WIE IS BERNADETTE SOUBIROUS ?

Ook in 1974 organiseerden we weer een Lourdesreis. Reisbureau Cristoffel bestond nog steeds dus was de organisatie niet zo moeilijk meer. Gewoon met de map van de vorige keer onder je arm naar binnen lopen en de rest gaat vanzelf. De spaarrekening bij de RABO leefde ook nog. Vol vertrouwen begonnen we eraan en het vliegtuig, weer van 99 personen, was zo volgeboekt. 
Deze keer kon ik wel mee, het ging zakelijk zo goed dat ik dat wel even aan de chefs over kon laten!
Daar gingen we voor de tweede keer... Boven Parijs...."luchtzakken"....... wat een klappen maakt zo'n vliegtuig dan! ik dacht; "hallo onze lieve heer, wat doe je nu, werk ik voor je, breng de mensen naar Lourdes toe en dan dit.." (toch maar even bidden !)  Wist ik veel wat die klappen betekenden, het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte! Maar toch goed aangekomen. We logeerden weer in hotel Esplanada, even buiten het centrum. We hadden een geweldige hostess daar, Annie heette ze, ze zei altijd: vertrouw maar op Maria, er kan hier niets gebeuren!

Ik was erg onder de indruk van het hele gebeuren in Lourden. Men zegt wel eens dat het commercieel is maar dat geldt alleen voor het dorpje Lourdes. Daar kun je plastic mariabeeldjes met  een kurk als kroontje op haar hoofd kopen, daar kan je dan Lourdeswater in meenemen!!
Op de heiligdommen zelf is niets van deze onzin te koop. Wel kaarsen, en als je geen geld hebt mag je ze ook zo meenemen en voor de grot neerzetten en aansteken. Er zijn kaarsen van wel een meter hoog met een diameter van wel 20 cm. Ik kom daar later in het verhaal nog op terug.

In 1971 wordt in een landelijke vergadering besloten de K uit onze naam te schrappen. De naam van de Nederlandse Katholieke Invaliden Bond St. Liduina wordt de Gehandicapten Organisatie Nederland agfekort de GON. We hebben een eigen landelijk centrum in Eindhoven met een eigen directeur en natuurlijk een Hoofdbestuur van de vereniging.

Het altijd eigenwijze Rotterdam besluit voorlopig de naam St. Liduina, afdeling Rotterdam te handhaven. We blijven wel aangesloten bij de GON maar hebben geen eigen revhtspersoonlijkheid. Landelijk staat de GON bekend als een elitaire groep met in het hoofdbestuur hoge ambtenaren die er niet veel van bakten. Het accent bij de afdelingen ligt op ontspanning en welzijn. Van belangenbehartiging was nog geen sprake. De voorzieningen vielen als rijpe appeltjes uit de bomen. En de overheid was bezig het hele sociale stelstel drastisch te verbeteren. Voor ons was er (nog niet) de noodzaak om als belangenbehartiger voor onze doelgroep op te komen. Bovendien deed het ons zeer dat onze oude naam. die in Rotterdam was uitgedacht en gebruikt vanaf 1946,  nu niet meer gebruikt zou worden. Juridisch kon dit helemaal niet maar we dreigden met het aanvragen van een eigen rechtspersoonlijkheid en dan zelfstandig door te gaan.  Het gaf wel de nodige spanningen tussen hoofdbestuur en Rotterdam. 

Door mijn werk kon ik niet altijd de vakantieleider zijn. Ik herinner mij nog dat een mede-bestuurslid het uiteindelijk van mij overnam. 's avonds belde hij mij dan op om; het een en ander door te spreken. Probleempjes waren er altijd wel !
Op een keer belde hij zeer ontdaan op.. Bij het wekken 'smorgens had hij een gast dood op bed aangetroffen... "hoe moet ik dat afhandelen?" Ja. het was de eerste keer dat zo iets gebeurde en er was ook geen draaiboek voor. Via de plaatselijke dokter is er een overlijdingsakte opgemaakt en 's middags werd de overledene naar Rotterdam gebracht. Ik adviseerde hem om het aan de overige gasten niet te vertellen, dat zou een te grote domper op de vakantie geweest zijn.

