Guido Gezelle

Het leven is dualiteit. Het proces van het leven  is afhankelijk van twee tegengestelde polen. Het is zoals een rivier: ook hier zijn twee oevers nodig om het water in de bedding te laten stromen. Het leven heeft deze dualiteit nodig. De dualiteit komen we overal tegen, tegenpolen, tot het ultieme uiterste, tot alles één wordt. In dat éne stromen de tegenpolen in elkaar, wordt de dualiteit opgeheven, verdwijnt het leven en wordt het onzichtbaar. Daar heeft het geen naam, geen vorm, daar wordt het leven meer, het wordt Nirvana.

Het leven in dualiteit is dialectisch: tussen man en vrouw, tussen licht en donker, tussen leven en dood, tussen goed en kwaad. Als de dualiteit wordt opgeheven verdwijnt het in de vorm zoals wij het kennen, tijd en ruimte verdwijnt. En de poort wordt geopend. Dan pas kunnen we binnengaan in het onzichtbare, in het misterieuze. Alles is maar manifesteert zich niet, dit is het Nirvana, Moksha: het ultieme waarin alles verdwijnt en alles is.

De gnostische traditie zegt dat er twee wegen,wederom de dualiteit, zijn om de poort te ontdekken
 *langs meditatie, het Zen,
of 
  *de weg nemen van de liefde, Sufi.

Zoals Hakim Sanai zegt:

De pure man
verenigt twee in 1
de geliefde
verenigt drie in 1

De eerste weg noemen de gnosten: de weg van de puurheid, meditatie, het leegmaken en zo totaal leeg de eenheid te ontdekken.
De tweede weg noemen ze de weg van de eenheid om zo vol van alles en vol van liefde de pure liefde te ontdekken, of liever, pure liefde worden.

De twee wegen zijn gelijkwaardig, zoals een woestijn en een tuin vol mooie bloemen, naargelang je voorkeur kan je je stilte vinden in de woestijn of in de tuin.

Buddha volgde de weg van de puurheid, door totale leegte  eenheid  worden. Hij is zoals een woestijn: stil, bewegingsloos, puur en leeg.
De suffies volgen de weg van de liefde, de dans, de vrolijkheid, de weg in de tuin vol speelse vlinders, geurige bloemen, bomen die pure liefde zijn en hun omgeving voorzien van zuurstof, planten die liefde ademen.

In de woestijn van Buddha of in de tuin van de suffies is geen plaats voor onze ego. Het achterlaten van onszelfzijn moet gebeuren aan de poort van deze woestijn of de tuin. In de stilte en de droogte van de woestijn kunnen we onze ego laten opdrogen, verdorren, tot wij hem verpluverd kunnen achterlaten. Op de wandelwegen in de tuin kan onze ego de geur van de bloemen niet opsnuiven, het groen van de bomen lijkt vaag kleurloos door de ogen van onze ego. De vlinders lijken lastige muggen die ons beperken om te genieten. Aan de poort van de tuin is geen plaats voor onze ego. 

De methode van de meditatie is net zoals een ui schillen, schil per schil onze "ik" wegnemen tot we niets meer overhouden en de leegte ons doel is. De methode van de Suffies is de ui juist koesteren tot er weer een schil bijkomt, het "ik" "wij" wordt, tot ze genoeg voedsel heeft om te bloeien en open te barsten in volle glorie. 

Meditatie is elimineren, suffie is alles opnemen. 

Zen zegt net als Sartre: het andere is de hel. Maar zij geven een antwoord op de hel van Sartre. Als we zelf verdwijnen, verdwijnt ook de hel. Als het "ik" verdwijnt, verdwijnt ook "jij" en wordt alles 1.  

"Er is geen groter mysterie dan het feit dat we maar blijven zoeken naar werkelijkheid hoewel we in wezen werkelijkheid zijn. We denken dat er iets is dat de werkelijkheid verbergt en dat dat eerst uit de weg moet worden geruimd voordat we de werkelijkheid kunnen zien. Hoe belachelijk! Er zal een dag komen waarop je over al je inspanningen in het verleden zult lachen. Die dag dat je zult lachen is ook hier en nu." 

RAMANA MAHARSHI

                               Waarom is het zo moeilijk stil te zijn?

Omdat onze ego zo hard wil roepen om gehoord te worden, uit angst om te sterven.
We lopen onze ego achterna en denken dat we dat zelf zijn, hoe vaak zeggen we niet: "zo ben ik niet" "Ik lieg nooit" "ik twijfel niet aan mezelf" "...."
dat zijn paniekkreten van onze ego. Juist dat wat we over onszelf steeds herhalen zijn we zelf. Doe maar eens de proef op de som.
Vorige week zei ik nog en ik hoorde het me twee keer herhalen: "ik maak me geen zorgen op voorhand. Ik heb mezelf in de hand, problemen van de toekomst kunnen misschien opgelost geraken voor het problemen worden en ik ben me er goed van bewust, ik maak me niet nodeloos ongerust...." Toen ik uitgesproken was, wist ik dat dit mijn probleem is: zorgen maken op voorhand voor er problemen zijn. Maar mijn ego wil me iets anders wijsmaken, zodat ik het niet kan rechtzetten en ik mijn ego niet kan bijsturen. Onze ego is sterker dan wijzelf. Onze ego is destructief, net zoals de schorpioen. "Ik zal je niet steken, echt niet..." en juist dan weet je dat je het wel zal doen, omdat het sterker is dan jezelf, je ego is sterker dan jij.

