Deze onderscheiding heb ik gekregen voor 42 jaar vrijwilligerswerk in de gehandicaptenorganisatie GON. De onderscheiding is uitgereikt door de burgermeester van mijn woonplaats in 1996, tijdens het feest in 's Hertogenbosch vanwege het 50-jarig bestaan van de GON. In de gigantische hal van dit provinciehuis zaten  1400 gasten uit heel Nederland.
Hier volgt de 'letterlijke' tekst van de burgemeester van toespraak bij de uitreiking;

Geachte heer Peters, mevrouw Peters, familieleden, dames en heren.
Het verheugt mij zeer mijnheer Peters dat ik u, als nieuwe burgermeester van Moordrecht toe mag spreken op deze, voor u en uw vereniging bijzondere feestelijke dag.
Daar is natuurlijk een reden voor en aan het slot van mijn toespraak zult u dat begrijpen.

Mijnheer Peters,
Van jongs af aan toonde u zich betrokken bij het wel en wee van mensen. Dat uitte zich al in de jaren vijftig toen u als vrijwilliger actief werd bij de Nederlandse Katholieke Invalidenbond Sint Liduina. Als kruidenier, later als supermarkteigenaar liet u uit mededogen met kansarme mensen vaak "gratis" artikelen de deur uit gaan, dat zegt iets over uw betrokkenheid.
Na de verkoop van de supermarkt was u werkzaam bij de Streekschool Rijnmond-zuid. U zette uw ervaring in ten behoeve van jonge mensen in de detailhandel. Door uw inspanning werd de school toegankelijk gemaakt voor  gehandicapten zodat zij daadwerkelijk aan het onderwijs konden deelnemen. Naast uw beroepsmatige inzet bleef u al die tijd, als vrijwilliger, maar ook bestuurlijk actief. Eerst bij de Nederlandse Invalidenbond Snt. Liduina afdeling Rotterdam, later bij de Gehandicapten Organisatie Nederland de GON.
Ik noem een van uw vele belangrijke activiteiten;
het organiseren van vakantieweken voor een grote groep chronisch zieken en gehandicapten. Nadat u in 1992 gebruik maakte van de VUT ging u niet rusten, in tegendeel, nog meer tijd zette u in voor mensen met een handicap. U werd lid van het hoofdbestuur van de Gehandicapten Organisatie Nederland, nadat u het voortouw had genomen om de verdeelde GON-afdelingen in het land op één lijn te krijgen. Bestuurlijke problemen ? U zette uw schouders er onder en oplossingen kwamen in zicht.
Op uw initiatief werden veel belangrijke zaken landelijk aangepakt en werden cursussen opgezet voor gehandicapten om hun medegehandicapten te kunnen helpen en ondersteunen bij het nastreven van hun belangen.
Dit alles bleef natuurlijk niet onopgemerkt. U werd voorgedragen zitting te nemen in het bestuur van de Gehandicaptenraad, een federatie van ruim 70 organisaties en instellingen van allerlei handicaps en ziekten.
Daar heeft u het initiatief genomen om in Nederland te komen tot een landelijk dekkend netwerk van hulp- en dienstverleners door alle adviseurs, sociaal consulenten van de GON maar ook van de Algemene Nederlandse Invalidenbond (ANIB) en de betaalde krachten van de de bureau's van sociale raadslieden in een netwerk bij elkaar te brengen, opdat de beschikbare menskracht zo optimaal mogelijk ten dienste van gehandicapten en chronisch zieken benut wordt.
Samenwerking staat centraal in uw denken. Een voorbeeld daarvan is ondermeer het uitbrengen van het maandblad Aanzet, nu het best en breedst verspreide blad voor gehandicapen en chronisch zieken in Nederland.
Ik heb mij laten vertellen mijnheer Peters dat u op alle niveau's de rol van "luis in de pels" vervult om de mensen om u heen zo dicht mogelijk bij de concrete problemen van mensen met een handicap of ziekte te houden.

Mijnheer Peters
uw levenslange maatschappelijke verdiensten zijn moeilijk samen te vatten. maar kernwoorden zijn m.i. onbaatzuchtigheid, mededogen, inzet, betrokkenheid en kwaliteit als vrijwilliger, als bestuurder en ook in uw beroep.

Mijnheer Peters,
Als erkenning van uw buitengewone verdiensten, voor  uw immer aanwezige inzet voor gehandicapten en chronisch zieken, heeft het hare Majesteit de Koningin behaagd U, bij Koninklijk besluit te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.
Ik stel het zeer op prijs de versierselen behorende bij deze onderscheiding op te spelden.

Van harte proficiat.

Ik zal er geen doekjes om winden maar ik had tranen in mijn ogen van geluk, of waren het tranen van ontroering? Ik weet het niet!
Theo, het boeffie uit Delfshaven, geridderd in de Orde van Oranje Nassau. Ik kreeg deze onderscheidng voor werk dat ik altijd als volkomen normaal had beschouwt.

Had mijn moeder dat eens mee kunnen maken . . . . !