We hebben dit nog een keer in de Staalberg meegemaakt. Een echtpaar sliep aan de boskant in een tweepersoonshuisje. 's nachts overleed de man. Met de ervaring van de vorige keer werd dit adequaat opgelost. Het jaar daarop wilde de weduwe weer mee naar de Staalberg, tenminste... "als zij hetzelfde kamertje kreeg als waar haar man overleden was!" Na enig beraad onzerzijds stemde wij hierin toe. Eigenlijk vonden wij het raar dat iemand daar voor koos.  De eerste avond toen de gasten naar bed gingen hielden wij dit kamertje speciaal in de gaten, je wist maar nooit!
Na een uur ontdekte wij dat deze mevrouw haar kamertje vol met brandende kaarsen had staan. Zij was in een soort tranche en sprak voortdurend met haar overleden man. We hebben dit zijn gang laten gaan. Toen wij 's morgens vroegen of zij goed geslapen had, antwoordde zij; "nee, ik heb de hele nacht met mijn man gesproken, ik had gelukkig contact met hem, daarom wilde ik speciaal dat kamertje hebben, ik wist zeker dat hij er ook zou zijn!. "Wat heerlijk voor u dat u dat gelukt is"
Begrijpen doe je zo iets niet maar je hebt weer geleerd om iedereen in zijn waarde te laten.

Ook mag niet onvermeld blijven dat wij de volgende dag met zo veel mogelijk gasten naar een ven in de Oisterwijkse bossen gingen. Bij het ven aangekomen, alle gasten aan de waterkant neergezet. Om de gasten enigzins te vermaken werd de voorzitter door drie stafleden beetgepakt en met kleren en al zonder pardon het ven ingegooid.
Jammer van mijn pakje sigaretten.

Vrijdagsavonds hadden wij "als de laatste avond" altijd een feestavond met als het even kon levende muziek.Een bestuurslid had ergens nog wel een relatie! En zo stond er die avond een orkest van 4 man. Het werd een groot feest, compleet met polonaise lopen met de rolstoelen.

Er was toen nog geen aangepast vervoer. Dus de twee touringcars die wij inhuurden moesten wij zelf laden en lossen. Dit betekende weer, mensen in- en uit de bussen sjouwen. De bedpatient werd met een volkswagenbusje (zonder ramen!) vervoerd. In de bak stonden 4 groentekisten, daarop de brancard met de gast. Eén keer zijn we aangehouden door de rijkspolitie. Het mocht niet zo.... "ja, dat weten wij ook wel", "geef maar een bekeuring" was het advies van onze zijde. Dan zorgen wij wel dat we de krant halen en er misschien iemand is die een betere oplossing weet en/of wil betalen!!.. er is geen bekeuring gegeven!!

In de loop der jaren hebben wij de Staalberg geadviseerd bij het bouwen van een aangepaste vleugel. De gasten werden steeds ouder en bewerkelijker. Goed dat wij A-verpleegkundige hadden en een strenge hoor! De meisjes die hielpen mochten niet met hun achterste op het randje van het bed van de gast gaan zitten. "dat doe je toch niet "zei ze. Ook moesten alle meisjes en jongens "in het wit werken". Vrijwillig of niet, van vrijblijvend was geen sprake, er was een behoorlijke dicipline,  maar wel oer-gezellig.

Op 4 september 1967 wordt er een dagtocht naar AVIFAUNA georganiseerd. Deze keer met een boot vanuit Rotterdam. Er moet een afspraak met de havendienst gemaakt worden voor een lig-opstap plaats voor het vertrek. Een van onze bestuursleden maakt dit in orde en het wordt de Veerhaven, vlak tegen het centrum van Rotterdam aan.Wij hebben van "de grote slag" (collecte in alle kerken voor welzijnswerk) f 1000,= ontvangen.
Op 21 Augustus blijken er voor deze boottocht meer dan 250 leden te hebben ingeschreven. Op 4 september komt de boot aan de steiger van de Koninklijke zeil- en roeivereniging te liggen.
Hier nog een "klein" probleempje.....

