Archief

Tijdens onze wandeling ontdekte ik opeens een paar oren die boven de groene struiken, maar bij nader inzien was hij of zij niet alleen.

Vandaag spotte ik een reegeit nadat Chaka het voorbereidende werk had gedaan.

Ze stak haar snuit in de lucht en dan wist ik al direct dat ik moest attent zijn en rondkijken.

En jawel een paar tellen later zag ik de ree staan. Ze liep kort erna weg maar haar verschuiltruk was niet echt geslaagd (zie 2de foto).

Foto 1

Foto 2

Bij deze reebok is de rui volop bezig. Hij heeft nog een deel wintervacht die stilaan plaats maakt voor zomerkleren.

Op de achtergrond zie je nog de uitgebloemde bloemaren van de boshyacint.

Dit damhert kon maar niet beslissen: terugkeren op zijn stappen, blijven staan, panikeren, zich onzichtbaar maken, of iets anders...

In elk geval, voor mij niet gelaten, ik heb voldoende beeldmateriaal genomen waaruit ik de beste foto kon kiezen.

Deze morgen was ik een reegeit, die haar ontbijt aan het nuttigen was, aan het fotograferen en opeens besefte ik dat ik dat we al een tijdje werden bekeken.

Ik dacht eerst aan een jogger of wandelaar die mij niet wilde storen zodat de foto's niet zouden mislukken, maar toen ik mij iets meer concentreerde op de persoon die ons gade sloeg, stelde ik vast dat het om iets heel anders ging.

Foto 1 (na kleine zoom)

Foto 2 (iets meer ingezoomd)

Gisteren een reebok, vandaag dus opnieuw een foto van een reegeit. Ge moet af en toe de kerk in het midden houden hé.

Ik denk dat deze reebok, nadat hij vreemd was gegaan, een mot op zijn kop heeft gekregen van vrouwlief want zijn mond staat een beetje scheef.

Kan natuurlijk ook zijn dat hij aan het eten was. Ik heb het hem niet gevraagd.

Heb je die ree zien oversteken zojuist? Nee ik ook niet. Deze morgen was het dus noppes.

Ik was wellicht te laat aan mijn wandeling begonnen. Alhoewel, ik was er al van voor 8u.

De zon was wel van de partij, dat was dus een troost.

Ja, met dit regenachtig weer zijn de foto's die je neemt in het bos, ook wat donkerder.

Het ligt dus niet aan de fotograaf en ik wil ze ook niet te veel bewerken want anders komen ze niet natuurlijk over.

Dit duo, dat eerder de oversteek uit het grasland had gemaakt (zie mijn artikel van gisteren) had afgesproken in een bosje en dacht dat ik hen niet zou opmerken toen ze mekaar stiekem een kus gaven, maar dan kennen ze me niet