rust,

Zoals jullie wel weten houden wij er niet van om achter een afsluiting op een camping te gaan staan tussen andere toeristen. We houden het liever bij kleine plekjes dicht bij de lokale bevolking en scène. Dikwijls wordt ons gevraagd of we niet bang zijn zo alleen en of we nooit weggestuurd werden door politie.. Met wat gezond verstand (bvb niet in grote steden) en wat discretie en contact met de lokale bevolking valt het allemaal mee. Tot voor deze reis hebben we nog nooit ons boeltje moeten pakken. Deze keer was het een ander verhaal.
In Psarades aan de Prespesmeren hadden we een mooi plaatsje gevonden onder de hoofdstraat en aan de aanlegplaatsen van de vissersbootjes. De ganse dag hoorden we in de verte de koeienbellen. In de avond kwamen ze afgezakt naar 't dorp ... door de hoofdstraat (nemen gedisciplineerd de trappen) en langs de meeroever. Ons Kaya hadden we toch maar even binnengezet want ze wil vermoedelijk heel graag met hen gaan kennismaken.
Tijdens 't avondeten voelen we plots iets tegen de auto ... weten eerst niet goed wat het is ... maar het herhaalt zich. Een kalfje heeft onze wagen uitgekozen om haar krachten te meten - het bekijkt ons heel onschuldig als we de deur openen en het verder jagen. Vermoedelijk hadden we beter de Kaya buiten aangelijnd gelaten.
Komt het kalfke terug of niet? We hebben geen zin deze nacht uit bed te moeten of blutsjes in de auto te riskeren. We verhuizen dus voor de nacht naar 't centrummeke.
Weggejaagd, niet door de politie maar door een kalf....