud en triest
de merel zingt een droevig lied
de as-grauwe hemel heeft verdriet
hagel klettert tegen het raam
de winter is van start gegaan

bomen huilen
de laatste bloemen schuilen
druppels vallen als tranen van mijn gelaat
zie het niet zo zitten vandaag.

Plots komt een krachtige zon die
de zwarte nevels vervaagd
een mooie regenboog siert het heelal

ik aanschouw dit wondermooi spel

ach...ik huil morgen wel...

Geschreven door paula om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 14 november 2005

Jagers!!!

Al wandelend door het groene bos
hoorden we knallen
de jagers schoten er maar op los

werd er even stil van
en kreeg wel wat schrik
als ze moeten missen
lig ikzelf in de strik

een ree rende uit het bos
bleef pal voor ons staan
ogen zo mooi,maar vol angst
snel koos ze weer het hazepad
ze was ontzettend bang

sneu voor al die prachtige dieren
evenwicht herstellen in de natuur
voor de jagers...de moraal van heel dit verhaal

Geschreven door paula om 07:59 Reageer op dit bericht

Zondag 13 november 2005

mijn boom

' k zat even bij dat boompje neer
en keek naar al het mooie om me heen

kerfde jou naam hier in de stam
bijgelovig als ik was
kwam dan hier wat moois van

nu zoveel jaren later
keer ik naar dat boompje weer
hij is geworden een echte heer
onroerend en onbeweeglijk mooi

voor ons is hij symbool
van geloof hoop en liefde

want ook mijn dromen kwamen uit
want ik werd toch je bruid...

Geschreven door paula om 20:14 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van gedichten en rijmpjes