We hadden een lid die constant zuurstof toegediend moest krijgen. We hadden gezorgd voor een fles zuurstof met een pomp, deze liep op 220 volt. Ik heb aan de kapitein gevraagd of dit technisch mogelijk was. Geen enkel probleem hoor dat kan makkelijk
Het lid werd door mij persoonlijk in mijn auto van huis gehaald en zo snel mogelijk aan boord gebracht. Hij bleek elk uur aan de zuurstof te moeten. Toen het zover was en wij de pomp aansloten op het stroomnet van de boot. bewoog de pomp wel maar ging niet rond!.... paniek....
De kapitein had een iets te overdreven voorstelling van zijn dynamo gegeven. De boot werd onderweg aan de kant stil gelegd, en alleen als alle electrische voorzieningen van de boot werden uitgeschakeld en de motor op vol vermogen gas gaf, leverde de dynamo net voldoende stroom op om de pomp rond te krijgen.
Dat dit een erg spannend momentje was kunnen jullie wel begrijpen maar.... het werd een geweldige dag en wat belangrijk was.... veel zeer tevreden leden....
Er is op dit moment f. 9036,32 in kas. De kosten voor de vakantie in de Staalberg en de boottocht naar Avifauna bedragen f. 7862,56, als dit betaald is hebben wij nog in kas f. 1773,81.
Toch wordt er dit jaar nog een reunie met de vakantiegangers en een Snt. Nicolaasfeest voor alle leden in de grote zaal van Odeon georganiseerd.

De leden van de St Liduinabond waren al 2 jaar achtereen geintegreerd in de Limburgse bedevaartorganisatie naar Lourdes geweest. Dit ging per trein met veel vrijwilligers. Om de deelnemersprijs voor de leden zo laag mogelijk te houden werden er acties op touw gezet o.a.
-verkoop van lepeltjes met het logo van onze bond er op; 1000 stuks
-verkoop van glazen met het logo van de Euromast, 2 x 1200 stuks
-loterij met 5000 loten a f 1,= per stuk
-ballpoints met opschrift 2000 stuks
-notitieboekje met omslag met logo van Euromast 1000 stuks
en een spaaractie voor de deelnemende leden.

Er gingen per bedevaart 20 a 25 leden mee. We kwamen op het idee om zelf deze bedevaartreizen te gaan organiseren. Niet meer met de Limburgse bedevaart naar Lourdes. Wij vonden dat, naast het  indrukwekkende gebeuren in Lourdes er ook nog wat meer ontspannende en touristische attracties ingebouwd konden worden. Al nadenkend hoe dit allemaal moest, kwamen we ook nog op het idee om met een eigen vliegtuig te gaan.  Kort en goed wij zette onze wensen op papier en namen contact op met reisbureau Snt. Cristofel en langzaam kreeg het organiseren van zoiets gestalte.

In no-time was deze 'nieuwe'vakantie volgeboekt. Wij hadden de week van 23 tot 30 september 1967 vastgelegd. Met 64 gasten, verzorgd door 25 stafleden gingen wij van start. De huishoudelijke dienst kreeg een huisje toegewezen om diverse dingen voor te bereiden. Ook de staf kon daar 's morgens terecht voor hun ontbijt. De lunch en het diner werden door de eigenaar (tante Ko ) verzorgd.
Zoals gezegd, wij sliepen in een tent. ook mijn persoontje. Ik had een stretcher meegenomen om op te slapen..... Toen ik de eerste nacht hierop ging liggen en mijn lantaarn uit deed werd ik na 5 minuten met stretcher en al onder de flappen van mijn tent door naar buiten getrokken... Aan de andere kant van het touw hingen vijf stafleden! De lieverdtjes hadden dit zonder dat ik het gemerkt had bekokstoofd. "Wij niet op een stretcher... jij ook niet op een stretcher... was het commentaar. Van slapen kwam de eerste nacht niets, de hele staf dolde en speelde in de speeltuin op het terrein! Ik dus ook maar schommelen !!
Ondanks deze afreageermethode van spanningen over het slagen van de onderneming drukte de verantwoording voor al deze mensen op mij erg zwaar. Elke nacht liep ik om de twee uur een rondje langs de bungalows, enerzijds ter controle of de nachtwacht niet in slaap was gevallen. anderzijds om te zien of het overal rustig was,

We stonden voor niets, er werd voor donderdag een treintje gehuurd, iedereen kon, en moest mee. Er was één bedpatient bij. Wij waren toen in het rijke bezit van een rijdend onderstel met een brancard er op. De bed-gast werd op de brancard vastgebonden, en die weer op het achterste wagentje van het treintje, en maar tuffen door het bos, Als je dan merkt hoe die mensen het naar hun zin hebben is vrijwilliger zijn een voorrecht om te kunnen doen.

