SCHWUNG

klik op foto

MOOIE STATUS QUO WALLPAPERS

STUKJE VAN OPNAMES " band aid "...ha ha ha

ain't complaining video

klik op streaming
klik op foto

ALL THAT COUNTS IS LOVE


KLIK OP FOTO
KNOP MUZIEK AFZETTEN

klik op foto voor link

Status quo heeft een record gevestigd voor de meeste hit singles en albums in de britse charts.
Zij kregen daarvoor een prijs uitgereikt op de set van coronation street ,waar ze 3 gastoptredens doen in deze soap.
DE LIJST
1 STATUS QUO 61
2 QUEEN 52
3 ROLLING STONES 51
4 UB 40 51
5 U2 40
6 DEPECHE MODE 40
7 BEE GEES 38
8 PET SHOP BOYS 38
9 REM 38
10 MANIC STREET PREACHERS 37.......KLIK OP FOTO

THE PARTY AIN'T OVER YET


DIT IS ECHT VERS VAN DE PERS


KLIK FOTO VOOR LINK
knop muziek  afzetten

Disc 1

• All Around My Hat
• All Day And All Of The Night
• All Stand Up (Never Say Never)
• Another Day
• Blues 'N' Rhythm
• Caroline (Re-Record 2003)
• Centerfold
• Crawling From The Wreckage
• Creeping Up On You
• Diggin' Burt Bacharach
• Don't Bring Me Down
• Don't Stop
• Down The Dustpipe (Re-Record 2003)
• Fun, Fun, Fun
• Get Back
• Get Out Of Denver
• Green
• Heavy Traffic

Disc 2

• I Don't Remember Anymore
• I Fought The Law
• Jam Side Down
• Johnny And Mary
• Money Don't Matter
• Mony Mony
• Once Bitten, Twice Shy
• Proud Mary
• Pump It Up
• Rhythm Of Life
• Rock 'N' Me
• Rockin' All Over The World (Re-Record 2003)
• Solid Gold
• Sorrow
• The Oriental
• Tobacco Road
• Whatever You Want (Re-Record 2003)
• You Never Can Tell (Teenage Wedding)

We gingen enkele dagen naar West Vlaanderen, naar Aartrijke,

Om kennis te maken met een bevriend blogger, en de streek te bekijken.

Zaterdag 13 augustus vond er een concert plaats,

Wat ons te wachten stond, heeft ons met stomheid verbaasd.

De band RUDE ROOTS speelt machtige, prachtige blues,

De grote bezieler ervan is de sympathieke Joel Loose.

Geert is de immer rustige bassist,

Hij speelt onverstoord zodat hij geen enkele noot mist.

Johny hanteert met flair zijn accordeon,

Zijn vingers vliegen gezwind over z’n keyboard, zonder pardon.

Pancrase is een zwarte zanger-gitarist,

Een opmerkelijk performer, die geen enkele emotie mist.

De benjamin van de groep is de getalenteerde Jan,

Met z’n lead-gitaar en zang houdt hij iedereen in de ban.

Niet te missen ook is een goede engineer,

Erwin vervult deze deze taak met heel veel plezier.

Joël is de drummer van de band en speelt met hart en ziel,

Menig vrouwelijke fan die voor hem viel.

Het gastoptreden van een zangeres begon een beetje broos,

Het ging echter vlug crescendo, ze vertolkte onder meer The Rose.

Ik weet niet welk nat het meest heeft gevloeid,

Was het bier of zweet, ik weet enkel dat iedereen was geboeid.

Het was een super-fantastisch, een gigantisch plezant optreden,

Met allemaal toffe mensen en een ambiance om nooit te vergeten …

Tekst by Hilde Quo – illustratie by Jef Quo

http://www.belgianmusic.net/ruder.htm

https://blog.seniorennet.be/joeltje/

Concertagenda Rude Roots – sterk aanbevolen !!!

Zaterdag 27 augustus-Kroegentocht(Lichtervelde W-VL)

Zondag 28 augustus-Streetfestival (Lo-Reninge W-VL)

Zaterdag 12 november-Bluesfestival (Haringe W-VL)

Zaterdag 10 december - Rembrandt (St-Baafsvijve W-VL)

1962 In het tweede jaar van de middelbare school vormt Francis Rossi een team met Alan Lancaster en Alan Key. Met twee gitaren en een orgel, aangesloten op een versterker die Lancaster kreeg als kerstgeschenk, beginnen ze te oefenen. Alan wordt echter al spoedig vervangen door Jess Jaworski op orgel en Barry Smith komt er bij aan de drums. Gestart onder de naam The Scorpions, wijzigt de band zijn naam naar THE SPECTRES en spelen ze hun eerste optreden in de Samual Jones Sportsclub in Dulwich, Zuid Londen.

