vrienden

een paar kratermeren uit het Tongariro Nationaal Park

De Milfort sound is de bekendste fjord: een paar foto\'s van dit prachtig plekske


  
  

Vooral op 't zuideiland zijn heel veel meren. Lake Matheson is bekend voor zijn spiegelreflex maar ik persoonlijk vond dat er andere minder bekende meren waren die volgens mij veel mooier zijn.
Opvallend voor ons was dat we er weinig muggen hadden maar aan de stranden werden we soms gek van de sandflies (zandvlooien) die kleine prikjes geven die dagenlang branden...

Rotorua ligt midden in het geotermisch gebied van Nieuw Zeeland en dat zal men geweten hebben als men het stadje bezoekt. Rookt krinkelt ussen de straatstenen en alle voegen en het stinkt er naar rotte eieren dank zij de zwavelgeuren en, niet zo een klein beetje.
Het meest imposante gebouw hier is het bathhouse met zijn perfecte gazons en...de cricketspeler. Ge waant u even in vervlogen tijden. Er is een permanente tentoonstelling over Maori cultuur en de werking van het badhuis en rondom het gebouw zijn verschillende heilzame bronnen met elk een andere werking. Er zijn een dertigtal badhuizen momenteel waar men zich lekker kan laten verwennen.
De oevers van het meer zijn aangenaam om te vertoeven en we vinden er een rustig plaatsje om ons huisje te stallen voor de nacht.
Rond Rotorua zijn parken en een geothermische centrale om een beetje een indruk te krijgen van wat al dat gebroebbel onder onze voeten voorstelt en produceert.
In Rotorua staat ook alles in het teken van de Maori. In 't centrum is er een marae waar traditionele hangi = feestmalen worden gehouden en demonstraties van ceremonies en dansen. Eieren kookt men er in een warmwaterbronneke een overkapping dient als haard en in het warme vijverwater doet men de was.
In de nabijheid is ook een Maori vesting gereproduceert waar men traditionele bouwen en de manier van leven van nabij kan bezichten - het ligt ook midden pruttelende potten en geisers en rookpluimen.
De aktiviteit van de geisers is verminderd de laatste jaren omdat alle huishouding, hotels en de centrale gretig warm water tappen.
In de nabijheid is ook de agrodome een nog steeds functionerend uit de kluiten gewassen boerenbedrijf dat zijn deuren voor de toeristen heeft opengezet... nooit geweten dat er zoveel verschillende soorten schapen waren en...ze hebben er echte brabantse trekpaarden.
De St Faith's Anglican Church is een pareltje. Christelijke en Moari symbolen zijn er door mekaar geweven.. een heiligenbeeld met een Maori mantel enz. We hadden het geluk dat het lokale koor aan 't oefenen was en we kregen de toelating om er mee van te genieten.
Ze hebben er een trucje uitgehaald: het christus beeld, ook met maori mantel lijkt wel over het Rotoruameer te lopen, een knipoog naar het meer van Genesaret.
Na 2 dagen zijn we zelfs aan de stank gewoon en doen we van hieruit verschilde rondritten.

