Hoor je ergens geklop in het bos dan denk je meteen aan een specht, maar ook de boomklever kan voor het nodige lawaai zorgen, maar dan wel iets minder luid.
Deze opmerkelijk gekleurde vogel loopt de stam van een boom op en af en timmert er soms luchtig op los.
Deze reebok had duidelijk zin in een triootje. Hij wou zich eerst nog verstoppen achter een boom, maar we hadden hem en zijn gezelschap toch in het snotje.
Dit beestje was wellicht op zoek naar eten. Meestal zie je een eekhoorn vlug een pad oversteken of spelen in de bomen, maar deze leek eerder iets te zoeken tussen de takken.
Deze reegeit wou niet gestoord worden. Ze had ook niet de minste schrik want ze bleef gewoon liggen.
Het verwondert mij steeds meer dat sommige dieren het meteen op een lopen zetten en pas na ongeveer 100 meter tot stilstand komen en anderen ons gewoon negeren.
Deze reegeit was zich wellicht niet bewust dat haar "grijze" body een mooi contrast vormde met de bomen rondom haar en het grasgroene mos dat op de bomen groeide.
Afgelopen weekend was er een wandeling van de Padstappers in het bos.
Deze wandelvereniging doet meerdere malen per jaar het bos aan en ze draaien er hun hand niet voor om om in winterse omstandigheden hun kilometers af te malen.
Deze editie hadden ze geluk: de temperatuur lag wel tegen het vriespunt aan, maar er viel geen neerslag (regen of sneeuw).
Soms bekruipt je het gevoel dat je begluurt wordt. Dit was ook het geval tijdens onze wandeling deze morgen in het Raspaillebos.
Deze nog onvolwassen reegeit had ons wellicht al een tijdje in het snot en vertikte het om weg te lopen. Geen probleem voor mij. Dit stelde mij zelfs in staat om een paar foto's van haar te maken.
Vandaag op de terugweg vluchtte er een damhert de zijkant van het bos in en een beetje later toen we ter hoogte kwamen van de plaats waar hij was ingeslagen zagen we een aantal soortgenoten staan.
Hoeveel tel jij er? Ik zou als maatstaf de 2de foto nemen, waar ik een beetje heb ingezoomd.
Dit damhert liep er een beetje verloren bij en liet ons tot op een 50-tal meter dichterbij komen, maar liep dan meteen weg toen hij onze hond opmerkte.
Vandaag hebben we enkel twee eekhoorns gezien tijdens onze wandeling en die waren mij te vlug af. Tegen dat ik mijn camera had bovengehaald waren ze al foetsie.
Dus val ik terug op de beelden die ik gisterenmorgen nam en hierna nog een paar foto's van het olijke duo (koppeltje) reeën.
Een mens moet rap zijn in de wereld om wilde dieren te fotograferen. Vandaag was zo een dag dat mijn reflexen iets trager waren, vandaar dat de meute damherten die ik in mijn vizier kreeg er niet al te duidelijk op staat.
Het is ook wel een beetje hun fout. Die beesten zijn namelijk continu in beweging en blijven niet stilstaan.
Deze morgen deze zwarte duivel (=damhert) ontmoet in het bos.
Ik had mijn bril niet op en kon dus niet direct zien of het een bok of een geit was. Ik wou niet riskeren dat hij zou wegvluchten en heb dus maar onmiddellijk afgedrukt.
De ontdekking, dat het een bok was gelet op zijn beginnend gewei, gebeurde dus pas tijdens het downloaden van de foto's
Ja damherten hebben soms ook een donkere vacht en dit was er dus zo een.
Ik ben Erik Dhaeyer, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Erik Raspaille.
Ik ben een man en woon in Galmaarden (België) en mijn beroep is gepensioneerd.
Ik ben geboren op 26/09/1957 en ben nu dus 68 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wandelen, tuinieren, lekker uit eten gaan, fotograferen, reizen, enz..
Ik ben Erik Dhaeyer, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Erik Raspaille.