1963 The Spectres repeteren in de nabijgelegen basis van de luchtcadetten in Dulwich, en komen er in contact met John Coghlan, drummer bij The Cadets. Al gauw komt John in de plaats van Barry en begint de band eigen nummers te schrijven.

1964 Na een jaar van doorgedreven repetities begint de band een breder publiek aan te spreken. Roy Lines komt erbij als toetsenist. Ze krijgen ook contact met Pat Barlow, een plaatselijke loodgieter, die beweert contacten te hebben in de muziekbranche. Pat wordt hen manager en spoort de band aan om hun optredens verder uit te breiden. Een vast contract bij het legendarische Café des Artistes in de Fulham Road te Londen volgt.

1965 The Spectres maken voor het eerst kennis met Rick Parfitt, die met zijn band THE HIGHLIGHTS zomeroptredens doet in Minehead. Op het einde van het seizoen beslissen Rick en Francis, die ondertussen hechte vrienden zijn geworden, om in de toekomst samen te werken.

1966 Ronnie Scott, tekstschrijver voor o.a. Rock ’n Roll zanger Marty Wilde, speelt een tape van The Spectres’ numme ‘I (Who Have Nothing)’, voor John Schroeder. Schroeder is een producer en talentenjager en de band tekent een vijfjarig contract bij Picadilly platenlabel. Ze brengen 2 singles uit I (Who Have Nothing) en ‘Hurdy Gurdy Man’, geschreven door Alan Lancaster. Beide singles floppen. The Hightlights beginnen ondertussen een Europese Cabaret tournee.

1967 Rick Partfitt verlaat The Highlights ten gevolge van een onenigheid na een optreden in Liverpool. The Spectres vervolledigen een muzikale hattrick wanneer hun derde single ‘We Ain’t Got Nothing Yet’ flopt. Ze wijzigen hun naam nogmaals, in Traffic Jam, brengen nog een flop op de markt ‘Almost But Not Quite There’; dit was het eerste nummer geschreven door Francis Rossi. Hier besluiten ze zich definitief te vestigen onder de naam STATUS QUO. Rick krijgt een telefoontje van Francis en vervoegt de groep, in november, net voor de release van ‘Pictures of Matchstick Man’.

1968 STATUS QUO scoort z’n eerste twee hits met ‘Pictures of Matchstick Men’ (nr 7), geschreven door Francis en ‘Ice In The Sun’ (nr 8), geschreven door Ronnie Scott en Marty Wilde. De band vertrekt op een grootscheepse Britse tournee met Gene Pitney als hoofdact. Deze tournee gaat vooraf aan hun debuutalbum ‘Picturesque Matchtickable Messages’.

1968 Uitgave van een bescheiden hit single ‘Are You Growing Tired Of My Love’ (nr 46) en de twee album ‘Spare Parts’. Quo maakt kennis met Bob Young, deze wordt hun manager en begint samen met de band aan het schrijven van een derde album. Quo besluit dat het tijd is om hun kostuumpjes in te ruilen en kleding aan te trekken waarin ze zich vrij voelen ….. in jeans.

1969 Het Quo geluid wordt ruwer met hun album ‘Ma Kelly’s Greasy Spoon’, en twee singles ‘Down The Dustpipe’ (nr 12) en ‘In My Chair’ (nr 21). Roy Lines (keyboards) verlaat de groep. De langharige bandleden reageren aanvankelijk geschokt, maar al vlug dient zich een ander publiek aan, dan meer rock gericht is.

1971 De eerste hard rock album van Quo ‘Dog Of Two Head’ verschijnt en bezorgt de band een fris imago.

1972 Na twee jaar onafgebroken op tournee te zijn wordt Quo eindelijk erkend als een echte hardrock groep. Er volgen triomfantelijke optredens in The Great Western and Reading Festivals. Quo tekent een groots platencontract bij het Vertigo platenlabel.

1973 Voor het eerst brengt Quo hun nieuwe album ‘Piledriver’ uit zonder producer. Hun doel is immers om het gevoel van een live optreden vast te leggen op plaat. De album komt de hitlijst binnen op nr. 5. Twee enorme singles volgen ‘Paper Plane’ (nr 8) en ‘Mean Girl’ (nr 20).Later op dit jaar verschijnt het klassieke ‘Hello’ op nr. 1 in de hitlijsten en ‘Caroline’, geschreven door Francis en Bob Young tesamen, verschijnt op nr. 5.

