ook een echte fan

klik op foto

MOOIE STATUS QUO WALLPAPERS

STUKJE VAN OPNAMES " band aid "...ha ha ha

ain't complaining video

klik op streaming
klik op foto

ALL THAT COUNTS IS LOVE


KLIK OP FOTO
KNOP MUZIEK AFZETTEN

klik op foto voor link

Status quo heeft een record gevestigd voor de meeste hit singles en albums in de britse charts.
Zij kregen daarvoor een prijs uitgereikt op de set van coronation street ,waar ze 3 gastoptredens doen in deze soap.
DE LIJST
1 STATUS QUO 61
2 QUEEN 52
3 ROLLING STONES 51
4 UB 40 51
5 U2 40
6 DEPECHE MODE 40
7 BEE GEES 38
8 PET SHOP BOYS 38
9 REM 38
10 MANIC STREET PREACHERS 37.......KLIK OP FOTO

THE PARTY AIN'T OVER YET


DIT IS ECHT VERS VAN DE PERS


KLIK FOTO VOOR LINK
knop muziek  afzetten

Disc 1

• All Around My Hat
• All Day And All Of The Night
• All Stand Up (Never Say Never)
• Another Day
• Blues 'N' Rhythm
• Caroline (Re-Record 2003)
• Centerfold
• Crawling From The Wreckage
• Creeping Up On You
• Diggin' Burt Bacharach
• Don't Bring Me Down
• Don't Stop
• Down The Dustpipe (Re-Record 2003)
• Fun, Fun, Fun
• Get Back
• Get Out Of Denver
• Green
• Heavy Traffic

Disc 2

• I Don't Remember Anymore
• I Fought The Law
• Jam Side Down
• Johnny And Mary
• Money Don't Matter
• Mony Mony
• Once Bitten, Twice Shy
• Proud Mary
• Pump It Up
• Rhythm Of Life
• Rock 'N' Me
• Rockin' All Over The World (Re-Record 2003)
• Solid Gold
• Sorrow
• The Oriental
• Tobacco Road
• Whatever You Want (Re-Record 2003)
• You Never Can Tell (Teenage Wedding)

We gingen enkele dagen naar West Vlaanderen, naar Aartrijke,

Om kennis te maken met een bevriend blogger, en de streek te bekijken.

Zaterdag 13 augustus vond er een concert plaats,

Wat ons te wachten stond, heeft ons met stomheid verbaasd.

De band RUDE ROOTS speelt machtige, prachtige blues,

De grote bezieler ervan is de sympathieke Joel Loose.

Geert is de immer rustige bassist,

Hij speelt onverstoord zodat hij geen enkele noot mist.

Johny hanteert met flair zijn accordeon,

Zijn vingers vliegen gezwind over z’n keyboard, zonder pardon.

Pancrase is een zwarte zanger-gitarist,

Een opmerkelijk performer, die geen enkele emotie mist.

De benjamin van de groep is de getalenteerde Jan,

Met z’n lead-gitaar en zang houdt hij iedereen in de ban.

Niet te missen ook is een goede engineer,

Erwin vervult deze deze taak met heel veel plezier.

Joël is de drummer van de band en speelt met hart en ziel,

Menig vrouwelijke fan die voor hem viel.

Het gastoptreden van een zangeres begon een beetje broos,

Het ging echter vlug crescendo, ze vertolkte onder meer The Rose.

Ik weet niet welk nat het meest heeft gevloeid,

Was het bier of zweet, ik weet enkel dat iedereen was geboeid.

Het was een super-fantastisch, een gigantisch plezant optreden,

Met allemaal toffe mensen en een ambiance om nooit te vergeten …

Tekst by Hilde Quo – illustratie by Jef Quo

http://www.belgianmusic.net/ruder.htm

https://blog.seniorennet.be/joeltje/

Concertagenda Rude Roots – sterk aanbevolen !!!

Zaterdag 27 augustus-Kroegentocht(Lichtervelde W-VL)

Zondag 28 augustus-Streetfestival (Lo-Reninge W-VL)

Zaterdag 12 november-Bluesfestival (Haringe W-VL)

Zaterdag 10 december - Rembrandt (St-Baafsvijve W-VL)

1962 In het tweede jaar van de middelbare school vormt Francis Rossi een team met Alan Lancaster en Alan Key. Met twee gitaren en een orgel, aangesloten op een versterker die Lancaster kreeg als kerstgeschenk, beginnen ze te oefenen. Alan wordt echter al spoedig vervangen door Jess Jaworski op orgel en Barry Smith komt er bij aan de drums. Gestart onder de naam The Scorpions, wijzigt de band zijn naam naar THE SPECTRES en spelen ze hun eerste optreden in de Samual Jones Sportsclub in Dulwich, Zuid Londen.

1963 The Spectres repeteren in de nabijgelegen basis van de luchtcadetten in Dulwich, en komen er in contact met John Coghlan, drummer bij The Cadets. Al gauw komt John in de plaats van Barry en begint de band eigen nummers te schrijven.

1964 Na een jaar van doorgedreven repetities begint de band een breder publiek aan te spreken. Roy Lines komt erbij als toetsenist. Ze krijgen ook contact met Pat Barlow, een plaatselijke loodgieter, die beweert contacten te hebben in de muziekbranche. Pat wordt hen manager en spoort de band aan om hun optredens verder uit te breiden. Een vast contract bij het legendarische Café des Artistes in de Fulham Road te Londen volgt.

1965 The Spectres maken voor het eerst kennis met Rick Parfitt, die met zijn band THE HIGHLIGHTS zomeroptredens doet in Minehead. Op het einde van het seizoen beslissen Rick en Francis, die ondertussen hechte vrienden zijn geworden, om in de toekomst samen te werken.

1966 Ronnie Scott, tekstschrijver voor o.a. Rock ’n Roll zanger Marty Wilde, speelt een tape van The Spectres’ numme ‘I (Who Have Nothing)’, voor John Schroeder. Schroeder is een producer en talentenjager en de band tekent een vijfjarig contract bij Picadilly platenlabel. Ze brengen 2 singles uit I (Who Have Nothing) en ‘Hurdy Gurdy Man’, geschreven door Alan Lancaster. Beide singles floppen. The Hightlights beginnen ondertussen een Europese Cabaret tournee.

1967 Rick Partfitt verlaat The Highlights ten gevolge van een onenigheid na een optreden in Liverpool. The Spectres vervolledigen een muzikale hattrick wanneer hun derde single ‘We Ain’t Got Nothing Yet’ flopt. Ze wijzigen hun naam nogmaals, in Traffic Jam, brengen nog een flop op de markt ‘Almost But Not Quite There’; dit was het eerste nummer geschreven door Francis Rossi. Hier besluiten ze zich definitief te vestigen onder de naam STATUS QUO. Rick krijgt een telefoontje van Francis en vervoegt de groep, in november, net voor de release van ‘Pictures of Matchstick Man’.