Nieuw Zeeland kende geen oerbewoners. De Maori zijn de eerste immigranten hier. Ze kwamen van andere polynesische eilanden en vestigden zich op het nieuwe land dat ze vermoedelijk bij toeval ontdekten. Vermoedelijk werden ze tot emigratie gedwongen door overbevolking maar nergens on men tot nu toe daar iets van natrekken. Verwarrend is dat ze de zoete aardappel kenden die van Zuid Amerika komt en niet van Azië. Er heerst dan ook mystiek rond hun oorsprong wat een goede voedingsbodem is voor allerlei verhalen.
Bewezen is dat het niet één volk is. De verschillende groepen leefden niet zo minzaam naast mekaar en er waren nogal bloedige ontmoetingen. De "pa" hun omheiningen konden hen beschermen bij aanvallen. Met bevriende stammen hielden ze grote feesten.  Hun welkomstritueel stamt uit die tijd. De bezoekers werden steeds aan de tand gevoeld. Een speer werd voor hun voeten in de grond geworpen. Werd de peer uit de grond getrokken dan was dat een teken van vredelievende bedoelingen. Bezoekers werden ontvangen in de marae, het gezelschapshuis.
Het waren kannibalen die de getatoueerde hoofden van hun overwonnen tegenstaanders graag tentoonstelden bij de ingang van de pa.
Toen kwamen de blanken. Nog meer Maori sneuvelden niet alleen door geweld maar ook door infectieziekten die ze meebrachten.
De gebruiken van de Maori raakten op de achtergrond. Momenteel wordt er heel veel gedaan, vooral onder druk van de Maori, om heel veel terug in ere te herstellen en oude gebruiken worden massaal terug aangeleerd en getoond bij feestelijkheden of voor de toeristen. Ook de staat doet zijn duit in 't zakske om het cultureel erfgoed van de Maori te behouden en  zo ook een stuk bij te dragen aan hun zelfbewustzijn. Momenteel kan men in Nieuw Zeeland trost zijn om Maori te zijn en men kan alleen Maoritanga (afstammelin van de immigranten) noemen als het bewezen is dat men Maori-bloed door zijn aderen heeft stromen.
En neuze-neuzen om mekaar te begroeten ziet men regelmatig en volgens hun zeggen hoe langer hoe meer en niemand schaamt zich nog het ook buiten de familiekring te doen.
Maori dansen stralen nog steeds daadkracht uit... echte krijgsdansen met fel beschilderde (naar de vroegere tatouages) gezichten.
Wij vonden de Maori vooral fiere mensen en met veel daadkracht ... het was dan ook een grote ontgoocheling later in Australië kennis te maken met de aborriginals.

Het plezier van met een kampeerautootje rond te trekken is dat men op plaatsjes komt waar men normaal niet komt. Men stopt wanneer men wil om gewoon wat te rusten of... om reuze mosselen te gaan zoeken.
Nieuw Zeelanders hebben nogal veel fantasie in \'t bouwen van hun huisje op wielen.. wat men al niet ziet rondrijden en... geen problemen met regeltjes...zoals hier bij ons in \'t landje

Rijden in Nieuw Zeeland, vooral op het Zuid Eiland is niks voor mensen die vlug wagenziek zijn. Veel berg op en berg af maar vooral heel zelden een kilometer recht door.
Eénvaksbanen zijn schering en inslag.
Maar vooral, het is alsof men voortdurend door een fotoalbum rijdt .. zo mooi.
De lucht is heel zuiver en het licht scherp. Een zonnebril bewees goede diensten.
Wij hebben genoten van het rijden maar mijn ventje is dan ook geboren met een stuur in de handen en ik kan heel goed tegen shacken in welke richting dan ook.

Nieuw Zeeland met gehuurde camper

De reis waarvan we lang droomden .. de volgende dagen een beetje in beeld gebracht

Anders dan in de VS rijden de Canadezen absoluut niet gedisciplineerd. De maximum snelheid is een must en liever nog even het gaspedaal verder indrukken. De politie doet er blijkbaar ook veel minder controle.
Door Canada loopt slechts 1 grote Hway de trans canadian met hier en daar een paar kleine aftakkingen. Waar de banen in de VS meestal perfect onderhouden zijn, zijn die in Canada, buiten de grote centra, echte slagvelden met gaten en uitgespoelde voegen.
In Noord Quebec, Britisch Columbia, Yukon en hogerop rijden vooral veel log-trucks en ook die gevaartes willen vlug ter plaatse zijn. Op 2 vaksbanen zijn dan ook iuitwijkplaatsen. Van zodra er 3 wagens achter u rijden wordt ge geacht u op de eerst mogelijke plaats aan de kant te zetten. Claxoneren kunnen ze zo goed als de Italianen en velen gebruiken héél vlug hun middenvinger. Nochtans zijn het doorgaans zeer gemoedelijke mensen als ze niet in hun wagen zitten.
Als wij in onze achteruitkijkspiegel zo'n mastadont zagen aankomen maakten we dat we vlug zo'n plaatske vonden en zo ver mogelijk aan de kant voor de opspattende stenen.
Er zijn nog heel veel onverharde banen en na de winter op veel plaatsen roadworks.
Getuigenissen van de toestand van de wegen: om de haverkap ziet ge uithangborden met windshield repair... tires.... en de afbraakproducten liggen in stapels rond de ateliers en in hun achtertuin. 
Veel kleinere banen zijn er gekomen door de houitindustrie en worden nog intens daarvoor gebruikt. Soms staat aan 't begin van zo'n baan een bord met een telefoonnummer om zich te informeren of de baan vrij is of dat er geen mastodont als tegenligger is... er geen rekening mee houden is levensgevaarlijk .. wie geen mobile bij heeft rijdt best met gedraaide venster en met oog op alle uitwijkplaatsen...
Een ander gevaar op de baan is het plots overstekende wild: caribou's, mooses en beren... vooral als de duisternis valt en men met lichten gaat rijden. Wij deden het slechts één maal uit noodzaak en 't was heel spannend.
Denk nu niet dat het vervelend rijden is in Canada. Integendeel, er is veel minder verkeer dan hier en de natuur is prachtig. Ze zijn alleen wat minder heer in het verkeer dan hun zuiderburen.