1973 De Britse tournee brengt Quo naar de Wembley Arena waar ze drie avonden voor een volledig uitverkocht publiek optreden. ‘Break The Rules’ bereikt nr. 8. ‘Down Down’ wordt nr. 1 en de ‘Quo’ album blijft steken op nr. 2.

1974 ‘Roll Over Lay Down’ komt binnen in de top 10 terwijl ‘On The Level’ nr 1 wordt bij de albums.

1976 ‘Blue For You’ wordt een volgende nr 1 elpee. Er volgen nog drie hit singles met ‘Rain’ (nr. 7), ‘Mystery Song’ (nr. 11) en ‘Wild Side Of Life’ (nr. 9). Andrew Bown komt bij de band aan de keyboards.

1977 ‘Quo Live’ – opgenomen in Glasgow Apollo – komt de hitlijst binnen op nr 3. De groep besluit voor hun nieuw album in zee te gaan met producer Pip Williams. Ze vertrekken op een grootse wereldtournee om ‘Rockin All Over The World’, deze tournee brengt hen in het Verre Oosten, Nieuw Zeeland en Europa.

1978 Quo is de voornaamste act op het Reading Festival en ‘If you can’t Stand The Heat’, hun tweede album met Pip Williams, komt binnen op nr 3 op de albumhitlijst. Hit singles van dit jaar zijn ‘Again And Again’ (nr 13) and ‘Accident Prone’ (nr 36).

1979 ‘Whatever You Want’ scoort als nr 4 bij zowel de singles als de albums; ‘Living On An Island’ bereikt nr 16. Zoals altijd is Quo op tournee, met een Europese tour van 28 shows op 30 dagen tijd in extreem slechte weersomstandigheden en een 40 dagen durende Britse tournee, beginnend in Wembley Arena en eindigend in het Odeon, Hammersmith, met alle concerten uitverkocht.

1980 ’12 Gold Bars’ is een compilatie van alle Quo hits en komt de hitlijst binnen op nr 5, terwijl het ‘Just Supposin’ album het één plaatsje bet doet. Verdere hitsingles dit jaar zijn ‘What Your Proposing’ (nr 2) en ‘Lies/Don’t Drive My Car’ (nr 11).

1981 Quo ontvangt de Muziek Therapy Zilveren Sleutel Trofee voor hun bijdrage aan de Britse Muziek. ‘Never Too Late’ (nr 2), ‘Something ‘Bout You Baby I Like’ (nr 9) en ‘Rock ‘n’ Roll’ (nr 8) zien het levenslicht.

1982 John Coghlan, die reeds geruime tijd de drums bespeelt, verlaat de groep en wordt vervangen door Pete Kircher, die voorheen bij de ‘Original Mirrors’ speelde. Het album ‘1+9+8+2’ komt binnen op nummer 1. Quo wordt de eerste rock groep die speelt op een liefdadigheidsshow, bijgewoond door leden van het Koninklijk Huis. Een televisieshow op Birmingham’s NEC voor HRH Prins Charles, wordt gehouden om zijn Prince’s Trust Charity te lanceren. Hitsingles van het jaar zijn ‘Dear John’, ‘She don’t Fool Me’ en ‘Caroline (Live in het NEC)’. Quo is de hoofdact op het reusachtige Monsters of Rock Festival in het Donnington Kasteel.

1983 ‘Back To Back’ wordt een zoveelste Top Tien album en de groep brengt een hattrick van hitsingles uit met ‘Ol’ Rag Blues’ (nr 9), ‘A Mess Of The Blues’ (nr 15) en ‘Margarita Time’ (nr 3).

1984 Quo brengt z’n dertiende single uit ‘Goin Down Tonight’ (nr 20), net voordat ze aankondigen te zullen stoppen met live optredens, na hun laatste

Wereldtournee ‘End Of The Road’. ‘The Wanderer’ komt binnen op 7. Francis en Rick doen mee met de Band Aid single ‘Do They Know It’s Christmas’. ‘The End Of The Road’ video wordt de snelst verkochte muziekvideo ooit.

1985 Quo komt terug bijeen om Live Aid te openen met ‘Rockin’ All Over The World’, dit nummer werd het volkslied van het grootste live muziekevenement dat ooit heeft plaatsgevonden.