         Daarom is stilte zo moeilijk omdat je in stilte naar jezelf
                           luistert en niet naar je ego

         Waarom zijn mijn woorden zo mechanisch en klinken ze als slogans?

Omdat woorden zo zijn, woorden verwoorden niet het echte, woorden stromen automatisch uit je mond, en meestal zijn die al eens gebruikt, een ego gebruikt woorden om te misleiden, kopieert woorden. Woorden die je ergernis willen uitdrukken versmoren de juiste oorzaken van je ergernis. Woorden in een ruzie gebruikt worden oorlogswapens en de ruzie escaleert omdat je ego de ruzie wil winnen. Als je ruzie maakt in stilte, is het zo opgelost, als je in stilte de juiste oorzaak van je kwaadheid achterhaalt, zul je zien dat het bagatellen zijn.

                 In stilte vind je jezelf, in stilte ontdek je de anderen.
                     In stilte breek je uit de stilte, breek je uit jezelf
                              In stilte leef je intens met jezelf
                               zodat er plaats is voor de ander

    Waarom zou je een masker opzetten als je zo een lief snoetje gekregen hebt?

         Probeer het eens zonder, je zal versteld staan van de complimentjes. 

                            Je zal jezelf voelen ontpoppen.

Grote zus en klein broer spelen samen in de tuin. Mama is even gerust,ze kan de pagaders gadeslaan vanuit haar leeszetel gadeslaan. Het boek waar ze in begonnen is, is heerlijk leesplezier. Grote zus begint plots te wenen. Moeder kijkt even de tuin in en ziet dat kleine broer aan haar haar trekt. Grote zus vraagt hulp aan mama, minstens een bestraffend woordje voor kleine broer... Maar mama legt haar uit dat kleine broertje dat nog niet verstaat. Hij begrijpt niet dat dat pijnlijk is. Grote zus kijkt kleine broer wantrouwig aan. Mama is alweer in haar boek verzonken. Tot plots weer geween, nu is het kleine broer die het uitschreeuwt. Mama loopt opnieuw de tuin in, ze ziet nog net dat grote zus aan  het haar trekt van kleine broer "wat doe je nu?" vraagt mama ongerust. "Je weet dat dat pijn doet!"
"ja ik wel en nu kleine broer ook." zegt grote zus rustig.

akkoorden die ons vertrouwd in de oren klinken, maar hoe meer ik erover lees hoe we ze eigenlijk in praktijk zouden moeten brengen, hoe meer ik tot de vaststelling kom, dat ik er niks van bak. De momenten dat ik het een beetje door had, heb ik reuze grote levensproblemen kunnen oplossen. Wat een ego...alsof mijn levensproblemen reuze groot zijn, en wat een giller dat mijn leven een probleem zou zijn... en daar is het eigenlijk mee begonnen. Mijn zoektocht naar de leegt, naar het niets, nog altijd niets gevonden uiteraard, maar het schijnt dat ik op goede weg ben. Ik ben eerst en vooral begonnen met niets meer te doen. Dat was al een zalige openbaring. Daarna ben ik begonnen om niets meer te denken, geen sinecure, en ik slaag nog steeds de bal mis, maar ik denk...voila te laat.

Op mijn zwerftocht naar het niets vond ik vorige week dit: Mooi! bedankt Rik Torfs.

"IK zeg altijd wat ik denk." Dat hoor je wel vaker. Vooral mannen pakken er graag mee uit. Daarbij kijken zij trots en lichtjes hanig in het rond, geheel en al bereid om bewonderende blikken in ontvangst te nemen. Sjonge, stoer, hoe dapper toch: iemand die altijd zegt wat hij denkt. Een held. Mannen zijn graag helden. Anders hadden ze net zo goed een vrouw kunnen zijn.

Rik Torfs

Het beste van jezelf geven, verandert eigenlijk elk moment, het zal verschillen naargelang je je goed of slecht voelt.  Onder gelijk welke omstandigheid zal "het beste" steeds anders zijn, maar als je je best doet, kan je jezelf niets verwijten, al geven de omstandigheden niet altijd een succes.  Doe gewoon je best en vermijd steeds jezelf te verwijten, beoordelen, veroordelen en zoek geen uitvluchten, ook niet voor jezelf. Verstop je ook niet achter jammerklachten.

Probeer de moed op te brengen om te vragen en uit te drukken wat je zelf werkelijk wil. Comuniceer met anderen in een meest mogelijk klare taal, misverstanden, dramas en verdriet vermijdend. Alleen al door dit akkoord zal je zien dat je je leven totaal kan veranderen.

Wat anderen zeggen en doen is een projectie van hun eigen waarheid, van hun eigen droom, realiteit, hun eigen Maya (illusie).  Niets van wat ze doen heeft eigenlijk met jouw te maken. Als je immuun wordt voor de opinies en daden van de anderen, kan je veel lijden en vermeend slachterofferschap achter je laten.