DE STAALBERG
Op de thans volgens anderen doordrammige wijze heb ik het bestuur in 1967 bereid gevonden om AHOY in Oosterhout in te ruilen voor "de Staalberg" in Oisterwijk. Ik ben daar met mede-bestuursleden wezen kijken. Er stonden in U-vorm 32, 2 persoons bungalows. Kun je, je voor-stellen wat een verbetering dat zou kunnen zijn ?

Er stonden ook nog enige huisjes op het terrein die men erbij kon huren maar... De deelnemersprijs voor onze leden moest bij een summiere doorberekening van F. 48,= (Ahoy) naar F.90,= voor de Staalberg. Een behoorlijke verhoging voor de deelnemers. Ik werd zelf de vakantieleider en had zodoende alle touwtjes in handen.
        Mijn voorstel was: (teruggelezen in de notulen!, om alleen de gasten onder te brengen in de huisjes. De stafleden moesten een eigen tent meebrengen. Ik had toestemming om op het terrein deze tenten neer te zetten. Ik gaf zelf het voorbeeld en ging dus ook in een tent ! Zodoende konden wij 64 gasten meenemen. Er was geen bel-systeem of alarmcentrale. Toch vond ik dat er 'snachts een 'wacht' moest zijn. Dit werd opgelost door de aanschaf van 50 kleine zaklantaarntjes. één bed stond vlak voor het raam, als men 'snachts hulp nodig had moest de gast die bij het raam lag het lantaarntje brandend in het kozijn leggen. Er werd door mij voor elke nacht een wacht van twee personen aangesteld. Deze moesten elk uur een rondje langs de bungalows maken. Waar een lantaarntje brandde moesten zij hulp verlenen. Het nachtverblijf voor de wacht was.... de gemeenschappelijke doucheruimte. Ook werd de staf verdeeld in een medische staf met aan het hoofd een A-verpleegkundige, een technische staf en een huishoudelijke staf. Deze had o.a. tot taak om elke morgen om 8 uur met vers brood "de bakker!"en beleg "de slager!"langs de kamertjes te gaan zodat de gasten zelf, eventueel met hulp, hun ontbijt konden verzorgen. Ik zei altijd.. voor alles is een oplossing!!

             Sinds 1962 organiseerde, op innitiatief van Dhr. Ploeg, de Liduinabond een week vakantie voor de aangesloten leden.. Men had al in Bennekom gebikkakeerd en was na een jaar terecht gekomen in kamp 'AHOY' te Oosterhout.
Een vakantie week in kamp AHOY kostte toen F 45,= per persoon. Alles was in eigen hand. De kokkin, en de vrijwilligers waren nonnen en EHBO-ers. De leden schilden buiten in het zonnetje samen de aardappelen. De totale baten bedroegen F. 1872,= en de kosten bedroegen F. 1820,=. Sociale zaken had voor 7 leden de helft van de deelnemersprijs vergoed.
In 1964 bleken er 55 vakantiegangers te hebben ingeschreven en men beschikte over 17 stafleden die de vacantiegangers begeleidden.

1966
In dit jaar werd ik officieel voorzitter van de St. Liduinabond. Omdat kamp AHOY volgens mij niet meer aan de eisen van de tijd voldeed werd er uitgekeken naar een nieuwe en tevens moderne gelegenheid.
Die werd gevonden in Oisterwijk "de Staalberg " heette dit vakantieoord. Ik heb daar gelijk contacten gelegd en na ampel beraad werd hiervoor gekozen. Hiermee werd de periode AHOY afgesloten.

10 october 1966
De heer Ploeg is ernstig ziek in het sint Franciscus ziekenhuis aan de Schiekade opgenomen. Wij hadden al besloten om hem het ere-lidmaatschap van de Liduinabond aan te bieden. Tevens liep er een aanvraag voor een hoge kerkelijke onderscheing namelijk de "PRO ECLESIA ET PONTIFICE". Wilden we dit nog op tijd klaar krijgen moesten we wel opschieten.
Zijn toestand werd zo ernstig dat ik op een avond bij hem op bezoek ben gegaan. Ik wilde met hem praten over de verantwoording die het voorzitterschap met zich meebracht. Ook had ik vragen over wrijvingen met personen uit het verleden binnen de organisatie. Hij heeft lang met mij gesproken, nog steeds nieuwe ideeen en oplossingen. Ik was pas 34 jaartjes jong en hij had al zoveel ervaringen opgedaan. Aan het einde van zijn verhaal liet hij mij beloven dat ik zijn taak als voorzitter, die hij op zich genomen had zou voortzetten, "Jij kan dat" zei hij! Ik was zo ontroert dat ik gelijk spontaan beloofde dit te zullen doen. Het is nu 1999, trouw aan mijn belofte en nog steeds volgehouden.
De kerkelijke onderscheiding, die toegezegd was,  en het erelidmaatschap waren intussen gereed gekomen. Wij moesten direct naar Beverwijk want daar lag hij nu in een ziekenhuis.

