Vrijdag 20 februari 2015
Nei-e joeng, 'k kon 'r verdoemme deize kier ni me lache
Op werkdagen passeer ik altijd via 't Kiel (de overbekende migrantenwijk in Antwerpen).
Persoonlijk hou ik van deze wijk, want, zoals Axl Peeleman het zo schoon bezingt, is het een kleurdoos; een mix van zowat alles wat in Antwerpen leeft, winkelt, werkt en woont. Het is er altijd gezellig druk en dus natuurlijk ook gevaarlijk om daar per fiets door te laveren.
Op enkele uitzonderingen na, heb ik nooit problemen ondervonden en die uitzonderingen zijn zelfs niet eens zo erg om over te spreken ... eerder spontane en ondoordachte reactie in verkeersituaties ... Och, het woord racist is dan rapper gezegd dan gemeend.
Maar vandaag zag ik 3 jonge kinderen voor een deur staan, waarbij de oudste (13 - 14 jaar denk ik) met de hand verschillende schietbewegingen maakte naar enkele duidelijk-niet-moslim-voorbijgangers, waarop de twee jongere kinderen (ik denk amper 10 jaar) hartelijk om moesten lachen.
De laatste schietbeweging was in mijn richting, van heel dicht bij op mijn voorhoofd gemikt, gepaard gaande met het bekende kkkggggg geluidje.
Normaal zou ik daar zelfs geen acht op slaan, want jongens spelen nu eenmaal graag soldaatje en doen al eens zulke schietbewegingen naar elkaar en anderen, maar die uitdagende blik in die kerel z'n ogen zo dicht bij, gaven me toch een onbehagelijk gevoel.
Ik ga er van uit dat dit erger overkomt dan eigenlijk de bedoeling was. Maar ook ik ben niet ongevoelig voor de invloed van de actualiteit, net als die jongens, die waarschijnlijk alleen maar jihadi-ke aan 't spelen waren, iets waar ze dagelijks over horen... hebben we dat niet allemaal gedaan; soldaatje gespeeld? ... Trouwens we zien soms toch op TV-beelden uit oorlogsgebied, hoe kinderen oorlogske spelen met een geweldige overtuigingskracht, met zelfgemaakte geweren en kanonnen ...
MAAR TOCH ...
Mijn kinderen hebben nooit speelgoedwapens gekregen ... deze kinderen misschien ook niet, want het was een simpel handgebaar.
MAAR TOCH ...
Ach, laat ons het voorval maar vlug vergeten en er van uit gaan dat het een (onschuldig) spel was.
Laat ons vooral onthouden dat de negatieve, alsook de positieve berichtgeving over de actualiteit wel degelijk invloed heeft op de emoties van ons allemaal.
Laat ons vooral beseffen dat angst een slechte leermeester is.
Om het op z'n Antwerps te zeggen: "Nei-e joeng, 'k kon 'r verdoemme deize kier echt ni me lache! Vreuger zou 'k terug geschote hebbe, moar na!?"
Geschreven door Pat. Probleim om 16:02
Reageer op dit bericht
