Zondag 25 september 2005
Eenzaam en alleen
Daar loopt het oudje heel alleen
draagt een bosje bloemen
en plant het voor zijn steen
Ze is zo angstig en voelt zich zo verlaten
staat voor de tombe
stilletjes met hem te praten
Verteld hoezeer ze hem wel mist
de dagen lang zijn
en hoe eenzaam ze wel is
Zilte tranen rollen over haar bleke wangen
knielt stilletjes neer en doet haar zo verlangen
verlangen naar hem die ze zo lief had
maar plots uit haar leven verdween
Verlangen naar die mooie tijd
die nimmer weder keert...
Geschreven door paula om 21:09
Reageer op dit bericht












.gif)