Ons Kaya:
haren in de wind 
steeds voor het open vensterraam 
haar vaste stek als we rijden
begroet elke straathond, kat of geit
met geblaf
(en wij die dachten dat ze niet kon blaffen ... heel lang moeten wachten op haar eerste gekef)

Een snikhete dag in Mexico. De nacht doorgebracht op een strand nabij Santa Cruz Huatulco. We hebben al een paar dagen problemen met de batterijen voor de binneninrichting. Van een andere camper krijgen we het adres van een garage in \'t centrum waar ze blijkbaar goed en niet te duur werken. Na even zoeken, een paar rondjes rijden en veel vragen komen we ter plekke. Ze raden ons aan gewoon batterijwater bij te vullen.. ik betrouw het niet erg maar voorlopig zijn we geholpen.
Ondertussen staat de zon loodrecht boven ons. Terug naar \'t strand gaan zie ik niet zitten en we besluiten wat verder te rijden en een lommerrijk plaatsje te zoeken.
We zien een plaat P Playa en gaan een kijkje nemen. We moeten kiezen: onder de palmen in de lommer staan en riskeren dat er een cocosnoot naar beneden duikelt of toch in de zon. We bekijken de zaak eens goed en mikken zo dat als ze vallen ze ons niet raken...
We staan alleen op de parking en gooien de deur wagewijd open. Een bord fruit met youghourt, goed fris, zal smaken. 
We zitten nog maar goed aan tafel als ik tussen de bomen in de verte een andere kampeerauto zie aankomen. Och zo ene lijk Jos en Germaine hebben. Onze ogen vallen bijna uit onze kop als het niet ene is die er op trekt maar als ik onze vrienden in de stuurcabine zie zitten. Wat een verrassing, wat een weerzien.
Er was niks afgesproken. Het was al meer dan een week geleden dat we nog waren gaan emailen. Wij dachten dat ze rond Mexico city zaten. Volgens plan zouden wij in Honduras zitten maar aangezien we aan de grens geen verzekering konden vastkrijgen hadden we dat maar geschrapt....en waren we teruggekomen. Ongelooflijk...waren we niet naar de garage gegaan waren we misschien nooit tot hier gekomen... We stonden hier amper een half uurtje...
8 maand geleden hadden we mekaar al eens ontmoet in Tok-Alaska ... ook onverwacht voor ons. Wij wisten niet waar zij waren omdat hun server geen hotmail meer doorstuurde - zij kregen onze berichtjes wel door. Zij hadden dus een vermoeden waar we rondtoerden en lieten berichtjes achter in de visitor centers. Nu echter dachten we een 3000km van mekaar verwijderd te zijn. 
We bleven een paar dagen bijpraten en vertrokken een stukje samen noordwaarts waar we weer eens \"tot weerziens\" wuifden.

Hallo ginder in Spanje - Germaineke ik weet dat ge af en toe mijn blogske bekijkt ... geniet van de herinneringen en tot binnenkort... we zijn aan \'t zakken.