't ziet er niet uit maar we vonden meestal toch steeds wat we zochten (of iets dat er op geleek haha) - wel steeds goed naar de vervaldag kijken - sommige producten leken wel achtergelaten toen de Engelsen het land verlieten.
Verschillende malen per dag vragen we Prakash te stoppen aan een fruitstalletje. De ananas is hier zo zoet en met het sap van de kokosnoot lessen we onze dorst. Vooral mijn ventje is er op verlekkerd. Die grote dingen onderaan zijn jackfruit, ook lekker maar nogal groot en niet gemakkelijk te bewaren eens aangesneden ... Indiërs draaien over het snijvlak een natte doek maar... ni zo gezond voor ons... Voor mangoestan, rambutan, guave, papaya en mango is het hier nu niet het seizoen... Er zijn er wel die van een andere streek komen maar te vroeg geplukt om het transport te overleven.Wat we ook niet zagen waren Durians. Daar ben ik op verlekkerd hahaha heel gemakkelijk daar mijn reukorgaan het laat afweten. Ze zijn heerlijk van smaak maar ze stinken lijk de pest zozeet dat men ze niet mag meenemen op privé bussen en vluchten.
Deze mooie foto kreeg ik van onze vrienden, juist terug van hun reis door Namibië. Bekijk die gave huid.... effectief smeerseltje zo te zien... Bladeren door hun foto album bezorgde mij kippenvel - zo mooi - zo'n rust. En hier zit ik dan vol heimwee naar dat heerlijke vakantieland.
nog steeds ijsberen op het vasteland in Churchill- Manitoba camera aan tussen 17 en 24u onze tijd 10 en 17 u local time Het is er momenteel -16°C en wind en een heel mooie solitair te zien.
Udhagamandalam zo heet het nu weer maar ik gebruik graag Ooty = een klein beetje gemakkelijker, ligt op 2240m hoogte.. Vroeger was het de streek van de Toda wiens leven in 't teken stond van de buffel..In de 18e eeuw stichtten de Britten hier een hillstation om zich vooral in de zomermaanden terug te trekken. Het leek hoe langer hoe meer op Zuid Engeland en Australië met de lage stenen cottages en mooie tuintjes, de schaduwrijke rechte lanen en de ingevoerde eucalyptus bomen. Nu zijn het vooral toeristen die Ooty bezoeken en veel is verdwenen door wildgroei van hotels enz. maar wij zagen er nog de oude kerk, privé scholen, de Ooty Club, de botanische tuin.Er is ook het paleis van de Maharadja dat gerenoveerd werd. Wij reden er naartoe met het treintje. Een enige ervaring. Vooraan zijn grote ramen en men zit op een balkon. Rijden doet men langs Wellington Station, Bristol station enz. De trein wordt geacht te stoppen aan een overweg en autobussen te laten voor gaan. De stoomfluit verwittigt mens en dier om de sporen vrij te maken. Wij waren begin Januari daar en... het was er bitter koud. Van 35°C in Cochin naar vriestemperaturen 's nachts in Ooty. Ons hotelleke was er op voorzien ... geen verwarming maar we sliepen tussen de dons. 's Morgens ontbeten met al onze jassen aan en de botanische tuin graag aan ons laten voorbijgaan ... geen wandelweer en dat was een raadsel voor Prakash want wij kwamen toch uit een koud land! Het was mooi maar graag overdoen in een ander seizoen...