Mevr. Ploeg heeft hem de versierselen, behorende bij de Pauselijke onderscheiding opgespeld. Ik weet zeker dat er op dat moment geen gelukkiger mens op de wereld was dan hij. Hij zei; "dit heb ik niet verdiend maar wij met z'n allen ".

Op 20 december kreeg ik het bericht dat Dhr. Ploeg was overleden. Ik besloot in een vergadering dat wij een speciale editie van ons periodiek aan het werk van Dhr. Ploeg zouden besteden. Iedereen die wilde kon hier zijn belevenissen en zijn ervaringen met hem in kwijt. Het blad is er gekomen en was een geweldig mooie uitgave. De nabestaanden waren hier erg blij mee, en ik had een voldaan gevoel.....
(slogan) voor je zelf en voor de ander............... en zo zit dat.

13 juni 1966
                    *****Na opening met gebed zegt de voorzitter dat hij per 1 september gaat verhuizen en zijn functie als voorzitter neerlegt. Dhr. Peters zal tot de eerste jaarvergadering plaatsvervangend voorzitter zijn. Op 12 september wordt door mij, de eerste notulen van een bestuursvergadering in de functie van voorzitter voor goedkeuring ondertekent.
Ja-ja, nu is dat boeffie uit Delfshaven nog voorzitter ook. Zal wel wat worden!!
Jammer dat mijn moeder dit niet meer mee mag maken .........

1945 !  !  !
Ik noemde de naam Dina Bosman, dit is ze. Later hoorde ik dat zij met nog drie andere mensen direct na de oorlog het innitiatief genomen hadden om de slachtoffers van het bombardement op Rotterdam uit hun isolement te halen (1940) Er waren veel "verminkten!!" die niet meer naar buiten durfden en zich schaamde voor hun gebrek. Zij hebben toen de bond van "lichamelijk gebrekkigen" opgericht.
Enige jaren later kreeg deze bond de naam NKIB ST. Liduina (Nederlandse Katholieke Invaliden Bond.)
Het toenmalige bestuur heeft deze Rotterdamse invalidenbond uitgebouwd tot een landelijke organisatie. Zij verkregen op voorspraak van Deken Niekel zowel kerkelijke als Koninklijke goedkeuring, een geweldige prestatie. Op de Dovenbond na was dit de eerste bond voor invaliden, het accent lag op dagjes uit en gezelligheid maar vooral om de mensen uit hun isolement te halen.Woningaanpassingen en dergelijke waren toen nog niet actueel, er zit in ons archief wel een brief uit 1949 met het verzoek of de invalidenbond misschien voor een houten voet kon zorgen omdat de voet bij een ongeluk door de tram er af is gereeden (jawel! met 2 e's). Dit was de eerste belangenbehartiging. Terug waar ik gebleven was.....
We zaten in Groot Speyk aan het diner, de organisatie verliep niet helemaal vlekkeloos en eigenlijk jeukte mijn handen om meer te doen dan alleen maar mensen vervoeren. Ik heb dat toen tegen Dhr. Ploeg gezegd (voorzitter) 'dat, als hij nog iemand nodig had, ik bereid was om meer te doen voor de invalidenbond! nou.. daar kwam hij op terug en .... hij deed het nog ook!!

Op een avond belde hij mij op of het goed was dat hij, samen met Dina kwam praten. Zij kwamen en hij vroeg direct op ik het meende? "we zitten hard om bestuursleden verlegen, wil je, je daar voor beschikbaar stellen? Mijn antwoord (na ruggespraak met mijn vrouw!) was, ja dat doe ik. Ik zou voor de eerste bestuursvergadering een uitnodiging krijgen, bij hem thuis op de Statenweg in Blijdorp (oh, zat het zo met die auto's!). Hij was directeur van een grote theaterzaal in Rotterdam "Odeon" in de Gouvernestraat. 's nachts in mijn bed lag ik na te denken of ik dit wel aan kon? Jij altijd met je grote mond! Wat wordt er van mij verwacht? Hoeveel werk is dit? wat voor job krijg ik? veel vragen waar in nog geen antwoord op wist.

Je werd als vrijwilliger in die vereniging niet uitgenodigd voor een gesprek of 'intro' Ik had mij opgegeven en wachtte maar af. Ik kreeg een brief dat de organisatie met hun leden een dagje naar groot en klein Speyk in de buurt van Oisterwijk wilden. Of ik mijn medewerking hieraan wilde verlenen?. Kort en goed, ik kreeg weer drie namen op van mensen die ik moest gaan halen. Tevens kreeg op een kaart een nummer die ik rechts bovenaan de voorruit moest plakken De verzamelplaats was wederom de Statenweg in Blijdorp. Op de rand van het trottoir waren de nummers van de auto's opgeschreven. Het waren er in totaal 85 !! Ook stonden er 4 motoragenten.

Toen wij compleet waren vertrok de stoet. Ik reed ergens middenin, aansluiten werd gezegd anders wordt de optocht te groot! Twee motoragenten voorop en twee achteraan, (kom daar nu eens om !) Ik voelde me geweldig en ook trots dat ik met drie dames in mijn autootje in zo'n grote stoet en onder politiebegeleiding mee reed.. een menselijk trekje niet waar?
Een niet onbelangrijke bijkomstigheid was en is dat je een dag vrij van je werk moest nemen. Voor mij was dat niet zo'n probleem want mijn vrouw waarmee ik samen de kruidenierszaak runde vond ook dat ik dat vrujwilligerswerk moest doen "zij liep dan wel een stapje harder!"
Nog steeds geldt voor iedere vrijwilliger dat de 'tuisblijvers'er voor 100 % achter moeten staan. Voor werknemers kost het immers een vakantiedag en in veel gevallen werkte het bedrijfsleven hier niet aan mee.
Benzine was voor eigen rekening. Dat hoorde er bij. De rit verliep voorspoedig, o ja; de mensen die wij vervoerden waren allemaal mobiel, wel moeilijk lopend of met een stok, maar er waren toen nog geen rolstoelen of iets van die aard. Dat is nu wel even anders!
Toen wij in Oisterwijk aankwamen stond ik toch wel even beduusd te kijken. Ik drie personen in mijn auto en dat maal 85 plus chauffeurs is een totaal van 340 personen. Al had ik verder nog niets met die organisatie te maken stond ik toch gelijk even te rekenen. 340 x een lunch met koffie, 340 x een diner met tussendoor drankjes.. Later bleek dat er voor deze dagtocht jaarlijks een gigantische loterij werd opgezet. maar toch.... 85 chauffers maal een lunch, maal een diner en drankjes... dan kosten 3 touringcars goedkoper en hebben ze nog meer aanspraak ook!!

Gezellig was het wel o ja, dhr. Ploeg was een voorzitter van het kaliber 'dieselmotor' hij bleef gaan en had voor alles een oplossing. een prachtige man. Hij werd geassisteerd door een dame met een gewoon been en een heel dun pootje! Overgehouden van kinderverlamming in haar jeugd, Dit was Dina Bosman.

De voorzitter van de Invalidenbond had voor elkaar gekregen dat wij met onze leden mee mochten doen in het defilé voor het paleis Soestdijk ter gelegenheid van de verjaardag van Hare Majesteit Koningin Juliana. Wij moesten aansluiten bij een stoet bejaarden uit Den Haag.
Ik maakte, met drie dames in mijn auto, deel uit van een konvooi van 120 auto's die 's morgens verzamelden op de Statenweg in Blijdorp. Het zou de eerste keer zijn dat ik aan zo'n geweldige tocht deelnam.

De drie dames bleken geboren te zijn in Nederland maar zij hebben gewerkt in Nederlands Indie. Tijdens de autorit naar Soestdijk vertelde zij mij dat zij alle drie in een Jappenkamp hadden gezeten en de verschrikkelijkste dingen hadden meegemaakt. Zij waren als invaliden uit dat kamp gekomen en waren boos op de Nederlandse regering omdat er niets voor hun gedaan werd, Zij verwachtten van mij dat ik vlak voor de koningin zou stoppen. De dame die naast mij zat liet zich dan uit de auto vallen om zodoende de aandacht te vestigen op het vele leed en de mishandelingen die de mensen in de Jappenkampen  hadden meegemaakt. Ik beloofde niets maar zei dat we moesten afwachten hoe dit defile zou verlopen.
Aangekomen in Soestdijk werd ons per brief door de mareschausse medegedeeld dat het verboden was te stoppen, de ramen van de auto moesten gesl;oten blijven en men moest aaneengesloten en langzaam blijven rijden.

Toen ik de koningin, die boven aan de trap stond passeerde stopte ik uiteraard niet, wel gingen de drie dames in de auto wild te keer ze schreeuwde; "we zijn kapot geslagen !"Ze gilden en het was een oorverdovend lawaai in de auto. Er stonden gelijk twee mareschausses bij mijn auto die mij sommeerden om door te rijden, zij bleven naast mijn auto lopen totdat ik de tuin van het paleis uit was. De dames waren helemaal overstuur en scholden op alles waar een rood-wit-blauw lintje aan zat. Het was een hele ervaring!

Over de route van de zeven heuvelen zijn we naar een hotel gegaan waar wij gedineerd hebben. Om negen uur waren wij terug in Rotterdam waar ik de drie dames weer keurig netje thuisgebracht heb. Dat was dus mijn eerste grote rit voor de Nederlandse Katholieke invalidenbond Snt. Liduina

14 MEI 2005
Het is niet zulk mooi weer, een typisch Nederlands buitje van een week of zo. Ik ben helemaal bij met mijn werk en heb op het seniorennet de mogelijkheid gevonden om weer iets te gaan doen.

Vrienden in het vrijwilligerswerk hebben ooit eens tegen mij gezegd; Theo, jij moet je memoires over je vrijwilligerswerk eens op gaan schrijven!"/ Je staat er dan niet bij stil dat dit interessant zou zijn of leuk om dit te gaan doen!! Maar ja, ik ben geen jongen die stil kan zitten, ik moet wat te doen hebben. En omdat er nu op 72-jarige leeftijd veel tijd is vrijgekomen ben ik op deze druilige dag achter de computer gaan zitten en zit nu na te denken over ' vroeger ' hoe het allemaal begonnen is en waarom ik nu kan terug zien op 42 jaar vrijwilligerswerk.

Het geval moest natuurlijk ook een naam hebben, ik heb gekozen voor de titel "zo maar een vrijwilliger!". Waarom zomaar ? Wel, omdat ik niet de enige vrijwilliger ben die, zonder dat er enige vergoeding tegenover staat, zijn talenten, zijn, soms drammige karaktertrekken, zijn onvoorwaardelijk geloof  in de dingen die hij meent te moeten doen, ter beschiiking stelt aan een bepaald doel.
Dit kan velerlei zijn. De een kiest voor trainer. de ander voor 'derde wereld'- landen, en zo kan je nog wel even door gaan. Ik heb gekozen voor het vrijwilligerswerk in de wereld van lichamelijk gehandicapten. Althans zo noemen wij die groep nu! Toen ik er aan begon praatte wij over lichamelijk gebrekkigen of zelfs 'onvolwaardigen! 'In de loop der jaren is dit steeds veranderd en aangepast aan de trent van deze tijd. Na de 'gebrekkigen ' praatte wij vervolgens over 'invaliden' daarna over 'minder validen'  toen  'gehandicapten ' en de laatste verzamelnaam voor de doelgroep is  "mensen met een functiebeperking".
Het heeft dus erg lang geduurd voor dat men er achter kwam dat het 'gewone' mensen zijn! . net als u en ik, en wie van jullie is er zonder mankement ? ..... juist ja, we mankeren allemaal wel wat. Maar gelukkig zij er vaak ' valide '  mensen die inzien en vinden dat er ook mensen zijn die niet alles alleen kunnen doen.   Mijn slogan voor mijn werk was.....

vrijwillig maar niet vrijblijvend
ver-bonden maar niet ge-bonden
onbetaalbaar en niet te koop
positief denken, positief doen
met als enig doel.....
voor jezelf en voor de ander een fijn gevoel !

Als je zin hebt lees je mijn memoires, anders doe je het toch lekker niet. Uiteindelijk doe jij dit dan ook vrijwillig,,,, Misschien werkt het aanstekelijk.... Stil zitten is voor niemand gezond. Het heeft mij veel voldoening gegeven         Veel plezier er mee

Theo Peters